บทที่ 58 - การสมัครเรียน

บทที่ 58 - การสมัครเรียน

หมู่บ้านที่เป็นที่ตั้งของสื่อไลก์นั้นเล็กมาก เล็กกว่าหมู่บ้านเซิ่งหุนเกินครึ่ง

หูจิ่วลองกวาดตามอง น่าจะมีชาวบ้านอยู่แค่ร้อยกว่าครัวเรือน

ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน มีซุ้มประตูไม้เก่าๆ แขวนป้ายโทรมๆ เขียนว่า 'โรงเรียนสื่อไลก์'

วินาทีนั้น ถังซานกับเสี่ยวอู่อ้าปากค้าง

ตอนนี้พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อกี้ตอนพูดถึงสื่อไลก์ หูจิ่วถึงทำหน้าแปลกๆ แบบนั้น

ขนาดหูจิ่วเองที่ทำใจมาบ้างแล้ว ยังอดพูดไม่ออกไม่ได้

เตรียมใจมาแล้วนะ แต่สภาพจริงมันแย่กว่าที่คิดไว้อีก

"หรือจะให้ถังซานเรียนคนเดียว ส่วนเรากับเสี่ยวอู่กลับไปนอนโรงแรมหรูที่เมืองสั่วทัวดี?"

แวบหนึ่งในหัว หูจิ่วมีความคิดชั่วร้ายแบบนี้โผล่ขึ้นมา

"ช่างเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้ว เข้าไปดูกันหน่อยว่าเป็นยังไง"

ถังซานตั้งสติได้เร็วสุด ในใจเขายังคงเชื่อมั่นในตัวอาจารย์

อาจารย์ให้มาที่นี่ต้องมีเหตุผล เขาเชื่อว่าอาจารย์ไม่มีทางทำร้ายเขาแน่

"เอ้า เข้าไปดูกัน เห็นคนมุงอยู่ตรงนั้นพอดี ไปดูซิเขาทำอะไรกัน"

คิดไปคิดมา หูจิ่วตัดสินใจลุยต่อ อย่างน้อยๆ ครูบาอาจารย์ที่นี่ก็ฝีมือดีจริง

อาจจะเทียบพวกโรงเรียนวิญญาณยุทธ์ระดับท็อปไม่ได้ แต่ถ้าเทียบกับโรงเรียนระดับกลางทั่วไป ที่นี่กินขาด

อีกอย่าง วงแหวนที่สี่ของเขายังหาไม่ได้ ต้องพึ่งพาสื่อไลก์นี่แหละ

จะให้ไปขอให้ต้าหมิงเอ้อร์หมิงช่วยฆ่าสัตว์วิญญาณให้ มันก็กระไรอยู่ ให้สัตว์ที่มีสติปัญญาไปฆ่าพวกเดียวกันเอง มันดูใจร้ายไปหน่อย

ทั้งสามเดินมาที่ปากทางหมู่บ้าน เห็นคนต่อแถวยาวเหยียด ด้านหน้าสุดมีโต๊ะพับง่ายๆ ตั้งอยู่ ชายชราอายุราวหกสิบกว่านั่งอยู่หลังโต๊ะ กำลังขีดๆ เขียนๆ อะไรบางอย่าง

"ค่าสมัคร สิบเหรียญทอง"

"ไม่ผ่าน คนต่อไป"

...

พอเดินเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงประกาศแบบนี้

"สื่อไลก์นี่รับนักเรียนเข้มงวดจังแฮะ" ถังซานเปรยขึ้นมาอย่างครุ่นคิด

เมื่อกี้เขาเห็นคาตาเลยว่าเด็กวัยรุ่นอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา พลังวิญญาณเกือบยี่สิบ โดนปัดตกไปเฉยๆ

"จะสนทำไม ด้วยเลเวลพวกเราตอนนี้ ถ้าโรงเรียนไหนไม่รับก็ตาถั่วแล้ว ถ้าสื่อไลก์เป็นแบบนั้น เราก็ไม่ต้องง้อ" หูจิ่วเชิดหน้าพูดเสียงเรียบ

พวกเขาสามคนอายุสิบเอ็ด สองคนเลเวลสามสิบ อีกคนเลเวลสี่สิบ ไปที่ไหนเขาก็แทบจะอุ้มเข้าโรงเรียน มาเรียนที่นี่ถือเป็นบุญของสื่อไลก์แล้ว

"ใช่ ถ้าฝีมือระดับเรายังเข้าไม่ได้ โรงเรียนนี้ก็ตาบอดสนิทแล้วล่ะ" เสี่ยวอู่ยืดคอยาว ทำหน้าภูมิใจ

ถ้าเธอกับถังซานคืออัจฉริยะ หูจิ่วก็คือปีศาจชัดๆ อายุแค่นี้ปาไปสี่สิบ ทั้งทวีปคงหาคนเวลขึ้นไวขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้ว

ไม่นานก็ถึงคิวพวกเขา แต่สังเกตดู จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครผ่านเกณฑ์สักคน

"เร็วเข้า สิบเหรียญทอง ค่าสมัคร" เสียงชายชราเร่งยิกๆ

"นี่ครับ!" หูจิ่วยื่นถุงใส่เหรียญทองสามสิบเหรียญ จ่ายเผื่อเสี่ยวอู่กับถังซานด้วย

เสี่ยวอู่นั้นชินแล้ว ส่วนถังซานก็ไม่ได้คิดมาก เพราะเขาถังแตก เงินที่หาได้ถ้าไม่คืนหูจิ่วก็เอาไปซื้อเหล็กทำอาวุธลับหมด กระเป๋าแบนแฟนทิ้งของแท้

"ยื่นมือมา" ชายชราปรายตามองหูจิ่วแวบหนึ่ง พูดเสียงเนือยๆ

"เชิญครับ!" หูจิ่วหรี่ตา รอดูว่าเดี๋ยวตาแก่คนนี้จะตกใจจนตกเก้าอี้ไหม

"หือ!" ชายชราลืมตาโพลงด้วยความตกตะลึง แล้วหลับตาลงอีกครั้งเหมือนไม่เชื่อสัมผัสตัวเอง ตั้งใจตรวจสอบอย่างละเอียด

แต่มือที่สั่นระริกนั่นบอกชัดเจนว่าใจแกไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว

"สะ... สี่สิบ..." ผ่านไปพักใหญ่ ชายชราเด้งตัวผึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ คว้าข้อมือหูจิ่วแน่นไม่ยอมปล่อย "ไป! ตามข้าไปหาผอ.เดี๋ยวนี้"

"ใจเย็นครับปู่ ผมยังมีเพื่อนอีกสองคนนะ!" หูจิ่วเกร็งกำลังแขน ยืนปักหลักแน่นเป็นหินผา แรงตาแก่แค่นี้ลากเขาไม่ไปหรอก

"อ๋อ มีเพื่อนมาด้วยเหรอ งั้นก็มาด้วยกันเลย ขอแค่เลเวลไม่ขี้เหร่ ข้าพอจะใช้เส้นฝากให้ได้ ไม่ใช่ปัญหา" ชายชราชะงักไปนิด ก่อนจะพูดอย่างใจป้ำ

"ขอบคุณครับ แต่คงไม่ต้องใช้เส้นหรอก เชื่อว่าเลเวลของพวกเขาก็จะทำให้ปู่กระโดดตัวลอยได้เหมือนกัน" หูจิ่วยิ้มกริ่ม แซวกลับ

"ฮ่าๆ คนแก่อย่างข้าผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ถ้าไม่ใช่สัตว์ประหลาดหลุดโลกอย่างเจ้า ต่อให้อัจฉริยะแค่ไหนข้าก็ไม่ตื่นเต้นหรอก" ชายชราลูบเครา ทำหน้าขิงกลับ

"โอเคครับ งั้นรอดู" หูจิ่วผายมือ เชิญชมมหรสพ

"มาๆ พวกเจ้าสองคนเข้ามา ให้ข้าดูซิว่าจะอัจฉริยะแค่ไหนเชียว" ชายชรากวักมือเรียกเสี่ยวอู่กับถังซานอย่างท้าทาย

ครู่ต่อมา ชายชราเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง

"อายุกระดูกสิบเอ็ดปี เวลสามสิบ! อัจฉริยะอีกคนแล้ว"

"อายุกระดูกสิบเอ็ดปี ก็สามสิบอีก... พะ... พวกเจ้ามันตัวอะไรกันเนี่ย"

"ฮ่าๆๆ ดูท่าสื่อไลก์ยุคนี้จะรุ่งเรืองแล้วโว้ย!" ชายชราดีใจจนเนื้อเต้น จับมือพวกเขาไว้แน่นกลัวหนีหาย

"แหม คุณปู่ครับ อย่าเพิ่งดีใจไป โรงเรียนเลือกคน คนก็เลือกโรงเรียนนะครับ ถ้าโรงเรียนไม่ตอบโจทย์พวกผม พวกผมอาจจะไม่เรียนที่นี่ก็ได้นะ!"

หูจิ่วไม่ลืมหรอกนะว่าเมื่อวานฟู่หลันเต๋อฟันกำไรเขาไปสองหมื่นกว่าเหรียญทอง เงินเก็บแทบเกลี้ยง!

ถ้าไม่ไถคืนจากจอมงกฟู่หลันเต๋อบ้าง เขาคงนอนตายตาไม่หลับ

"เอ่อ..." คำพูดของหูจิ่วทำเอารอยยิ้มชายชราหุบฉับ นิ่งคิดไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาทำตาขวาง "เจ้าคิดว่าสื่อไลก์เป็นที่แบบไหน นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไปเหรอ ข้าบอกไว้เลยนะ เข้าถ้ำเสือแล้วอย่าหวังจะได้ออก!"

พูดจบ ตาแก่ก็ไม่สนภาพพจน์ คว้าแขนหูจิ่วไว้แน่น ทำท่าเหมือนจะเกาะติดเป็นปลิง

หูจิ่ว: "......"

ตาแก่ นี่กะจะมัดมือชกกันเลยเรอะ?

ภายใต้การนำพาอันทุลักทุเลของชายชรา (หลี่อวี้ซง) ทั้งสามก็มาถึงหน้าห้องทำงานผู้อำนวยการ

"ผอ.!! รีบออกมาดูเร็ว ข้าหาเด็กอัจฉริยะมาประเคนให้แล้ว!" ยังไม่ทันเปิดประตู ชายชราก็ตะโกนโหวกเหวกเข้าไปข้างใน

"หลี่อวี้ซง แกก็อายุขนาดนี้แล้ว ทำไมยังทำตัวกระโตกกระตากไม่รู้จักโต" เสียงที่คุ้นหูดังลอดออกมาจากข้างใน

ได้ยินเสียงนี้ เสี่ยวอู่ร้องเอ๊ะ หันไปมองหน้าหูจิ่วเหมือนจะถามว่า 'ใช่ไหม?'

หูจิ่วยิ้มพยักหน้า ส่งสัญญาณจุ๊ปากบอกให้เงียบไว้

เห็นรอยยิ้มแบบนั้น เสี่ยวอู่รู้ทันที... เสี่ยวจิ่วเตรียมแผนเชือดหมูอีกแล้วสินะ

(จบแล้ว)