บทที่ 39 - วงแหวนพันปี

บทที่ 39 - วงแหวนพันปี

ปีนี้เป็นปีที่สองของหูจิ่วในโรงเรียนนั่วติง

หรือก็คือชั้นปีที่สอง

ชีวิตนักเรียนปีสองไม่มีอะไรแปลกใหม่ เพราะมีหน้าต่างบอทช่วยฝึก หูจิ่วเลยมีเวลาว่างเหลือเฟือ นอกจากเข้าเรียนตามปกติ เวลาที่เหลือเขาก็พาเสี่ยวอู่ไปเที่ยวเล่น ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี

มีแต่ถังซานที่ยังคงขยันขันแข็ง ตารางฝึกแน่นเอี๊ยดทุกวัน แถมยังต้องเจียดเวลาไปเรียนทฤษฎีกับต้าซือ ยุ่งจนหัวหมุน

สิ่งที่น่าสนใจคือ ปีนี้เขากับเสี่ยวอู่ไม่ได้ลงทะเบียนในฐานะนักเรียนทุนทำงานแล้ว แต่จ่ายค่าเทอมเอง ได้ห้องพักเดี่ยวเหมือนถังซาน

เรื่องนี้หูจิ่วยินดีมาก เสี่ยวอู่เป็นผู้หญิง จะให้ไปนอนรวมในหอพักชายหญิงปนกัน อย่าว่าแต่เสี่ยวอู่เลย เขาเองก็ไม่ยอม

ก่อนปิดเทอม ลูกค้ารายใหญ่ทั้งสาม เซียวเฉินอวี่ หลิวหลง และหลิงเฟิง เรียนจบไปแล้ว ทำเอาหูจิ่วเกือบเสียรายได้หลัก

โชคดีที่หูจิ่วหัวไว บอกให้พวกเขาส่งคนรับใช้มารับของเดือนละครั้ง ซื้อทีเดียวปริมาณเท่ากับกินทั้งเดือน ลูกค้าชั้นดีขนาดนี้จะปล่อยให้หลุดมือได้ไง

หัวไชเท้าที่เขาสร้างไม่ต่างจากหัวไชเท้าปกติ เก็บได้เป็นเดือน รสชาติอาจดรอปลงนิดหน่อยแต่สรรพคุณเหมือนเดิม

ข้อเสนอนี้ได้รับการตอบรับทันทีจากทั้งสามคน

ก่อนจบ เซียวเฉินอวี่ที่มีเลเวล 18 ได้รับเชิญเข้าเรียนโรงเรียนวิญญาณยุทธ์ขั้นกลางฟรี หลิวหลงกับหลิงเฟิงก็ไม่น้อยหน้า เลเวล 17 ทั้งคู่ ได้เข้าไปเรียนด้วยกัน

และหลังจากนั้น เพราะบรรยากาศการแข่งขันในโรงเรียนขั้นกลางมันดุเดือด ทั้งสามคนยิ่งต้องการหัวไชเท้าของหูจิ่วหนักกว่าเดิม

แต่ละเดือนสร้างรายได้ให้หูจิ่วกว่าพันเหรียญทองวิญญาณ ทำให้เขากลายเป็นเศรษฐีเต็มตัว

ต้องขอบคุณที่บ้านสามคนนี้รวย และเห็นแววรุ่งของลูกหลาน เลยทุ่มไม่อั้น ไม่งั้นคงสู้ราคาหัวไชเท้าหูจิ่วไม่ไหว

......

สามเดือนต่อมา

หูจิ่วมองวงแหวนสีม่วงใต้เท้าด้วยความตื่นเต้น

ไม่ง่ายเลยจริงๆ วงแหวนแรกบอทมาปีกว่าๆ กว่าจะแตะระดับพันปี รอจนรากงอก!

นี่คือวงแหวนพันปีเชียวนะ ขนาดพระเอกอย่างถังซานวงแหวนแรกยังแค่ร้อยปีเลย

ความมั่นใจ พองโต!

หูจิ่วรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะท้าทายสวรรค์

พอลองสัมผัสผลลัพธ์ของวงแหวนพันปี เขาคิดว่า อย่าแค่ท้าทายเลย พลิกฟ้าไปเลยดีกว่า!

เขาจะพลิกฟ้า!

มาดูผลลัพธ์ของวงแหวนแรกเขาสิ แล้วจะรู้ว่าทำไมหูจิ่วถึงได้พองลมขนาดนี้

หลังจากกลายเป็นพันปี ทักษะวงแหวนแรกเปลี่ยนเป็น 'เพิ่มความเร็วการฝึกฝนหนึ่งเท่าตัว' (100%) ให้คนอื่นกินผลอยู่ได้หนึ่งชั่วโมง ส่วนตัวเขาเองเป็นพาสซีฟสกิล อยู่ถาวร

"ฮ่าๆ ผลลัพธ์โกงเวอร์ ไม่ได้การ ต้องใจเย็น ต้องทำตัวโลว์โปรไฟล์"

ดีใจอยู่ครึ่งค่อนวัน หูจิ่วก็ดึงสติตัวเองกลับมา ผลของวงแหวนตอนนี้มันน่ากลัวเกินไป ต้องซ่อนให้มิด ถ้าไม่ใช่คนที่ไว้ใจได้จริงๆ ห้ามหลุดปากเด็ดขาด

ตอนนี้ในใจหูจิ่ว คนที่ไว้ใจได้มีแค่สองคน คือเสี่ยวอู่ กับถังซาน

แถมต่อไปให้หัวไชเท้าถังซาน ต้องเริ่มคิดเงินแล้ว ใครใช้ให้มันงก วิชาสำนักถังก็ไม่สอน ไม่เห็นเหรอว่าช่องบอทเขาว่างมาตั้งนานแล้ว?

ส่วนเสี่ยวอู่ ช่างเถอะ ยัยนี่ไม่มีตังค์ ถึงตอนนี้เขาก็ยังเลี้ยงดูปูเสื่ออยู่!

"ส่วนพวกเซียวเฉินอวี่ เดี๋ยวลองดูว่าจะลดประสิทธิภาพหัวไชเท้าลงได้มั้ย ถ้าลดไม่ได้ ก็เลิกขาย"

เมื่อเทียบกับความปลอดภัย เงินเป็นเรื่องเล็ก อีกอย่างตอนนี้เขาไม่ขาดเงินแล้ว ป๋าจัด!

การวิวัฒนาการของวงแหวน ส่งผลกลับไปยังหน้าต่างบอท ทำให้ช่องบอทวงแหวนของหูจิ่วอัปเกรดแบบก้าวกระโดด บอทหนึ่งวัน เพิ่มอายุวงแหวนได้ถึง 5 ปี! ทำเอาหูจิ่วยิ้มแก้มฉีก

ความเร็วระดับนี้ ต่อให้เป็นหมื่นปีก็ใช้เวลาไม่กี่ปี พอถึงหมื่นปี ผลลัพธ์ก็จะส่งผลกลับมาอีก เพิ่มความเร็วบอทเข้าไปอีก วนลูปความเทพไปเรื่อยๆ

นี่มันจังหวะจะไปเป็นเทพชัดๆ!

......

นอกจากนี้ รูปลักษณ์ของหัวไชเท้าก็เปลี่ยนไป

จากสีแดงอ่อน กลายเป็นสีแดงเข้ม ดูน่ากินกว่าเดิม

รสชาติก็เปลี่ยน อร่อยขึ้นจมหู

ผลก็คือ เสี่ยวอู่เลิกกินข้าวแล้ว วันๆ กินแต่หัวไชเท้า ปากไม่ว่างเลย

นี่มันอาการลงแดงหัวไชเท้าชัดๆ!

แบบนี้หูจิ่วก็วางใจ!

เยี่ยม ประกาศอย่างเป็นทางการ จับกุมกระต่ายน้อยเสี่ยวอู่ได้หนึ่งอัตรา

"เสี่ยวซาน จ่ายเงินมา!" วงแหวนพันปี ทำให้หูจิ่วกร่างได้ที่

หัวไชเท้าหนึ่งแท่งขายถังซานหนึ่งเหรียญเงิน ถือว่าขายถูกเหมือนให้เปล่า

คิดดูสิ แค่เพิ่ม 10% ยังขายตั้งหนึ่งเหรียญทอง นี่เพิ่ม 100% ขายหนึ่งเหรียญเงิน ถังซานเองยังรู้สึกว่าถูกเกินไป

"เสี่ยวจิ่ว ขอแปะไว้ก่อนนะ ตอนนี้ไม่มีเงินจริงๆ" ถังซานหน้าเจื่อน เดือนๆ นึงเขามีรายได้แค่สิบเหรียญทองจากสำนักวิญญาณยุทธ์ กับเศษเงินจากร้านตีเหล็ก

ร้านตีเหล็ก ตอนแรกได้เดือนละเหรียญเงิน ตอนนี้ฝีมือดีขึ้น ได้สองเหรียญเงิน

ดังนั้น ต่อให้ถังซานไม่กินไม่ใช้ เงินเดือนทั้งเดือนก็ซื้อได้แค่ร้อยกว่าแท่ง

วันนึงเขาต้องใช้ตั้งแปดแท่ง เงินเดือนทั้งเดือนพอใช้แค่สิบกว่าวัน ที่เหลือก็ถังแตก

แต่ถังซานก็ตัดใจจากหัวไชเท้าคูณสองไม่ได้ สุดท้าย หูจิ่วเลยกลายเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ของถังซาน

"ฮ่าๆ เสี่ยวซานพูดอะไรน่ะ!" หูจิ่วหัวเราะร่า

"เอาไป กินให้เต็มที่ ไม่พอมาเอาใหม่ พูดเรื่องเงินมันเสียความรู้สึก!"

"ไว้นายรวยเมื่อไหร่ อย่าลืมใช้หนี้ก็พอ"

จริงๆ แล้ว เรื่องเงินไม่สำคัญ ประเด็นคืออยากเป็นเจ้าหนี้ถังซาน

วันหน้าถ้าถังซานได้สมุนไพรอมตะมา จะกล้าไม่แบ่งให้เขาเหรอ?

จำได้ลางๆ ว่าในต้นฉบับ สมุนไพรมีจำกัด พอดีกับเจ็ดประหลาด

แต่ตอนนี้มีเขาเพิ่มมาคนนึง ต้องเบียดเอาที่นั่งมาให้ได้ที่นึง

อ้อ ของเสี่ยวอู่ด้วย ต้องเป็นสองที่

"ได้! ฉันจะจำไว้" ถังซานพยักหน้าจริงจัง เขารู้ว่าที่หูจิ่วคิดเงิน เพราะกลัวเขาเกรงใจ กลัวกระทบศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย กลัวเขาไม่กล้ากิน

เลยใช้วิธีซื้อขายเพื่อให้เขาสบายใจ

น่าเสียดาย ความคิดอันลึกซึ้งนี้ถูกคนฉลาดอย่างเขามองทะลุปรุโปร่ง

"เสี่ยวจิ่ว รอเถอะ วันหน้าฉันจะตอบแทนบุญคุณนายแน่"

ในใจ ถังซานสาบานเงียบๆ

ด้วยผลลัพธ์การฝึกคูณสอง ความเร็วของหูจิ่ว ถังซาน และเสี่ยวอู่ พุ่งทะยานเหมือนนั่งรถไฟเหาะ เปลี่ยนแปลงไปวันต่อวัน

ความเร็วระดับนี้ แม้แต่พวกเขาเองยังกลัว

(จบแล้ว)