บทที่ 13 - ถังซานรีเทิร์น

บทที่ 13 - ถังซานรีเทิร์น

"อะไรนะ เจ้าจะเอาหัวไชเท้าไปขาย? ไม่ได้นะ ถ้าเจ้าขายแล้วข้าจะกินอะไร?"

ใครจะคิดว่าแผนหาเงินของหูจิ่วจะโดนเสี่ยวอู่คัดค้านหัวชนฝา

ในฐานะกระต่าย เรื่องอาหารการกิน นางจริงจังมาก หวงของกินสุดๆ

"แต่เราเงินหมดแล้วนะ!" หูจิ่วแบมือจนปัญญา

ดีนะที่นี่ไม่ใช่ชาติก่อน ไม่งั้นคงกู้แอปมาหมุนก่อน แล้วรอแต่งงานค่อยช่วยกันผ่อน แต่ที่นี่ไม่มีแอปให้กู้น่ะสิ!

"งะ... งั้นข้าไม่สน ยังไงก็ห้ามขาย อย่างมาก... อย่างมากต่อไปเราไม่ออกไปเที่ยวแล้วก็ได้ อยู่แต่ในโรงเรียนนี่แหละ" เสี่ยวอู่มองหูจิ่วตาละห้อย เหมือนลูกหมา... เอ้ย ลูกกระต่ายกลัวโดนทิ้ง

"เฮ้อ ก็ได้ เดี๋ยวข้าลองหาวิธีอื่น"

ยังอ่อนหัดเกินไปสินะ ถ้าพลังวิญญาณเยอะกว่านี้ ป้อนเสี่ยวอู่อิ่มแล้วยังมีเหลือ ค่อยเอาไปขายก็ได้

เสียดายตอนนี้เพิ่งระดับเก้า ต้องรออัปเกรดอีกสักพัก

เชื่อว่าพอทะลุระดับสิบ น่าจะมีหัวไชเท้าเหลือพอขายแน่

"พี่หญิงเสี่ยวอู่ แย่แล้ว! พี่หวังเซิ่งโดนพวกพี่ใหญ่เซียวดักรุม รีบไปช่วยเร็วครับ!" จู่ๆ ลูกน้องในหอก็วิ่งหน้าตื่นมารายงาน

"พี่ใหญ่เซียว! เซียวเฉินอวี่น่ะเหรอ?" หูจิ่วถาม

"ใช่ครับ พวกมันชอบรังแกเรา ครั้งนี้พี่หวังเซิ่งไปเจอเข้าเลยโดนล้อม พวกพี่รีบไปช่วยเถอะ!"

"ดี! กล้ารังแกคนของข้า น่าโมโหนัก นำทางไป เดี๋ยวแม่จะไปสั่งสอนให้เข็ด" เสี่ยวอู่ของขึ้น หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

ช่วงนี้พวกหวังเซิ่งเคารพนางมากในฐานะลูกพี่ใหญ่ ตอนนี้น้องโดนรังแก พี่ใหญ่จะไม่ยอมได้ไง

"ตามข้ามา" ลูกน้องรีบวิ่งนำพาไปยังที่เกิดเหตุ

ข้างกายเสี่ยวอู่ หูจิ่วกระชับค้อนในมือแน่น ไม่ได้ทุบใครมาหลายวัน วันนี้จะได้จัดหนักสักที

ไม่กี่นาทีต่อมา ก็ถึงที่เกิดเหตุ

หวังเซิ่งกำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ นั่นคือแก๊งพี่ใหญ่เซียว

พวกนี้เป็นรุ่นพี่ มีกันยี่สิบกว่าคน เทียบกับฝั่งหวังเซิ่งที่มีไม่ถึงสิบคน ดูมีภาษีกว่าเยอะ

หัวโจกเป็นเด็กชายตัวสูงใหญ่ แม้หน้าตายังดูเด็ก แต่ท่าทางเริ่มเป็นผู้ใหญ่แล้ว นั่นคือเซียวเฉินอวี่

"โห้ มีตัวช่วยมาด้วยแฮะ! หวังเซิ่ง ยิ่งอยู่ยิ่งกลับลงคลองนะ ไปตามเด็กเมื่อวานซืนสองคนมาช่วย ตลกว่ะ!" เซียวเฉินอวี่มองหูจิ่วกับเสี่ยวอู่ที่เพิ่งมาถึงด้วยสายตาดูแคลน

"ฮึ่ม! เจ้ามีอะไรดีนักหนา เดี๋ยวจะโดนอัดจนฟันร่วงหมดปาก" เสี่ยวอู่ชูกำปั้นขู่

"ฮ่าๆ แค่เจ้าเนี่ยนะ?" เซียวเฉินอวี่หัวเราะลั่น ลูกน้องข้างหลังก็พากันฮาครืน

"เลิกดีแต่ปากเถอะ จะเอายังไงว่ามา!" หูจิ่วดึงเสี่ยวอู่ที่แทบจะพุ่งเข้าไปบวกไว้ก่อน แล้วเงยหน้าถาม

"ง่ายๆ ข้าไม่อยากรังแกพวกเจ้า เห็นพวกเจ้ามีแค่สิบสองคน งั้นเอาแบบนี้ เราส่งคนมาฝั่งละสิบคน ผลัดกันสู้ตัวต่อตัว ใครชนะก็ได้สู้กับคนต่อไป จนกว่าคนของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะแพ้หมด"

ถึงฝั่งตัวเองจะเสียเปรียบเห็นๆ แต่เสี่ยวอู่ก็รับคำท้าทันที "ได้ ตกลงตามนี้ มาเลย คนแรกของพวกเจ้าคือใคร ออกมา"

หวังเซิ่งข้างหลังอยากจะห้าม แต่เสี่ยวอู่รับปากไปแล้ว ห้ามไม่ทัน

พี่ใหญ่เซียวพยักพเยิดหน้าไปทางลูกน้อง รุ่นพี่ร่างใหญ่คนหนึ่งเดินออกมาทันที

เขากัดฟันพูดกับเสี่ยวอู่ "พี่หญิงเสี่ยวอู่ รอบนี้ข้าขอสู้นะ!"

เขารู้จักคนฝั่งตรงข้าม เคยสู้กันบ่อย แพ้มากกว่าชนะ แต่ฝั่งตัวเองนอกจากเสี่ยวอู่กับหูจิ่วแล้ว ก็เหลือแค่เขาที่เป็นความหวัง ที่เหลือก็แค่ไม้ประดับ

"หวังเซิ่ง เจ้าสู้มันไม่ได้ ข้าเอง" หูจิ่วกดไหล่หวังเซิ่งไว้ ไม่ให้เขาออกไป คนฝั่งนั้นพลังวิญญาณดูแน่นกว่า แค่ดูจากรัศมี หวังเซิ่งก็แพ้แล้ว

หูจิ่วพยักหน้าให้เสี่ยวอู่ แล้วถือค้อนเดินไปหยุดตรงหน้ารุ่นพี่คนนั้น

"ข้าชื่อหูจิ่ว วิญญาณยุทธ์หัวไชเท้า วิญญาณจารย์ฝึกหัดสายซัพพอร์ตระดับเก้า ในฐานะสายซัพพอร์ต ข้าใช้อาวุธสู้คงไม่ว่ากันนะ?"

"หา ฮ่าๆๆ วิญญาณยุทธ์ซัพพอร์ตระดับเก้า หวังเซิ่ง พวกเจ้าหมดคนแล้วเหรอ? ถึงส่งสายซัพพอร์ตออกมาสู้ ฮ่าๆๆๆ!" ข้างหลัง เซียวเฉินอวี่ขำจนท้องแข็ง

ลูกน้องข้างหลังก็ขำตาม ส่งสายซัพพอร์ตมาสู้ แถมยังเป็นแค่ระดับฝึกหัด ในสายตาพวกเขา หูจิ่วคือตัวตลกชัดๆ

"หึ!" หูจิ่วแค่นเสียงเยาะ ไม่พูดมาก ยกค้อนเหล็กขึ้นวาดเป็นวงกลมครึ่งวง เริ่มสะสมแรงเหวี่ยง หนึ่งครั้ง สองครั้ง...

เมื่อเพลงค้อนวายุสะบั้นเริ่มทำงาน กลิ่นอายรอบตัวหูจิ่วก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนเกินขีดจำกัดของระดับฝึกหัด

หลิวหลง คู่ต่อสู้ฝั่งตรงข้ามเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ รัศมีของไอ้เด็กนี่มันจะแซงหน้าเขาแล้ว... ไม่สิ แซงไปแล้ว!

หลิวหลงไม่กล้าประมาท รีบเรียกวิญญาณยุทธ์ไม้พลองออกมา แล้วพุ่งแทงใส่หูจิ่ว

"ช้าไป!" ตอนนี้หูจิ่วสะสมแรงได้สิบห้าค้อนแล้ว เพลงค้อนวายุสะบั้นระดับห้าสำแดงเดช ตัวค้อนมีแสงสีแดงเรื่อๆ ปรากฏ นั่นคือสัญญาณของพลังวิญญาณที่เอ่อล้น

"ตูม!"

ค้อนเดียวจอด หลิวหลงปลิวไปพร้อมไม้พลอง ลงไปนอนกองกับพื้นขยับไม่ได้

"เป็นไง?" หูจิ่วหันมายักคิ้วให้เสี่ยวอู่อย่างผู้ชนะ

"ร้ายกาจ! เพลงค้อนเจ้าโหดขึ้นอีกแล้ว!" เสี่ยวอู่ตาโต มองหูจิ่วอย่างทึ่งๆ รู้อยู่แล้วว่าหูจิ่วไม่ใช่สายซัพพอร์ตธรรมดา แต่ไม่นึกว่าจะพัฒนาขึ้นขนาดนี้ ไม่สิ พละกำลังต่างหากที่เพิ่มขึ้น หรือว่าตอนสู้กับนางเขาออมมือไว้!

"ฮ่าๆ กระจอกชะมัด พี่ใหญ่เซียว ว่าไงต่อ" หูจิ่วโชว์เทพจนเสี่ยวอู่ปลื้ม นางหันไปยิ้มเยาะเย้ยเซียวเฉินอวี่

"รอบนี้พวกเราแพ้ หลิงเฟิง รอบต่อไปเจ้าลุย" เซียวเฉินอวี่สะบัดมือหน้าเครียด ส่งคนต่อไปออกมา

"ไอ้หนู มุกของเจ้าข้ามองออกหมดแล้ว สู้กับข้า ข้าไม่เปิดโอกาสให้เจ้าสะสมแรงหรอก" หลิงเฟิงกระทืบเท้า ร่างกายพุ่งทะยานราวกับบินได้ เข้าประชิดตัวหูจิ่ว

"เหอๆ มองออกก็มองออกสิ สู้ไม่ได้ข้าก็ไม่สู้ด้วยหรอก เสี่ยวซาน ออกมาเร็ว พี่น้องเจ้าจะโดนตื้บแล้ว!" หูจิ่วยักไหล่ แล้วตะโกนเรียกไปทางต้นไม้ใหญ่ข้างหลัง

"เสี่ยวจิ่ว จมูกเจ้ายังไวยังกับหมาเหมือนเดิม ข้าอุตส่าห์ระวังตัวแล้วนะ ยังจะรู้อีก" หลังต้นไม้ใหญ่ เสียงของถังซานดังขึ้น

[จบแล้ว]