บทที่ 34 - กระสุนวงจักรพลังวิญญาณ

บทที่ 34 - กระสุนวงจักรพลังวิญญาณ

ด้วยความช่วยเหลือจากถังซาน ไม่กี่วันต่อมา หูจิ่วก็ผ่านการฝึกระเบิดลูกโป่งน้ำ และระเบิดลูกบอลยางได้สำเร็จตามลำดับ

จนถึงตอนนี้ เขาสามารถรวบรวมพลังวิญญาณให้หมุนวนด้วยความเร็วสูงบนฝ่ามือได้แล้ว

เพียงแต่ระยะเวลาคงอยู่ยังสั้นมาก ไม่กี่วินาทีก็สลายไป

การที่ไม่สามารถคงสภาพไว้ได้นาน ย่อมเรียกว่าสร้างทักษะสำเร็จไม่ได้

แต่อย่างน้อยก้าวที่ยากที่สุดก็ผ่านไปแล้ว ต่อไปขอแค่ขยันฝึกฝนอีกสักพัก ทักษะกระสุนวงจักรที่มีพลังทำลายล้างรุนแรงจะต้องปรากฏขึ้นแน่นอน

วันเวลาแห่งการหมกมุ่นกับการวิจัยผ่านไปไวเหมือนโกหก เผลอแป๊บเดียวเสี่ยวอู่ก็ไปได้ยี่สิบวันแล้ว ตามที่เธอบอก อีกไม่กี่วันก็น่าจะกลับมา

"ฮ่าๆ กระสุนวงจักรพลังวิญญาณ ลุย!" บนเนินเขาหลังโรงเรียน หูจิ่วเหวี่ยงลูกบอลพลังวิญญาณที่หมุนติ้วจนภาพเบลอออกไปอย่างตื่นเต้น

"ผัวะ!" กระสุนวงจักรปะทะเข้ากับต้นไม้ห่างออกไปหนึ่งเมตร เปลือกไม้ชิ้นเล็กๆ ร่วงลงมาอย่างอ้อยอิ่ง

พลังโจมตี... ชัดเจนมาก (ถุย!)

"ฮ่าๆ ในที่สุดก็สำเร็จ" หูจิ่วไม่สนหรอกว่าพลังโจมตีจะกากแค่ไหน เขาเห็นแค่ว่าบนหน้าต่างบอท ช่องที่ห้ามีชื่อ 'กระสุนวงจักรพลังวิญญาณ' ปรากฏขึ้นแล้ว

ส่วนพลังโจมตีที่น่าอนาถนั่น เดี๋ยวระบบบอทจัดการให้เอง ขอแค่เลเวลสกิลสูงพอ จะเจาะฟ้าให้เป็นรูยังได้

และในวินาทีที่สร้างกระสุนวงจักรสำเร็จ ทักษะการควบคุมพลังวิญญาณของเขาก็อัปเกรดเป็นระดับเจ็ด ความเข้าใจในการควบคุมพลังงานจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในหัว ทำให้เขารวบรวมกระสุนวงจักรได้คล่องมือยิ่งขึ้น

สองทักษะนี้ เหมือนจะส่งเสริมซึ่งกันและกันแฮะ!

หูจิ่วจดจำความรู้สึกนี้ไว้แม่น นี่เป็นการค้นพบที่สำคัญ เผื่อวันหน้าจะได้ใช้

สร้างกระสุนวงจักรเสร็จ ก็ต้องหาคนอวด แต่น่าเสียดายที่เสี่ยวอู่ไม่อยู่

งั้นก็เหลือแค่ถังซาน การที่สร้างทักษะนี้ได้ ถังซานมีส่วนช่วยเยอะมาก ถ้าไม่ได้เทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาบอก แม้หูจิ่วจะสร้างเองได้ แต่คงไม่ใช่เสร็จภายในยี่สิบวันแบบนี้

ดังนั้น เพื่อเป็นการขอบคุณถังซาน ยังไงก็ต้องให้เขาได้ยลโฉมทักษะใหม่สักหน่อย

แน่นอน เขาไม่ยอมรับหรอกว่าจริงๆ แล้วแค่อยากขิง

"ถังซาน รับมือ!"

ผลักประตูห้องพักถังซานเข้าไปอย่างชำนาญ ไม่พูดพร่ำทำเพลง อัดกระสุนวงจักรใส่ทันที

ทำเอาถังซานที่อยู่ข้างในสะดุ้งโหยง รีบตั้งท่าป้องกัน แสงสีม่วงวาบในดวงตา มือทั้งสองเปลี่ยนเป็นสีขาวหยก ไขว้กันป้องกันหน้าอก

ผัวะ!

พลังวิญญาณหมุนวนความเร็วสูงแปะใส่ตัวถังซาน ให้ความรู้สึกเหมือนลมพัดผ่านหน้า เย็นสบายดีเหมือนกัน

"เสี่ยวจิ่ว!" ถังซานตะโกนลั่นด้วยความโกรธ ไม่ใช่โกรธที่โดนลอบกัด แต่เขากลัวว่าอาวุธลับของเขาจะเผลอยิงใส่หูจิ่วต่างหาก!

ถ้าไม่ได้ยินเสียงตะโกนของหูจิ่ว ป่านนี้ลูกธนูในแขนเสื้อ (Sleeve Dart) คงพุ่งไปเจาะกะโหลกแล้ว

"อุ้ย!" เสียงคำรามของถังซานทำเอาหูจิ่วตัวแข็งทื่อ

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ ถังซานไม่ใช่เสี่ยวอู่ หมอนี่มันจอมวางแผน ตัวอันตรายที่มีอาวุธลับซ่อนอยู่ทุกอณู ถ้าโดนของพวกนั้นเข้าไป ไม่ตายก็พิการ!

เหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาเองโดยอัตโนมัติ

เพิ่งค้นพบครั้งแรกว่าตัวเองก็กล้าบ้าบิ่นเหมือนกัน ที่กล้าเป็นพี่น้องกับมนุษย์อาวุธเดินดินคนนี้ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก!!

"เอ่อ ล้อเล่นน่า เสี่ยวซาน นายคงไม่ถือสาใช่มั้ย!" หูจิ่วทำเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในใจสาบานว่าต่อไปจะไม่ทำอะไรโง่ๆ แบบนี้อีก

"เอ้อ!" คราวนี้ถังซานเป็นฝ่ายอึ้ง จะให้บอกเพื่อนรักได้ไงว่าเมื่อกี้เกือบพรุนเพราะอาวุธลับเขาแล้ว!

"บอลพลังเมื่อกี้คือ?"

ถังซานทำเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถามด้วยความอยากรู้

"อ๋อ ฉันแค่จะมาบอกนายว่า ทักษะใหม่ฉันสร้างเสร็จแล้วนะ ในเมื่อนายเห็นแล้ว ฉันไปล่ะ" โบกมือลา หันหลังเดินหนีทันที บรรยากาศตอนนี้ไม่เหมาะแก่การขิง ไว้โอกาสหน้าค่อยว่ากัน

ยังไงซะ ด้วยพลังควบคุมของถังซานตอนนี้ ต่อให้เห็นแล้วก็ฝึกตามไม่ได้ ปล่อยให้อิจฉาเล่นๆ ไปก่อน!

กลับมาถึงหอเจ็ด เจอพวกเซียวเฉินอวี่สามคนนั่งรออยู่

"กินหมดเร็วขนาดนั้นเลย?" นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ดูท่าช่วงนี้พวกนี้จะขยันจริง

"พี่จิ่ว รบกวนอีกรอบครับ ผมรู้สึกว่าพลังวิญญาณใกล้จะอัปเกรดแล้ว" เซียวเฉินอวี่หน้าบาน ตอนนี้เขาเลเวลสิบเจ็ดแล้ว ถ้าขยันอีกนิด ก่อนจบอาจแตะเลเวลสิบแปด

ถึงตอนนั้น ด้วยเลเวลขนาดนี้ เข้าโรงเรียนวิญญาณยุทธ์ยังได้เลยมั้ง!

"จัดไป จัดไป" มีลูกค้ามา หูจิ่วไม่เคยปฏิเสธ

อาศัยจังหวะที่ไม่มีคนอื่น เริ่มผลิตหัวไชเท้าเร่งความเร็วทันที

"เอ๊ะ พวกนายทำอะไรกันน่ะ?" ขณะที่หูจิ่วกำลังปั่นงาน ประตูหอเจ็ดก็ถูกผลักเปิด เสียงใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้น

"เสี่ยวอู่!" หูจิ่วเงยหน้าด้วยความดีใจ ร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูคือคนคนนั้นที่เขาเฝ้าคิดถึง

"ฮิๆ เสี่ยวจิ่ว ฉันกลับมาแล้ว!" เสี่ยวอู่เดินยิ้มเข้ามา ใบหน้าสวยหวานชัดเจนขึ้นในสายตาหูจิ่ว

"ทำไมไปนานจัง คิดถึงจะแย่แล้ว!" อึ้งไปแป๊บหนึ่ง หูจิ่วก็ยกมือลูบหัวเสี่ยวอู่ พูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

"ฉะ... ฉันมีธุระน่ะ พวกนายยุ่งกันไปก่อนนะ" เสี่ยวอู่หน้าแดงแปร๊ด เขินจนวิ่งหนีออกไป

เสี่ยวจิ่วนี่จริงๆ เลย มีคนอื่นอยู่ด้วยแท้ๆ พูดจาน่าไม่อายแบบนี้ได้ไง

ข้างๆ กัน แก๊งเซียวเฉินอวี่ส่งสายตาล้อเลียน แต่ในใจนับถือสุดๆ

สาวน้อยแสนดีขนาดนี้ เสร็จเจ้าหูจิ่วไปซะแล้ว น่าหมั่นไส้ชะมัด!

เสี่ยวอู่กลับมาแล้ว หูจิ่วยิ่งมีไฟทำงาน ปั่นหัวไชเท้าเสร็จในพริบตา โบกมือไล่พวกเซียวเฉินอวี่ไปให้พ้นๆ

ส่วนตัวเขาก็รีบแจ้นออกไปหาเสี่ยวอู่

เนินเขาหลังโรงเรียน คือฐานทัพลับของพวกเขา หูจิ่วไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเธออยู่ที่นั่น

และก็จริง พอไปถึง ก็เห็นเสี่ยวอู่นั่งเหม่ออยู่บนก้อนหิน

"คิดอะไรอยู่ เหม่อเชียว" หูจิ่วเดินไปนั่งข้างๆ

เวลาไม่ถึงเดือน เขาพบว่าเสี่ยวอู่ดูเหมือนจะสูงขึ้นอีกแล้ว ตอนนี้เธอดันสูงกว่าเขานิดหน่อยซะด้วยสิ

"อะ เปล่า ไม่มีอะไร" เสี่ยวอู่สายตาลอกแลกนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน

ให้ตายสิ สงสัยกลับไปคราวนี้ เจ้าต้าหมิงเอ้อร์หมิงคงพูดอะไรไม่เข้าท่าแน่!

คนที่รู้ไส้รู้พุงเสี่ยวอู่อย่างเขา เดาได้ทันที สงสัยพอกลับไปป่าซิงโต่ว เลยทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นสัตว์วิญญาณ

ดังนั้น ทางแก้น่ะเหรอ มีทางเดียว

"มา กินหัวไชเท้าซะ!"

แท่งเดียวไม่พอ ก็สองแท่ง กินให้ยัยกระต่ายลืมตัวตนไปเลย

(จบแล้ว)