บทที่ 30 - เดินทางกลับ

บทที่ 30 - เดินทางกลับ

"เสี่ยวอู่ เลิกหนีแล้ว ลุยแม่มเลย"

หลังจากวิ่งหนีมาสิบห้านาที หูจิ่วก็พบความจริงอันน่าเศร้า แม้เขาจะรู้ตัวก่อนล่วงหน้า แต่ก็สลัดพวกมันไม่หลุดสักที

งัดกลยุทธ์หลบหนีมาใช้สารพัด แต่ไม่เห็นผล

หมดหนทาง หูจิ่วเลยกัดฟัน ตัดสินใจเก็บไอ้สองตัวนี้ซะให้จบเรื่อง

มาถึงเนินดินเตี้ยๆ แห่งหนึ่ง หูจิ่วกับเสี่ยวอู่ซ่อนตัวเตรียมซุ่มโจมตี

"เสี่ยวอู่ เดี๋ยวใช้แผนเดิมนะ เธอออกไปล่อ ดึงความสนใจศัตรู ฉันจะหาจังหวะลอบกัด พยายามเก็บพวกมันให้ร่วงในทีเดียว" หูจิ่วแววตาอำมหิต เผชิญหน้าศัตรู เขาไม่เคยปรานี

"จัดไป ไว้ใจฉันได้เลย!" เสี่ยวอู่ตบหน้าอกอย่างมั่นใจ ไฟในการต่อสู้ลุกโชน

การหลบหนีไม่ใช่นิสัยเธอ การต่อสู้ต่างหากคือของจริง

ถ้าไม่ใช่เพราะห่วงความปลอดภัยของหูจิ่ว เธอหันกลับไปบวกกับศัตรูให้รู้แล้วรู้รอดไปนานแล้ว

"ระวัง พวกมันมาแล้ว" ไม่กี่นาทีต่อมา หูจิ่วสายตาคมกริบ กำค้อนแน่น เพลงค้อนวายุสะบั้นพร้อมใช้งาน

ในระยะร้อยเมตร เงาร่างสองสายปรากฏขึ้นลางๆ กำลังแกะรอยตามมาทางนี้

"แม่*งเอ้ย! ไอ้เด็กสองคนนี้เป็นกระต่ายกลับชาติมาเกิดรึไงฟะ วิ่งเร็วนรกแตก!"

ได้ยินคนด่าว่าเป็นกระต่าย หูจิ่วเหลือบมองเสี่ยวอู่ที่กำลังโก่งตัวเตรียมกระโจน นี่แหละกระต่ายตัวจริงเสียงจริง!

พอทั้งสองเข้ามาใกล้เนินดินที่ซ่อนตัว เสี่ยวอู่ก็ถีบตัวพุ่งออกไปดุจสายฟ้าฟาด ตรงเข้าใส่วิญญาณจารย์ที่มีหนวดเหมือนหมาข้างถนน

เจ้านี่ดูทรงแล้วเป็นสายตรวจจับ พลังต่อสู้ซึ่งหน้าไม่น่าจะสูง และเพราะมันนี่แหละ พวกเขาถึงสลัดไม่หลุด ดังนั้นต้องเก็บมันก่อน

"บังอาจ!" ด้านหลังวิญญาณจารย์หมาป่า วิญญาณจารย์อีกคนหันขวับทันทีที่เสี่ยวอู่เข้าประชิด ตะโกนลั่นพร้อมเรียกวิญญาณยุทธ์สิงร่าง เขี้ยวยาวงอกออกมาจากมุมปาก ส่งเสียงฮึกฮักในลำคอ

วิญญาณยุทธ์ของมันคือ 'หมูป่า'

ทว่า เผชิญเสียงคำรามของวิญญาณจารย์หมูป่า เสี่ยวอู่ไม่สะทกสะท้าน เธอม้วนตัวกลางอากาศ ขาเรียวยาวคู่สวยหนีบเข้าที่คอศัตรู

ในขณะเดียวกัน หูจิ่วที่ซ่อนอยู่หลังเนินดินไม่สนแล้วว่าจะถูกเจอตัวหรือไม่ เขาเหวี่ยงค้อนหมุนติ้ว สะสมพลังรอบแล้วรอบเล่า

เพลงค้อนวายุสะบั้น ยิ่งเหวี่ยงต่อเนื่อง พลังยิ่งสะสม ขอแค่มีเวลาพอ อย่าว่าแต่อัคราจารย์วิญญาณ (Soul Elder) เลย ต่อให้เป็นปรมาจารย์วิญญาณ (Soul Ancestor) เขาก็ไม่กลัว

ด้วยการสนับสนุนจากวิญญาณจารย์หมูป่า การลอบโจมตีของเสี่ยวอู่ไม่สำเร็จ แต่ด้วยความคล่องตัว เธอก็สามารถปั่นป่วนและตรึงศัตรูไว้ได้

ต่อไป ก็ต้องพึ่งหูจิ่วแล้ว

เพราะโดนลอบโจมตีกะทันหัน ชายวัยกลางคนทั้งสองเลยไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น และไม่ทันสังเกตเห็นหูจิ่วที่กำลังชาร์จพลังอยู่หลังเนินดิน

หนึ่งค้อน... สองค้อน... ไม่ถึงครึ่งนาที หูจิ่วสะสมพลังไปกว่าห้าสิบค้อนแล้ว และยังคงหมุนต่อไป

"ห้าสิบแปด, ห้าสิบเก้า, หกสิบ..."

หูจิ่วไม่หยุดมือ นับจำนวนรอบในใจเงียบๆ จนถึงรอบที่หกสิบกว่า เหงื่อเริ่มซึมทั่วร่าง กล้ามเนื้อปูดโป่ง สภาพนี้ใครจะเชื่อว่าเป็นสายซัพ บอกว่าเป็นสายบู๊ก็มีคนเชื่อ

"เสี่ยวอู่!"

เมื่อถึงค้อนที่เจ็ดสิบห้า หูจิ่วก็ถึงขีดจำกัด คุมพลังไม่อยู่แล้ว

เพลงค้อนวายุสะบั้นระดับแปด หากครบแปดสิบเอ็ดค้อน ค้อนสุดท้ายจะมีพลังถึงห้าพันจิน (2.5 ตัน) ร่างกายเล็กๆ ของเขาตอนนี้รับไม่ไหวแน่

แต่เจ็ดสิบห้าค้อนก็ไม่เลวแล้ว พลังปาเข้าไปสองพันกว่าจิน ศัตรูพลาดมหันต์ที่ปล่อยให้เขาชาร์จท่าไม้ตายจนเสร็จ

หัวค้อนนำหน้า แหวกอากาศเกิดเสียงฟ้าร้อง แผ่นดินถูกแรงกดดันมหาศาลจนดินกระจาย

"ไปลงนรกซะ!"

ค้อนนี้ หูจิ่วไม่สนแล้วว่าใครเป็นใคร พอเห็นเสี่ยวอู่ฉีกตัวออกไป เขาก็ฟาดตูมเดียว

โครม คราม!

แผ่นดินสะเทือน เลือนลั่น พื้นที่ตรงนั้นเหมือนโดนควายไถดะ ศัตรูที่เมื่อกี้ยังไล่ต้อนเสี่ยวอู่ ไม่รู้ตอนนี้สภาพเป็นยังไง

และหูจิ่วก็ไม่อยากรู้ด้วย

"สะ... เสี่ยวจิ่ว เพลงค้อนของนายโหดขึ้นอีกแล้ว!" เสี่ยวอู่ยืนอ้าปากค้าง พลังโจมตีระดับนี้ เทียบชั้นปรมาจารย์วิญญาณได้สบายๆ

"ไปเถอะ เสียงดังขนาดนี้ เดี๋ยวเรียกแขกมาเพิ่ม รีบชิ่ง" สัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณในตัวเกลี้ยงถัง หูจิ่วรู้สึกหวิวๆ ไม่มีพลังแล้วไม่มั่นใจในความปลอดภัย

แม้พลังวิญญาณจะแห้ง แต่พลังกายยังอยู่ วิ่งหนีได้สบายหายห่วง

สองชั่วโมงต่อมา เขากับเสี่ยวอู่ก็พ้นเขตเมืองหม่าทัว เข้าสู่เขตเมืองนั่วติง

"รอดแล้วเสี่ยวอู่ คนของเมืองหม่าทัวตามมาไม่ทันแล้ว"

หูจิ่วผ่อนฝีเท้าลง เดินด้วยความเร็วปกติ

คิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล แค่เจ้าเมืองเล็กๆ จ้างอัคราจารย์วิญญาณสายตรวจจับมาได้คนนึงก็หรูแล้ว เพราะสายตรวจจับพลังต่อสู้ไม่สูง หาคนเก่งๆ ยาก

"เสี่ยวจิ่ว ฉันอยากเรียนเพลงค้อนของนายบ้าง"

"เอ่อ!" นึกภาพเสี่ยวอู่ถือค้อนไล่ทุบคน หูจิ่วก็ลังเล "เพลงค้อนนี้พ่อของเสี่ยวซานถ่ายทอดให้ฉัน ถ้าเธออยากเรียน ไว้เจออาถังเฮ่าค่อยลองขอแกดูละกัน!"

เสี่ยวอู่คงแค่ตื่นเต้นกับพลังทำลายล้างเฉยๆ พอถึงเวลาจริงๆ เธอคงไม่เอาหรอก

อีกอย่าง เพลงค้อนวายุสะบั้นไม่ได้ฝึกง่ายๆ ดูอย่างถังซานสิ แม้จะเคยเห็นอานุภาพขั้นสูงและขยันฝึกแค่ไหน ตอนนี้ก็ยังติดอยู่ที่หกสิบสี่ค้อน นอกจากค้อนสุดท้ายที่พอมีลุ้น ค้อนอื่นๆ แทบใช้จริงไม่ได้

"อ๋อ งั้นช่างเถอะ ฉันไม่ไปหาพ่อถังซานหรอก!" เสี่ยวอู่เชิดหน้า ฮึดฮัดอย่างไม่ยี่หระ

ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเธอกับถังซานยังไม่ดีเท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่เพราะหูจิ่ว ป่านนี้คงตีกันตายไปแล้ว

"ฮ่าๆ ก็แค่วิชาค้อน ถ้าระดับสูงขึ้นแล้ว ก็ไม่เห็นต้องยุ่งยากขนาดนี้"

เพลงค้อนวายุสะบั้นยุ่งยากจริง กว่าจะชาร์จเสร็จ พลังโจมตีช่วงแรกก็น้อยนิด ใช้ในการต่อสู้ที่วัดกันเป็นวินาทีลำบาก อย่างครั้งนี้ ถ้าหูจิ่วไม่รอบคอบ ให้เสี่ยวอู่ออกไปล่อตีนก่อน เขาคงไม่มีเวลาชาร์จถึงเจ็ดสิบห้าค้อน

"นั่นสิ เพลงค้อนนี่ขยะชัดๆ ถ้าศัตรูรู้ไต๋ก่อน ก็ไม่มีโอกาสได้ใช้หรอก" เสี่ยวอู่เชิดคาง ดูถูกวิชานี้อย่างเต็มที่

"อื้ม เสี่ยวอู่พูดถูก"

พยักหน้าเห็นด้วย ในใจหูจิ่วก็เริ่มคิดถึงผลลัพธ์ของวงแหวนต่อไป เหมือนที่เสี่ยวอู่ว่า เพลงค้อนแรงจริง แต่ต้องใช้เวลา และห้ามโดนขัดจังหวะ

ดังนั้น ทักษะที่ช่วยให้หลบหลีกการโจมตีได้ตามใจนึกจึงจำเป็นมาก

แวบแรก ทักษะ 'เคลื่อนย้ายพริบตา' (Blink) ของเสี่ยวอู่ในอนาคตก็ผุดขึ้นมาในหัว ทักษะนี้เหมือนจะมีในตัว 'กระต่ายสายฟ้า'

ไม่รู้ว่าเสี่ยวอู่จะยอมให้ฆ่ามั้ย เพราะกระต่ายสายฟ้า... ก็เป็นกระต่ายเหมือนกันนี่นา!

(จบแล้ว)