บทที่ 41 - ข้อแลกเปลี่ยนของต้าซือ

บทที่ 41 - ข้อแลกเปลี่ยนของต้าซือ

ตอนที่รู้ครั้งแรกว่าอายุของวงแหวนวิญญาณสามารถเพิ่มขึ้นได้ด้วยฝีมือมนุษย์ ต้าซือตื่นเต้นจนแทบคลั่ง

แต่คำอธิบายต่อมาของถังซาน ก็ทำให้ความตื่นเต้นนั้นมอดดับลงกลายเป็นความผิดหวัง

คำอธิบายของถังซานก็คือคำพูดของหูจิ่วที่ว่า "เวลาของคนเรามีจำกัด เอาเวลาไปฝึกฝนวงแหวน ทำไมไม่เอาไปเพิ่มระดับพลังวิญญาณล่ะ? พอระดับสูงขึ้น ก็ไปล่าวุแหวนระดับสูงกว่ามา ไม่ดีกว่าเหรอ?"

ประโยคนี้ทำให้ต้าซือตาสว่าง จริงอย่างที่ว่า การเพิ่มอายุวงแหวนไม่มีประโยชน์กับวิญญาณจารย์ทั่วไป เพราะคนทั่วไปพรสวรรค์มีจำกัด แค่ฝึกพลังวิญญาณเวลาก็ไม่พอแล้ว จะเอาเวลาไหนไปฝึกวงแหวน

การค้นพบนี้จึงเหมาะกับพวกอัจฉริยะเท่านั้น เช่น คนของสำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ ที่มีเคล็ดวิชาแยกประสาทควบคุม

น่าเสียดาย ต้าซือเป็นคนมีหลักการ ในเมื่อหูจิ่วเป็นคนค้นพบ ถ้าเจ้าตัวไม่อนุญาต เขาก็จะไม่แพร่งพรายออกไป เรื่องนี้เขาสาบานกับถังซานไว้แล้ว

แต่นั่นเป็นแค่ความประทับใจส่วนตัว ไม่ใช่จุดประสงค์หลักที่เขาเรียกหูจิ่วมาในวันนี้

"หูจิ่ว ครูขอพูดตรงๆ นะ วันนี้ที่เรียกเธอมาไม่ใช่อื่นไกล ได้ยินถังซานบอกว่าหัวไชเท้าของเธอช่วยเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนได้หนึ่งเท่าตัว ครูอยากจะขอซื้อหัวไชเท้าของเธอ"

นี่แหละเป้าหมายหลัก

พลังวิญญาณแต่กำเนิดของเขามีแค่ครึ่งระดับ ค่อนชีวิตที่ผ่านมาพยายามแทบตายก็ไม่ทะลุระดับสามสิบ สิ่งนี้กลายเป็นปมในใจเขา

และเพราะปมนี้นี่แหละ เขาถึงได้มองข้ามคนที่มีพลังวิญญาณแต่กำเนิดต่ำอย่างหูจิ่วไปในตอนแรก...

แต่พอรู้ผลลัพธ์วงแหวนแรกของหูจิ่วจากถังซาน ความคิดใหม่ก็ผุดขึ้นมา

เขาอาจจะอาศัยหัวไชเท้าของหูจิ่วช่วยทะลวงคอขวดของตัวเองได้

"ต้าซือ เรื่องซื้อหัวไชเท้าไม่มีปัญหาครับ ครูอาจจะไม่รู้ แต่จริงๆ แล้วผมขายหัวไชเท้าอยู่ตลอด แต่แบบนั้นเพิ่มความเร็วแค่ 10% ผมขายแท่งละหนึ่งเหรียญทองวิญญาณ"

ตอนแรกหูจิ่วก็งงๆ กับคำพูดของต้าซือ แต่คิดไปคิดมาก็เข้าใจจุดประสงค์

อยากทะลวงคอขวดนี่เอง!

แต่ถ้าไม่ฉวยโอกาสขูดรีดสักหน่อย ก็คงไม่ใช่หูจิ่วแล้ว

ยังไงซะ การเปิดโอกาสให้ต้าซือซื้อหัวไชเท้า ก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณครั้งก่อนไปแล้ว ต่อจากนี้คือธุรกิจ ไม่มีการเห็นแก่หน้าใครทั้งนั้น

"แล้วเธอจะขายยังไง?" ต้าซือมองหูจิ่วเรียบๆ ในเมื่อตัดสินใจจะซื้อ เขาก็เตรียมใจจ่ายหนักไว้แล้ว ผลลัพธ์วิญญาณยุทธ์ของหูจิ่วเทียบเท่าสมุนไพรวิเศษ แถมยังผลิตได้จำนวนมาก ขอแค่ราคาไม่หลุดโลกเกินไป เขารับได้

"ครูเป็นอาจารย์ของเสี่ยวซาน ผมคงไม่เรียกราคาแพงเกินไป เอาเป็นว่าแท่งละสิบเหรียญทองวิญญาณละกันครับ" หูจิ่วยิ้มหวาน

"สิบเหรียญเหรอ?" ต้าซือครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้าๆ "ราคานี้สมเหตุสมผล ตกลงตามนี้ เอามาสิบแท่งก่อน!"

สิบเหรียญทองวิญญาณ คือเพดานราคาในใจเขาพอดี ไม่ใช่ว่าหัวไชเท้าของหูจิ่วไม่มีค่าพอจะขายแพงกว่านี้ แต่เพราะเขาไม่มีเงินมากขนาดนั้น

ถ้าพวกสำนักใหญ่รู้สรรพคุณหัวไชเท้าของหูจิ่ว อย่าว่าแต่สิบเหรียญเลย ร้อยเหรียญก็มีคนแย่งกันซื้อ

แน่นอน ความเป็นไปได้ที่มากกว่าคือจับตัวไปขังไว้ แล้วใช้งานเยี่ยงทาสให้ผลิตหัวไชเท้าจนตาย

"ต้าซือครับ สิบแท่งคงไม่พอหรอกมั้ง แท่งนึงอยู่ได้แค่ชั่วโมงเดียว สิบแท่งยังไม่ถึงวันเลย ไม่น่าจะเห็นผลนะครับ" มองดูถุงเงินตรงหน้า หูจิ่วไม่ได้ยื่นมือไปรับ เขารู้สึกว่าวันนี้อาจจะได้อะไรดีๆ กลับไปมากกว่าเงิน

ต้าซือเงยหน้ามองเด็กหนุ่มรอยยิ้มเปื้อนหน้าตรงหน้า ขมวดคิ้วถาม "เธอต้องการอะไร?"

"ผมสามารถส่งหัวไชเท้าให้ต้าซือใช้ฝึกได้ตลอดหนึ่งปีเต็ม" หูจิ่วชูนิ้วขึ้นมา "เงื่อนไขง่ายมาก ผมขอแลกกับทักษะวิญญาณที่คิดค้นเองหนึ่งวิชา ที่มีประโยชน์กับผม"

ใช่แล้ว นี่คือสิ่งที่หูจิ่วต้องการ เขาไม่ลืมหรอกว่าต้าซือมาจากตระกูลมังกรฟ้าทรราช หนึ่งในสามสำนักใหญ่ เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีทักษะเด็ดๆ ติดตัวมาบ้าง

"ที่แท้เธออยากเรียนทักษะ! เธอรู้มั้ยว่าในโลกนี้ ทักษะที่คิดค้นเองมีค่ามากขนาดไหน เธอคิดว่าแค่หัวไชเท้าจะแลกได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?" ต้าซือมองหูจิ่วเรียบๆ ในใจรู้สึกรังเกียจนิดๆ เขาคิดว่าหูจิ่วได้คืบจะเอาศอก

ทักษะที่คิดค้นเองล้ำค่าแค่ไหน บางวิชาถ้าได้ไป สามารถใช้ค้ำจุนตระกูลได้เลย แล้วหูจิ่วจะเอาหัวไชเท้าไม่กี่หัวมาแลก ฝันเฟื่องไปหน่อยมั้ย!

"เอ๊ะ! ล้ำค่าขนาดนั้นเชียว ผมสร้างขึ้นมาได้ตั้งสองท่าแล้วนะ ก็ไม่เห็นจะยากตรงไหน ไม่เชื่อถามเสี่ยวซานดูสิ" หูจิ่วแบมือทำหน้าไร้เดียงสา ดูเหมือนเขาจะคิดตื้นไป คนโลกนี้หวงวิชากว่าที่คิดแฮะ

"เธอ!" ต้าซือสำลักคำพูดของหูจิ่วจนพูดไม่ออก

"สรุปจะขายไม่ขาย เรื่องทักษะวิญญาณ เลิกคิดไปได้เลย"

"ขายสิครับ ทำไมจะไม่ขาย ลูกค้าเอาเงินมาให้ถึงที่ มีหรือจะไม่เอา" หูจิ่วยื่นมือออกไป แป๊บเดียวก็สร้างหัวไชเท้าสิบแท่งเสร็จสรรพ

วางเรียงบนโต๊ะเสร็จ ก็คว้าถุงเงินยัดใส่กระเป๋าโดยไม่นับ

"ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับต้าซือ หวังว่าเราจะได้ร่วมธุรกิจกันอีก" หูจิ่วยิ้มบางๆ ลุกขึ้นยืน

"เดี๋ยว!" จังหวะที่หูจิ่วจะเดินออกไป ต้าซือยกมือห้าม

"ครับ? ต้าซือมีอะไรอีกเหรอ?" หูจิ่วถามอย่างสงสัย

"เรื่องนั้น..." ต้าซือลังเลนิดหน่อย ก่อนจะอดใจไม่ไหวถามออกมา "เธอบอกครูได้มั้ยว่า ทำไมวงแหวนของเธอถึงเพิ่มอายุได้เร็วขนาดนั้น?"

ความอยากรู้เป็นธรรมชาติของมนุษย์ หูจิ่วสามารถอัปเกรดวงแหวนสิบปีเป็นพันปีได้ในเวลาแค่ปีกว่าๆ ถ้าบอกว่าไม่มีความลับ คงไม่มีใครเชื่อ

ยิ่งกับผู้เชี่ยวชาญทฤษฎีอย่างต้าซือ วิธีการอัปเกรดวงแหวนของหูจิ่ว มันเหมือนแมวมาข่วนหัวใจให้คันยุบยิบ

"ไม่ขอตอบครับ!"

หูจิ่วหน้าตึงทันที เคยเห็นคนหน้าด้าน แต่ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านขนาดนี้

ทีตูขอแลกทักษะ เอ็งไม่ยอม ตอนนี้ดันมาถามความลับสุดยอดของตู อยากตายรึไง?

หน้าต่างบอทคือเขตหวงห้าม ใครกล้าแตะ ต้องตาย

ต่อให้เป็นต้าซือ ก็ฆ่าไม่เลี้ยง

วินาทีนี้ หูจิ่วระวังตัวแจ ความไว้ใจเป็นศูนย์ ไม่ว่าต้าซือจะเป็นคนยังไง กันไว้ดีกว่าแก้

ดูท่าช่วงนี้คงต้องเหนื่อยหน่อยแล้ว

ออกจากบ้านพักต้าซือ หูจิ่วเร่งประสาทสัมผัสถึงขีดสุด จับตาดูความเคลื่อนไหวของต้าซือจากระยะไกล ทุกอิริยาบถของต้าซืออยู่ในสายตาเขาหมด

(จบแล้ว)