บทที่ 56 - อาวุธลับเข็มหนวดมังกร

บทที่ 56 - อาวุธลับเข็มหนวดมังกร

"เสี่ยวจิ่ว นายจะซื้อคริสตัลพังๆ นั่นมาทำไม หรือว่ามันจะเป็นของดี?"

หลังจากเดินออกจากร้าน เสี่ยวอู่ก็ถามด้วยความสงสัย ปกติหูจิ่วแทบไม่ชายตามองของพวกนี้ด้วยซ้ำ การที่เขาทำตัวผิดปกติต้องมีเหตุผลแน่ๆ

"จะเป็นของดีหรือเปล่าไม่รู้ แต่ฉันสัมผัสได้ว่าข้างในคริสตัลก้อนนี้มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ ซื้อมายังไงก็ไม่ขาดทุนหรอกน่า" หูจิ่วตอบแบบกั๊กๆ ไม่อยากบอกตรงๆ ว่าไปปาดหน้าเค้กแย่งของดีของถังซานมา

"มีของซ่อนอยู่? ในคริสตัลเน่าๆ เนี่ยนะ? นายคงไม่ได้รู้สึกไปเองหรอกนะ!" เสี่ยวอู่มองหูจิ่วอย่างคลางแคลงใจ

แต่เธอก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เพราะเงินร้อยเหรียญทองสำหรับหูจิ่วถือว่าจิ๊บจ๊อย ต่อให้พลาดก็เจ็บตัวไม่มาก

พอกลับถึงโรงแรม หูจิ่วก็แกล้งทำเป็นวางคริสตัลทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

ตกเย็น ถังซานกับเสี่ยวอู่มานั่งคุยเล่นที่ห้องเขา สายตาของถังซานก็ไปสะดุดเข้ากับคริสตัลก้อนนั้นทันที

"ผลึกแผ่น?" ถังซานรีบพุ่งตัวไปที่โต๊ะ จ้องมองคริสตัลก้อนนั้นตาเป็นมัน

เห็นปฏิกิริยานี้ หูจิ่วก็ยิ้มมุมปาก ดูท่าเขาจะเก็งกำไรถูกตัวแล้ว

"เสี่ยวซาน นายเรียกเจ้านี่ว่าผลึกแผ่นเหรอ? เสี่ยวจิ่วบอกว่าข้างในมีของซ่อนอยู่ด้วยนะ" เสี่ยวอู่ขยับเข้าไปจ้องบ้าง พยายามเพ่งมองให้ทะลุปรุโปร่ง

"มีของซ่อนอยู่?" ถังซานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "จะพูดแบบนั้นก็ถูก ข้างในนี้มีของอยู่จริงๆ"

"เสี่ยวจิ่ว นายได้ของดีเข้าให้แล้ว! ของข้างในนี้ต่อให้ประเมินค่าไม่ได้ก็ไม่เกินจริงเลยนะ!" ถังซานมองหูจิ่วด้วยความอิจฉา เสียดายจริงๆ ที่ผลึกแผ่นก้อนนี้ไม่ใช่ของเขา

"จริงเหรอ งั้นเปิดดูเลยสิ!" หูจิ่วยิ้มบอกถังซาน

"ได้!" ถังซานไม่รอช้า ปาดมือที่เอว ค้อนตีเหล็กขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในมือ

เขาย่อตัวลงเล็กน้อย เดินลมปราณกำลังภายในเสวียนเทียนเต็มสูบ ง้างค้อนวาดเป็นวงพระจันทร์ครึ่งซีกแล้วทุบเปรี้ยงลงไปที่ก้อนคริสตัล

ตู้ม!

พื้นห้องสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว โรงแรมโยกไปวูบหนึ่ง

เสียงแตกหักดังกรุบกรับ คริสตัลทั้งก้อนแตกกระจายเป็นผุยผง

และในวินาทีที่มันแตกออก จุดแสงสีทองนับไม่ถ้วนก็พวยพุ่งออกมา ละอองแสงสีทองฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง งดงามตระการตา

แสงทองเหล่านั้นค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา ส่องประกายวิบวับอยู่เต็มพื้น

"เฮ้ย! เสี่ยวซาน ทำไมนายมุทะลุแบบนี้ ดูสิ ห้องฉันเลอะเทอะไปหมดแล้ว" หูจิ่วแกล้งบ่นกระปอดกระแปด

ทั้งที่เมื่อกี้ตัวเองเป็นคนยุให้ทุบแท้ๆ

ถังซานไม่สนใจเสียงบ่น ตอนนี้เขากำลังร้อนรน ก้มๆ เงยๆ เก็บเม็ดเล็กๆ ตามพื้น

"เสี่ยวจิ่ว เสี่ยวอู่ เร็วเข้า รีบช่วยกันเก็บเม็ดพวกนี้ขึ้นมา เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังทีหลัง" ถังซานรู้ตัวว่าเมื่อกี้ใจร้อนไปหน่อย

แต่พอเจอของดีขนาดนี้ มันอดใจไม่ไหวจริงๆ นี่นา!

ต้องรู้ไว้ก่อนว่า สำหรับถังซานแล้ว อาวุธลับคือชีวิตจิตใจ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้อีกแล้ว

"เออๆ รู้แล้วน่า!" หูจิ่วยักไหล่ ยื่นมือออกไป เดินพลังวิญญาณใช้วิชา 'ควบคุมพลังวิญญาณ'

ทันใดนั้น เม็ดทองคำที่ตกเกลื่อนพื้นก็เหมือนถูกด้ายที่มองไม่เห็นดึงดูด พุ่งเข้ามาอยู่ในฝ่ามือของหูจิ่วโดยพร้อมเพรียง

อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวอู่ก็พยายามเลียนแบบหูจิ่ว แต่การควบคุมพลังของเธอยังไม่ละเอียดอ่อนเท่า เก็บได้ทีละนิดทีละหน่อย ยิ่งรีบก็ยิ่งจับไม่ได้ ทำเอาแม่กระต่ายน้อยโมโหจนแทบจะกระทืบเท้า

"ฮ่าๆ เสี่ยวอู่ การควบคุมพลังของเธอยังอ่อนหัดนะ ดูเสี่ยวซานสิ จะตามทันฉันแล้ว" หูจิ่วแซว

"ชิ! ฉันจะไปแข่งกับเจ้าบ้าการฝึกฝนอย่างถังซานทำไม ไร้สาระ" เสี่ยวอู่เบะปาก เชิดหน้าใส่

ถังซาน: "......"

คุยกันสองคนแล้วลากฉันไปเกี่ยวทำไมครับ!

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!" เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น

พอเปิดประตู ก็เจอพนักงานโรงแรมยืนหน้าตื่นมาดูสถานการณ์

"พวกเราแค่เล่นกันน่ะ!" เสี่ยวอู่ชิงพูดดักคอ ก่อนที่พนักงานจะทันได้โผล่หน้าเข้ามาดู

"เพียะ!" เห็นสายตาพนักงานดูแปลกๆ หูจิ่วเลยตบกบาลไปทีหนึ่ง

"ไปไกลๆ เลยไป อย่าคิดลึก ระวังจะหัวขาด"

"ครับๆ ผมไปแล้วครับ ไปเดี๋ยวนี้แหละ!" พนักงานน้ำตาซึม พยักหน้ารัวๆ รู้สึกน้อยใจชะมัด พวกคุณเล่นกันซะตึกสะเทือนขนาดนั้น จะไม่ให้คนเขาจินตนาการได้ไง!

พอพนักงานไปแล้ว เม็ดทองคำตามซอกมุมต่างๆ ก็ถูกถังซานเก็บกวาดจนเกลี้ยง

"เสี่ยวซาน อย่าเวอร์นักเลย ไหนลองบอกมาซิว่าไอ้นี่มันดียังไง" หูจิ่วมองเม็ดทองคำในมืออย่างสนใจ ได้ยินมาว่าเจ้าสิ่งนี้ร้ายกาจน่าดู

"อืม เอาเป็นว่า อาวุธลับที่ฉันเคยทำพวกนายก็เห็นมาหมดแล้วใช่ไหม แต่เจ้านี่คืออาวุธลับธรรมชาติ แถมยังเป็นชนิดที่ร้ายกาจสุดๆ ด้วย" ถังซานอธิบายด้วยความตื่นเต้น

พูดจบ เขาก็หยิบเม็ดทองคำขึ้นมาหนึ่งเม็ด ถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไป เม็ดนั้นก็ยืดตัวออกกลายเป็นเข็มทองคำเล็กจิ๋วที่ตาเปล่าแทบมองไม่เห็น

จากนั้นเขาตวัดนิ้วด้วยความเร็วที่แม้แต่หูจิ่วยังมองแทบไม่ทัน เข็มในมือก็หายวับไปแล้ว

"หืม! ท่าปามือฉมังมาก!" หูจิ่วตกใจเล็กน้อย ด้วยสายตาของเขาตอนนี้ยังมองตามการเคลื่อนไหวของถังซานแทบไม่ทัน ดูท่าช่วงนี้ถังซานจะพัฒนาขึ้นเยอะ

แน่นอนว่านั่นเป็นเพราะเขาไม่ได้ระวังตัว ถ้าถังซานคิดจะโจมตีเขาจริงๆ สัญชาตญาณคงเตือนภัยล่วงหน้าไปแล้ว

วิชาเสริมประสาทสัมผัสทั้งห้าขั้นสิบไม่ได้มีไว้โชว์เฉยๆ นะ

"นายยิงไปทางไหนอะ?" เสี่ยวอู่มองตามทิศทางที่ถังซานปา แต่ไม่เห็นอะไรเลย

"ฮะๆ!" ถังซานเดินไปที่เตียงหูจิ่ว แหวกผ้านวมออกมาให้ดู ตรงจุดที่โดนยิง เส้นใยผ้าถูกเข็มทองคำม้วนพันจนยุ่งเหยิงเป็นก้อน

"นี่แค่ผ้านวมนะ ลองคิดดูสิว่าถ้ามันเข้าไปอยู่ในร่างกายคนจะเกิดอะไรขึ้น" ถังซานยืดอกอย่างภูมิใจ นี่แหละหนึ่งในสิบสุดยอดอาวุธลับตระกูลถัง!

"โหดเหี้ยมอำมหิตเกินไปแล้ว!" เสี่ยวอู่นึกภาพตามแล้วขนลุกซู่ มองถังซานด้วยสายตาหวาดระแวง

เจ้านี่หน้าตาซื่อๆ แต่จิตใจโหดเหี้ยมชะมัด ต่อไปต้องระวังตัวไว้หน่อยแล้ว

โดนสายตาเสี่ยวอู่มองแบบนั้น ถังซานถึงกับพูดไม่ออก "ที่โหดเหี้ยมน่ะคืออาวุธ ไม่ใช่คนใช้ สำหรับฉัน อาวุธจะดีหรือเลวมันอยู่ที่คนใช้ ใช้ในทางที่ถูกก็เป็นธรรมะ ใช้ในทางที่ผิดก็เป็นมาร หลักการมันก็แค่นี้แหละ"

"อืม เสี่ยวซานพูดถูก ฉันว่านะ เทียบกับตัวอาวุธแล้ว เทคนิคการซัดอาวุธของนายสำคัญกว่าเยอะ ของเล็กจิ๋วขนาดนี้ยังซัดได้เร็วและแรงขนาดนั้น นอกจากนายแล้วคงไม่มีใครรู้วิธีใช้ที่ถูกต้องแล้วล่ะมั้ง!"

หูจิ่วมองถังซานตาเป็นประกาย อาวุธเทพขนาดนี้ เขาเองก็อยากใช้เป็นบ้าง!

"ฮ่าๆ ก็แค่วิชาซัดอาวุธลับ เดี๋ยวฉันสอนให้ เชื่อว่าด้วยพรสวรรค์ของนาย แป๊บเดียวก็คงเป็นแล้วล่ะ!" ถังซานหัวเราะร่า รับปากอย่างใจกว้าง

ตราบใดที่ไม่ใช่คัมภีร์ลับสุดยอดของสำนัก แค่วิชาซัดอาวุธเขาไม่หวงหรอก

(จบแล้ว)