บทที่ 19 - การล่าวิญญาณ

บทที่ 19 - การล่าวิญญาณ

เที่ยงวันต่อมา ทั้งสามก็มาถึงป่าวิญญาณ

"ถึงซะที นั่งรถนานน่าเบื่อจะตาย!" เสี่ยวอู่กระโดดลงจากรถม้า บิดขี้เกียจเต็มที่

"ลำบากหน่อยนะ มาๆ กินหัวไชเท้ารองท้องก่อน" หูจิ่วรีบประจบ

ช่วยไม่ได้ งานนี้มาเพื่อเขาโดยเฉพาะ อีกสองคนมาช่วยฟรีๆ ต้องเอาใจหน่อย

"เสี่ยวซาน เอาสักแท่งไหม" หูจิ่วเสกหัวไชเท้าส่งให้ถังซาน

"เอาสิ หัวไชเท้าเจ้ากรอบอร่อย แก้กระหายแก้หิว ดีจริงๆ ไม่ต้องกลัวอดตาย"

ถังซานที่เคยอดอยากตอนอยู่กับพ่อ รู้ซึ้งถึงคุณค่าของอาหารดี

"เลิกเม้าท์ได้แล้ว รีบไปหาสัตว์วิญญาณให้เสี่ยวจิ่วกันเถอะ" เสี่ยวอู่กวักมือเรียกอยู่ข้างหน้า

ทั้งสองยิ้มให้กันแล้วรีบตามไป

มาถึงทางเข้า หูจิ่วโชว์ป้ายคำสั่งของต้าซือ พาถังซานกับเสี่ยวอู่ผ่านเข้าไปฉลุย

"เสี่ยวอู่ ช้าหน่อย ระวังอันตราย" พอได้ยินเสียงสัตว์ร้ายคำรามและกลิ่นอายอันตราย หูจิ่วเริ่มปอดแหก

ตอนแรกนึกว่ามีสองยอดฝีมือคุ้มกันจะไม่กลัว

แต่ดูเหมือนจะประเมินตัวเองสูงไป

การเดินในที่อันตรายแบบนี้ ชาติก่อนก็ไม่เคยทำ ชาตินี้ก็เพิ่งครั้งแรก!

ยิ่งประสาทสัมผัสไวเกินเหตุ กลิ่นอายอันตรายที่คนอื่นไม่รู้สึก เขารู้สึกชัดเจน

เหมือนลูกแกะเดินเข้าดงหมาป่า ใจมันสั่นริกๆ

"ฮิๆ เสี่ยวจิ่ว ที่แท้เจ้าก็กลัวนี่เอง! ไม่ต้องกลัว พี่หญิงเสี่ยวอู่จะปกป้องเจ้าเอง"

เสี่ยวอู่หันมาเห็นหน้าซีดๆ ของหูจิ่วก็ล้อเลียน

ถังซานเข้าใจดี หูจิ่วเพิ่งหกขวบ กลัวก็เรื่องปกติ

มีแต่เสี่ยวอู่นี่แหละ ที่ห้าวเป้งเกินเด็ก!

"ข้านำทางเอง เสี่ยวจิ่วอยู่ตรงกลาง เสี่ยวอู่ระวังหลัง เราช่วยกันคุ้มกันเสี่ยวจิ่ว" ถังซานสั่งการอย่างเป็นธรรมชาติ

"ได้" พอเป็นเรื่องงาน เสี่ยวอู่ก็เชื่อฟัง ไปเดินปิดท้ายคอยระวังให้หูจิ่ว

"อย่าทำบรรยากาศเครียดสิ ถึงข้าจะเป็นสายซัพพอร์ต แต่ข้าก็มีเขี้ยวเล็บนะ ดูแลตัวเองได้น่า"

หูจิ่วชูค้อนเหล็กประท้วง

ถึงจะสู้สองคนนี้ไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้กระจอกนะ!

เพลงค้อนวายุสะบั้นเลเวลห้า!

ทุบต่อเนื่องแปดสิบเอ็ดที ค้อนสุดท้ายพลังโจมตีห้าร้อยจิน (250 กก.) ขนาดถังซานตอนนี้ยังทำไม่ได้เลย

"กันไว้ดีกว่าแก้" ถังซานอธิบายกลัวเพื่อนจะน้อยใจ

"ไม่ต้องอธิบาย ข้ารู้" พอชินกับบรรยากาศ หูจิ่วก็สงบลง

"ไปทางซ้าย ทางขวามีกลิ่นอายสัตว์ร้อยปี" เดินไปสักพัก หูจิ่วกระตุกเสื้อถังซานให้เปลี่ยนทาง

"ได้" ถังซานไม่ถามสักคำ เลี้ยวซ้ายทันที

เสี่ยวอู่สงสัย "เจ้ารู้ได้ไงว่าทางขวามีสัตว์ร้อยปี?"

"ง่ายมาก ทั้งกลิ่นอาย ทั้งกลิ่นตัว มันบอกข้าว่าทางขวามีตัวอันตรายอยู่"

ตอนนี้แหละที่หูจิ่วค้นพบว่า ในป่าวิญญาณ ประสาทสัมผัสที่มีประโยชน์ที่สุดคือ 'สัมผัสที่หก' (สัญชาตญาณ)

มันช่วยชีวิตได้จริงๆ!

พอเข้าใกล้จุดอันตราย ร่างกายจะตอบสนอง ขนลุกชัน เตือนภัยทันที

บวกกับจมูกที่ได้กลิ่นสาบ ถ้ามีความรู้หน่อย เขาคงระบุชนิดสัตว์ได้เลย

"สัมผัสเจ้าไวมาก แบบนี้การล่าครั้งนี้คงง่ายขึ้นเยอะ" เสี่ยวอู่ทึ่ง

ในป่าวิญญาณ สิ่งที่น่ากลัวคือการจ๊ะเอ๋กับตัวที่เก่งกว่า แต่ความสามารถของหูจิ่วเหมือนเรดาร์ ทำให้หลบเลี่ยงได้ก่อน

"ฮ่าๆ วิชาวงศ์ตระกูลน่ะ เสียดายสอนให้ไม่ได้ ไม่งั้นสอนไปแล้ว" หูจิ่วโม้

สอนไม่ได้เพราะกั๊กไว้ เหมือนที่ถังซานกั๊กวิชาสำนักถังนั่นแหละ เชอะ!

ด้วยเรดาร์หูจิ่ว การเดินทางราบรื่น เจอสัตว์ร้อยปีก็เลี่ยง จนแทบไม่เจอสัตว์วิญญาณเลย เหมือนเดินเล่นในสวนหลังบ้าน

เป้าหมายของหูจิ่วคือ 'คางคกกลืนสวรรค์' สัตว์วิญญาณขนาดเล็ก อายุขัยสูงสุดแค่เก้าสิบกว่าปี ไม่เกินร้อย

มันอ่อนแอ อยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหาร

ต้าซือบอกว่ามันชอบที่มืดชื้น

หูจิ่วทำการบ้านมาดี รู้ว่าขอบป่าด้านตะวันตกเฉียงใต้เหมาะกับมันที่สุด มีแอ่งน้ำ ต้นไม้หนาทึบ

ตอนนี้พวกเขาอยู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ต้องเดินอ้อมโลกพอสมควร

"เสี่ยวซาน ไปทางซ้าย" ระหว่างทาง หูจิ่วสั่งเปลี่ยนเส้นทาง

เสี่ยวอู่บ่นอุบอิบ ขี้ระแวงเกินไปแล้ว!

"ไม่! เราโดนเจอแล้ว เตรียมสู้"

จู่ๆ หูจิ่วขมวดคิ้ว รอบนี้เลี่ยงไม่พ้น มีสัตว์วิญญาณพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง

สิ้นเสียงหูจิ่ว ถังซานกับเสี่ยวอู่หยุดกึก ตั้งท่าเตรียมพร้อม

"เสี่ยวจิ่ว บอกสถานการณ์หน่อย" ถังซานถามเสียงนิ่ง

"กลิ่นอายไม่แรง ไม่ใช่สัตว์ร้อยปี แต่มากันเยอะ แปดตัว น่าจะอยู่เป็นฝูง" นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่หูจิ่วรับรู้ได้

"แปดตัว ยุ่งยากหน่อย" ถังซานขมวดคิ้ว "เดี๋ยวข้าใช้หญ้าเงินครามตรึงมันไว้ เสี่ยวจิ่วกับเสี่ยวอู่หาจังหวะโจมตี"

"ได้" ทั้งสองรับคำ

หูจิ่วกำค้อนแน่น จับสัมผัสตำแหน่งศัตรู พอใกล้เข้ามา เขาก็เริ่มเหวี่ยงค้อน ร่ายรำเพลงค้อนวายุสะบั้น

รอบนี้เขาจะปล่อยของ

ตั้งแต่สกิลเวลห้า ยังไม่เคยใช้เต็มสูบเลย ขอทดสอบหน่อยเถอะ

"มาแล้ว" พอหูจิ่วสะสมแรงได้เจ็ดสิบกว่าค้อน ตาถังซานเปล่งแสงสีม่วง หญ้าเงินครามพุ่งออกจากร่างกาย

"หญ้าเงินคราม พันธนาการ!"

[จบแล้ว]