บทที่ 71 - ฝึกกายาคงกระพัน

บทที่ 71 - ฝึกกายาคงกระพัน

หลังจากนั้น หูจิ่วไม่ได้ไปคาดคั้นเสี่ยวอู่เรื่องความลับของเธอต่อ แต่เลือกที่จะเดินไปหาจ้าวอู๋จี๋ตามลำพัง

"เสี่ยวจิ่ว ทำไมไม่ไปพักผ่อน หรือว่ายังไม่เชื่อมืออาจารย์?" จ้าวอู๋จี๋ปั้นหน้าเคร่งขรึมแฝงความอ่อนโยน (แบบเถื่อนๆ) "ดูถูกกันเกินไปแล้ว ด้วยร่างกายระดับนี้ ต่อให้อดนอนสองวันสองคืนก็สบายมาก ไปนอนซะ ข้าไม่แอบอู้งานหรอกน่า"

"ฝีมืออาจารย์น่ะศิษย์เชื่อใจอยู่แล้วครับ แต่ที่มาหาเนี่ยเพราะมีเรื่องอื่น" หูจิ่วพูดด้วยความนอบน้อม

แม้จะเพิ่งฝากตัวเป็นศิษย์ได้แค่วันเดียว แต่หูจิ่วให้ความเคารพจ้าวอู๋จี๋จากใจจริง

คนอย่างหูจิ่ว ใครดีมาดีตอบ ใครร้ายมาร้ายกลับ แถมทบต้นดอกเบี้ยให้ด้วย

"เรื่องอะไร ว่ามาสิ" จ้าวอู๋จี๋มองลูกศิษย์ แววตาจริงจังขึ้น

"แหะๆ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ" หูจิ่วหัวเราะแห้งๆ ทำลายบรรยากาศตึงเครียด "เมื่อวานอาจารย์เอาทักษะสร้างเองออกมาโชว์ตั้งเยอะ ผมสนใจพวกนั้นมาก ไหนๆ ก็ใกล้สว่างแล้ว ขี้เกียจนอน งั้นขอเรียนทักษะกับอาจารย์เลยแล้วกันครับ"

นึกถึงคัมภีร์กองโตเมื่อวาน หูจิ่วก็น้ำลายสอ ในหน้าต่างระบบบอทของเขายังมีช่องว่างเบ้อเริ่มเทิ่มเหลืออีกตั้งสองช่อง!

"เฮ้ย เจ้าเด็กนี่ กลัวข้าเบี้ยวไม่สอนรึไง วันหน้ายังมีเวลาอีกถมเถ จะรีบไปไหน!" จ้าวอู๋จี๋ด่าขำๆ แต่สุดท้ายก็ปาดมือที่เอว หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาอย่างใจป้ำ

"จากการสังเกตมาสองวัน ข้าพอจะรู้ระดับฝีมือเจ้าแล้ว บอกตรงๆ นะ นอกจากไอ้ท่าค้อนที่ต้องชาร์จพลังนานๆ นั่น ก็มีแค่กระสุนวงจักรที่พอจะเข้าท่าหน่อย"

"ถ้าตัดสองอย่างนี้ออกไป เจ้าก็เป็นแค่สายอาหารที่ไม่มีน้ำยาจะสู้ใคร" จ้าวอู๋จี๋วิจารณ์ตรงไปตรงมา

"ใช่ครับอาจารย์ ก็วิญญาณยุทธ์ผมเป็นสายอาหาร ทักษะวงแหวนมันก็ต้องเน้นซัพพอร์ต การโจมตีเลยดูจืดๆ ไปหน่อย" ข้อเสียนี้หูจิ่วรู้ดี แค่เมื่อก่อนยังหาทางแก้ไม่ได้

"รู้ตัวก็ดี" จ้าวอู๋จี๋พยักหน้าอย่างพอใจ ยื่นหนังสือในมือให้ "ข้าสังเกตว่าตอนสู้ เจ้าดึงประสิทธิภาพของเพลงค้อนออกมาได้ไม่เต็มที่ สาเหตุน่าจะมาจากร่างกายเจ้ายังแกร่งไม่พอ เจ้าถึงได้เล็งวิชา 'กายาคงกระพัน' ของข้าสินะ"

"แหะๆ อาจารย์ฉลาดที่สุด" หูจิ่วรับคัมภีร์มาด้วยความดีใจ รีบหยอดคำหวานประจบ

เรื่องโดนอ่านใจออก หูจิ่วไม่ถือสา ระดับมหาปราชญ์วิญญาณเจ็ดสิบหก ถ้าไม่มีสมองจะมาถึงจุดนี้ได้ไง

แถมจ้าวอู๋จี๋ก็ไม่ได้ขาดทุน มีศิษย์อัจฉริยะอย่างเขา ต่อไปใครจะได้กำไรกว่ากันยังไม่รู้เลย!

"ตั้งใจฝึกให้ดี สงสัยตรงไหนมาถามข้าได้ กายาคงกระพันเป็นวิชาเดียวที่ข้าคิดค้นขึ้นมาเอง ในฐานะศิษย์ข้า ห้ามฝึกออกมาห่วยแตกเด็ดขาด" พูดถึงวิชานี้ จ้าวอู๋จี๋ยืดอกภูมิใจ

ทักษะที่สร้างขึ้นเองนะเว้ย! ในโลกโต้วหลัว คนที่สร้างทักษะเองได้ล้วนแต่มีชื่อเสียงระดับตำนาน ในโรงเรียนสื่อไลก์ นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครทำได้สักคน แม้แต่ฟู่หลันเต๋อก็เถอะ

"วิชาเดียว?" หูจิ่วชะงัก "แล้วกองหนังสือที่อาจารย์ให้ดูเมื่อวานล่ะครับ?"

"ของคนอื่น" จ้าวอู๋จี๋แสยะยิ้ม ตอบเสียงเรียบ

หูจิ่วขนลุกซู่ทันที ภายใต้น้ำเสียงเรียบเฉยนั้น เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

สมฉายาราชันย์อัคคีผู้ไม่เคลื่อนไหว เปลี่ยนเป็นราชันย์สังหารน่าจะเหมาะกว่า

ไม่ต้องเดาก็รู้ คัมภีร์พวกนั้นคงได้มาจากการฆ่าคนชิงทรัพย์ ไม่งั้นจะกล้าคุยว่าฆ่าคนนับไม่ถ้วนได้ไง

"อาจารย์ครับ ผมยังขาดทักษะสายท่าร่างอยู่อีกวิชานึงนะ!" ได้คืบจะเอาศอก มือถือคัมภีร์อยู่แท้ๆ ใจลอยไปหาวิชาอื่นแล้ว

ช่องว่างสองช่อง ต้องรีบถมให้เต็มสิ เสียดายของ!

"ไสหัวไปเลยไป! ไอ้เด็กเวร ไม่รู้จักพอ ข้าจะบอกให้นะ ถ้าฝึกกายาคงกระพันได้ไม่ถึงขั้นที่ข้าพอใจ วิชาอื่นอย่าหวังจะได้แอ้ม"

จ้าวอู๋จี๋ทั้งขำทั้งโมโหกับความหน้าด้านของศิษย์คนนี้ ฝีมือยังไม่เท่าไหร่ แต่ความโลภนี่ทะลุเพดาน

"โธ่อาจารย์ อย่าเพิ่งของขึ้นสิครับ ผมเรียนไวจะตาย วิชาเดียวไม่พอยาไส้หรอก คอยดูนะ แค่กายาคงกระพันเนี่ย สองสามวันผมก็ฝึกขั้นต้นสำเร็จแล้ว!" หูจิ่วยิ้มทะเล้น

"เอาสิ อย่าว่าแต่สามวันเลย ข้าให้ครึ่งเดือน ถ้าภายในครึ่งเดือนเจ้าฝึกขั้นต้นสำเร็จ ข้าจะให้วิชาท่าร่างเจ้า" จ้าวอู๋จี๋พูดเสียงเรียบ ไม่เชื่อน้ำหน้าหูจิ่วสักนิด

กายาคงกระพันเป็นวิชาที่เขาสร้างมากับมือ รู้ดีว่ามันฝึกยากแค่ไหน ขนาดตัวเขาเองยังใช้เวลาตั้งสองเดือนกว่าจะเริ่มจับทางได้

หูจิ่วน่ะเหรอ ต่อให้อัจฉริยะแค่ไหน อย่างน้อยต้องมีเดือนนึง

"ตกลง! อาจารย์พูดแล้วนะ ห้ามคืนคำล่ะ!" ได้ยินแบบนั้น หูจิ่วก็ลิงโลด ดูถูกพลังบอทเกินไปแล้ว สามวันคือสามวัน!

"ใครคืนคำเป็นหลาน!" จ้าวอู๋จี๋ตบอดยืนยันเสียงดัง

"งั้นผมไม่กวนแล้ว ไปฝึกก่อนนะครับ" พอได้สิ่งที่ต้องการ หูจิ่วก็ชิ่งทันที หันหลังวิ่งแน่บกลับเต็นท์ไปฝึกวิชา

"เหอะ! ไอ้เด็กแสบ" จ้าวอู๋จี๋มองตามหลังลูกศิษย์ ส่ายหัวขำๆ

...

เปิดคัมภีร์กายาคงกระพัน หูจิ่วเริ่มอ่านทีละตัวอักษร

วิชานี้เป็นไปตามที่เขาคาด หลักๆ คือการเสริมความแข็งแกร่งของร่างกาย ผ่านวิธีการฝึกฝนแบบพิเศษ เพื่อให้เนื้อหนังมังสาแกร่งดุจเหล็กไหล

แต่เขาคือผู้มีหน้าต่างระบบบอท วิธีการฝึกอันแสนทรมานพวกนั้น... ข้ามไปได้เลย

ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมง หูจิ่วก็อ่านจบ

หน้าต่างสีฟ้าครามปรากฏขึ้นตรงหน้า ในช่องบอทที่แปด ไอคอนสกิล 'กายาคงกระพัน' ปรากฏขึ้น พร้อมกับแถบความคืบหน้าที่ค่อยๆ ขยับ

ในสมองของเขา ทุกๆ ไม่กี่วินาทีจะมีความเข้าใจเกี่ยวกับวิชานี้ผุดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเป็นสิ่งที่เขาตกผลึกได้เอง

"ฮิฮิ เรียบร้อย นอนดีกว่า!" หูจิ่วโยนคัมภีร์เข้าแหวนเก็บของ แล้วทิ้งตัวลงนอนหลับปุ๋ย

เช้าวันรุ่งขึ้น หูจิ่วถูกมือเล็กๆ นุ่มๆ เขย่าตัวปลุก

"จอมขี้เซา ตื่นได้แล้ว อาจารย์จ้าวบอกให้เก็บของเตรียมออกเดินทาง" เสียงสดใสของเสี่ยวอู่ดังขึ้นข้างหู

"อืม..." หูจิ่วงัวเงีย ล้วงหัวไชเท้าสีขาวออกมา กัดกร้วมทั้งที่ตายังปิด

"ฮ้า! หัวไชเท้าแสงศักดิ์สิทธิ์นี่ดีจริงๆ กินแล้วตาสว่าง ไม่ต้องกลัวนอนไม่พอเลย!"

คำเดียวรู้เรื่อง หูจิ่วตื่นเต็มตา ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง

เอาจริงๆ หัวไชเท้าไม่มีผลกับเจ้าของหรอก เขาแค่โดนรสชาติหวานกรอบกระตุ้นให้ตื่นเฉยๆ

"กร้วม!" เผลอแป๊บเดียว หูจิ่วรู้สึกว่าหัวไชเท้าในมือแหว่งไปท่อนนึง เงยหน้ามองก็เห็นเปียแมงป่องแกว่งไปมาตรงหน้า แก้มป่องๆ ของแม่สาวน้อยกำลังเคี้ยวตุ้ยๆ เสียงดังฟังชัด

"หนอยแน่ แอบกินของฉันเหรอ!!!"

(จบแล้ว)