บทที่ 150 - วงแหวนของแมวน้อย

บทที่ 150 - วงแหวนของแมวน้อย

เพราะเรื่องของฉินหมิง วันหยุดครึ่งเดือนเลยขยายเป็นสองเดือน

เพราะเทียนโต้วอยู่ไกล ไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อไหร่

สองเดือนนี้จึงเป็นเวลาให้ทุกคนจัดการธุระทางบ้าน

เดิมทีหูจิ่วกะจะพาเสี่ยวอู่กลับหมู่บ้านเซิ่งหุน แต่เพราะติดพันช่วงสำคัญ เลยต้องยกเลิก

เอาไว้แข่งจบเรียนจบ ค่อยพาเสี่ยวอู่กลับไปอยู่ยาวๆ ก็ได้

อีกอย่าง ปู่แจ็คก็แก่แล้ว หูจิ่วกะจะพึ่งพาถังซานของาสมุนไพรยืดอายุวัฒนะมาให้ปู่ อย่างว่าแหละ คนเดียวบรรลุธรรม ไก่หมาก็พลอยได้ขึ้นสวรรค์ รอจนเขาเป็นเทพ ไม่แน่อาจจะช่วยให้ปู่เป็นอมตะได้!

วันแรกของวันหยุด หูจิ่ว เสี่ยวอู่ แมวน้อย และจ้าวอู๋จี๋ สี่คนออกเดินทางสู่ป่าซิงโต่ว

เดิมทีหูจิ่วคิดว่าไปไม่นาน ให้เสี่ยวอู่รอที่โรงเรียนก็ได้

แต่เสี่ยวอู่ไม่ไว้ใจ ยืนกรานจะไปด้วย

ปล่อยให้เขาอยู่กับแมวน้อยสองต่อสอง นางจะวางใจได้ไง

เกิดแมวขโมยปลาย่างกินตอนนางไม่อยู่ล่ะ!

หูจิ่วแอบผิดหวังนิดๆ แต่ก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาเป็นผู้ชายนะ เกิดแมวน้อยปีนขึ้นเตียงตอนกลางคืน เขาจะยอม หรือจะยอมดีล่ะ!

สี่คนเดินทางตัวปลิว เช้าออกเดินทาง ตกเย็นก็ถึงเมืองเล็กๆ ใกล้ป่าซิงโต่ว

พักหนึ่งคืน รุ่งเช้าก็เข้าป่า

"จู๋ชิง วงแหวนที่สามเล็งตัวไหนไว้?" หูจิ่วรู้ว่าตระกูลจูและตระกูลไต้มีวิญญาณยุทธ์สืบทอด การเลือกทักษะผ่านการคัดกรองมาหลายรุ่น วงแหวนที่เลือกย่อมดีที่สุด นี่คือเหตุผลที่ศิษย์ตระกูลใหญ่ถึงเก่ง

"ที่เหมาะที่สุดคือแมวผีโลกันตร์ รองลงมาคือเสือดาวเงา" จริงๆ ยังมีตัวอื่นอีก แต่ผลลัพธ์ไม่ดีเท่า จูจู๋ชิงก็มีความหยิ่งในตัว ไม่อยากได้วงแหวนกากๆ

"งั้นเอาแมวผีโลกันตร์" จะเอาทั้งทีต้องเอาให้สุด สำหรับหูจิ่ว ขอแค่มีตัวตนอยู่จริง การหาตัวก็แค่เรื่องของเวลา

มีจ้าวอู๋จี๋ มหาปราชญ์วิญญาณระดับ 77 อยู่ ความปลอดภัยหายห่วง

"แมวผีโลกันตร์?" เสี่ยวอู่เอานิ้วจิ้มปาก ครุ่นคิด

เรื่องความคุ้นเคยป่าซิงโต่ว ไม่มีใครเกินเสี่ยวอู่

นางเคยอยู่ที่นี่มาก่อนนี่นา!

หูจิ่วมองเสี่ยวอู่อย่างคาดหวัง ถ้ารู้แหล่งก็ประหยัดเวลาไปได้เยอะ

สำหรับหูจิ่ว เวลาเป็นเงินเป็นทอง เสียไปวันหนึ่งเขาปวดใจแย่

"นึกออกแล้ว?" จู่ๆ เสี่ยวอู่ก็หน้าบาน เงยหน้าบอก "ข้าจำได้ว่าทางเหนือของป่าซิงโต่วมีเขตแดนทมิฬ ที่นั่นมืดมิดตลอดปี ไอหยินหนาแน่น ถ้าจะหาแมวผีโลกันตร์ น่าจะเจอที่นั่นแหละ"

"ป่าใหญ่มีที่แบบนั้นด้วยเหรอ ทำไมข้าไม่รู้?" จ้าวอู๋จี๋งง หรือข้าจะตกยุค ความรู้สู้เด็กไม่ได้?

"คิกคิก อาจารย์จ้าวไม่รู้ก็ไม่แปลก เพราะตรงนี้เป็นทิศใต้ ถ้าจะไปทิศเหนือ เราต้องตัดผ่านป่าซิงโต่วไปค่ะ!" เสี่ยวอู่หัวเราะคิกคัก

"นั่นหมายความว่า ตรงนั้นน่าจะอยู่ในเขตจักรวรรดิซิงหลัวสินะ!" หูจิ่วมองจูจู๋ชิง เข้าใจทันที

มิน่าล่ะ ตระกูลจูจู๋ชิงอยู่ซิงหลัว การเลือกสัตว์วิญญาณย่อมต้องเอียงไปทางนั้น

"ใช่ค่ะ ป่าซิงโต่วเป็นพื้นที่ร่วมของเทียนโต้วและซิงหลัว ถ้าไม่มีสัตว์วิญญาณแกร่งๆ คั่นกลาง ที่นี่คงกลายเป็นสนามรบไปแล้ว" จูจู๋ชิงขยับริมฝีปาก นางเพิ่งนึกได้ว่า ตัวเองกับพวกหูจิ่วมาจากคนละประเทศที่เป็นศัตรูกัน

"ตัดผ่านป่าซิงโต่ว?" จ้าวอู๋จี๋ส่ายหน้าดิก "ไม่ได้เด็ดขาด อาจารย์ถึงจะเก่ง แต่ก็ไม่มีปัญญาพาพวกเจ้าตัดผ่านป่าลึกขนาดนั้นหรอก"

"อ้อมไปสิคะอาจารย์จ้าว อย่างมากก็เสียเวลาสองวัน ไม่ลำบากหรอก" เสี่ยวอู่ยิ้ม

ถ้ามีแค่นางกับหูจิ่ว ตัดผ่านป่าก็ไม่ใช่ปัญหา ให้เอ้อหมิงมาคุ้มกันก็จบ

แต่ตอนนี้มีจูจู๋ชิงกับจ้าวอู๋จี๋ จะให้ความสัมพันธ์กับเอ้อหมิงแตกไม่ได้!

"ก็ได้ ถือว่าฝึกความอดทนแล้วกัน" จ้าวอู๋จี๋หัวเราะแหะๆ

"ไป วิ่งอ้อม! ตามข้ามา!"

จ้าวอู๋จี๋โบกมือ ก้าวเท้าหนักๆ เหมือนรถถัง เปลี่ยนทิศทางวิ่งอ้อมไปทางทิศเหนือ

"ฮี่ๆ ฝึกความอดทนแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!" กายาคงกระพันของหูจิ่วเพิ่งอัพเป็นระดับแปด

ความชำนาญทักษะนี้เทียบเท่ากับผู้คิดค้นอย่างจ้าวอู๋จี๋แล้ว

อีกปีสองปี จ้าวอู๋จี๋คงเทียบไม่ติด

เพื่อไม่ให้เสียเวลา หูจิ่ววิ่งตามหลังสาวๆ ไปอย่างสบายๆ พร้อมกับฝึกควบคุมพลังวิญญาณไปด้วย

หลายเดือนมานี้ เขาพบว่าในหน้าต่างระบบบอท ทักษะควบคุมพลังวิญญาณที่เต็มระดับสิบแล้ว แถบความคืบหน้ากลับวิ่งไปเกินครึ่ง อีกไม่นานคงรู้ว่า หลังเลเวลตันแล้วอัพเกรดจะเป็นยังไง

ดังนั้นช่วงนี้เขาเลยขยันฝึกทักษะนี้เป็นพิเศษ

สะบัดข้อมือ มีดบินขนาดสามนิ้วปรากฏที่ปลายนิ้ว ภายใต้วิชาอาวุธลับของถังซาน มีดกลายเป็นแสงพุ่งฉึกเข้าที่ต้นไม้ข้างทาง ทะลุผ่านไป

วิชาอาวุธลับนี้ แขวนบอทมานานจนเลเวลแปด บวกกับทักษะฝ่ามือมีดกลายพันธุ์ เข้ากันได้ดีเยี่ยม

แถมแยกประสาทควบคุมก็ระดับห้า แยกได้ห้าทาง

คอมโบพวกนี้ ทำให้เขาเกือบจะเป็นป้อมปืนเคลื่อนที่ บวกกับทักษะวาร์ป ในระดับเดียวกัน เขารับมือยากกว่าสายควบคุมซะอีก

...

สองวันต่อมา จ้าวอู๋จี๋พาหูจิ่วและสาวๆ เข้าสู่เขตทิศเหนือของป่าซิงโต่วอย่างระมัดระวัง

"เสี่ยวจิ่ว ระวังรอบข้างด้วย ที่นี่ถิ่นซิงหลัว ถ้าเจอร่องรอยคนอื่น หลบได้ให้หลบ เราไม่หาเรื่อง" จ้าวอู๋จี๋เตือน

สมัยหนุ่มๆ ก่อเรื่องไว้เยอะ พอแก่ตัวลง (หนีมาซ่อนตัว) ก็สงบเสงี่ยมขึ้น ไม่อยากหาเหาใส่หัว

"ไม่มีปัญหา ดูฝีมือข้าเถอะ!" หูจิ่วยิ้มมั่นใจ วิชาเสริมประสาทสัมผัสทั้งห้าระดับเต็ม รัศมีห้าลี้อยู่ในสายตา

ยิ่งใกล้ยิ่งละเอียด

ระยะหนึ่งลี้ แทบจะเห็นภาพชัดในสมอง

(จบแล้ว)