บทที่ 49 วัยรุ่นต้องลุกโชน
บทที่ 49 วัยรุ่นต้องลุกโชน
บทที่ 49 วัยรุ่นต้องลุกโชน
“ตุบ...”
ทากิ ชิบะลงสู่พื้น ยืดตัวขึ้นตรง ขณะที่ไมท์ ไกค่อยๆ ไถลลงจากผนัง บนกำแพงนั้นประทับรอยบุบเป็นรูปคนอย่างชัดเจน
“กรุกกริก...”
เศษหินเล็กๆ ร่วงกราวลงมาจากกำแพง
ดูเหมือนว่าการฝึกฝนใช้พลังช้างสารร่วมกับก้าวเท้าในการฝึกประจำวันจะได้ผลดีทีเดียว การควบคุมแรงในครั้งนี้ก็ทำได้เยี่ยม!
ไมท์ ไกในตอนนี้ก้มหน้า มือทั้งสองข้างห้อยตกลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว
จบแล้วเหรอ?
ทากิ ชิบะหรี่ตาลงเล็กน้อย
“เห็นไหม กำแพงร้าวเลย!”
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! นั่นคือฝีมือของเด็กเจ็ดขวบจริงๆ เหรอ?”
“ฉัน... อยากกลับบ้านแล้ว”
“โดนเข้าไปขนาดนั้น กระดูกคงหักไปหลายท่อน จบแล้วสินะ นี่น่ะเหรออัจฉริยะที่เรียนจบก่อนกำหนด?”
เหล่าผู้เข้าสอบ ซึ่งก็คือเกะนินทั้งหลาย ต่างมองดูรอยยุบรูปคนบนกำแพงและรอยร้าวรอบๆ ด้วยความตกตะลึง เหลือเชื่อ และหวาดกลัว
“ค่อยยังชั่วหน่อย!” อุซึมากิ คุชินะแอบกำหมัดแน่น ปากพูดออกมา แต่ในใจก็บ่นอุบ: ถึงจะรู้ว่าเจ้าหนูทากิ ชิบะชอบใส่อุปกรณ์ถ่วงน้ำหนักฝึกกระบวนท่า แต่ไม่นึกว่าจะใส่ตอนแข่งด้วย ประมาทเกินไปแล้ว นิสัยแบบนี้ไม่ดีเลย วันหลังต้องดัดนิสัยให้เข็ด!
ส่วนนามิคาเสะ มินาโตะยิ้มแห้งๆ อย่างแรกคือมือของเขาถูกคุชินะบีบจนเจ็บ อีกอย่างคือความหวังของเขาดูเหมือนจะริบหรี่ลง ไกคงเอาชนะทากิ ชิบะไม่ได้แล้ว
“แรงขนาดนี้... แล้วก็ท่วงท่านั่น เขาเรียนรู้กระบวนท่าของไกสดๆ ร้อนๆ เลยเหรอ?” จิไรยะอดชำเลืองมองซึนาเดะไม่ได้ ลูกเตะเมื่อกี้ของทากิ ชิบะ ทำให้เขานึกถึงสไตล์การต่อสู้ของซึนาเดะ
“อืม เรื่องพละกำลัง ถือว่าสมกับคำว่าอัจฉริยะอยู่บ้าง” โอโรจิมารุพยักหน้า แสดงความชื่นชมออกมาเล็กน้อย
“ความเร็ว พละกำลัง และท่วงท่า พรสวรรค์ด้านกระบวนท่าของทากิ ชิบะคนนี้ยอดเยี่ยมมาก มิน่าล่ะท่านรุ่นสามถึงอนุมัติให้เรียนจบก่อนกำหนด” ซึนาเดะพยักหน้า เตรียมจดบันทึกลงในคัมภีร์
การประลองครั้งนี้น่าจะรู้ผลแล้ว ไม่ต้องสู้ต่อแล้ว การโจมตีที่ไมท์ ไกได้รับ ดูจากความเสียหายบนกำแพง คาดว่าคงบาดเจ็บหลายแห่งหรืออาจถึงขั้นกระดูกหัก การแข่งคงดำเนินต่อไปไม่ได้แล้ว
ในสนาม หน่วยแพทย์รีบวิ่งเข้ามาพร้อมเปลพยาบาล เตรียมพาตัวไมท์ ไกไปรักษา
จบแค่นี้จริงๆ เหรอ?
ทากิ ชิบะขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูไกที่ก้มหน้านิ่ง แต่สัญชาตญาณกลับบอกเขาว่า มันยังไม่จบ
กรรมการคุมสอบเตรียมจะประกาศจบการแข่งขัน ชัยชนะในรอบนี้ตกเป็นของทากิ ชิบะอย่างไม่ต้องสงสัย
อันที่จริง กรรมการเองก็ยังตกตะลึง ลูกเตะเมื่อกี้รุนแรงมาก ถึงขนาดทำให้กำแพงยุบได้
นี่คือสิ่งที่เด็กเจ็ดขวบทำได้จริงๆ เหรอ?
ในขณะที่กำลังสงสัย เขาก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นเตรียมประกาศผล หน่วยแพทย์ก็เดินเข้าไปใกล้ไมท์ ไก
แต่ทว่า ทากิ ชิบะกลับตะโกนขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งขยับ!”
กรรมการชะงัก สามนินจาก็ชะงัก สีหน้าแปลกใจ
หน่วยแพทย์ดูจะไม่พอใจนัก คนหนึ่งพูดขึ้นอย่างร้อนรนว่า “บาดเจ็บขนาดนี้แล้ว ต้องรีบรักษาด่วน”
ทากิ ชิบะไม่สนใจ เขาจ้องมองไมท์ ไกพลางถอยหลังไปสองก้าว ย่อตัวลงเล็กน้อย ตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้
หน่วยแพทย์ทั้งสามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก คิ้วขมวดมุ่น
อะไรกัน? เด็กคนนี้ยังจะสู้ต่ออีกเหรอ? ล้อเล่นน่า! คนเจ็บขนาดนี้...
แต่ความคิดในหัวของพวกเขายังไม่ทันจบดี ก็ต้องตะลึงค้าง
ไมท์ ไก เด็กที่ถูกซ้อมจนน่วม... ลุกขึ้นยืนแล้ว!
“แค่ก!”
ไมท์ ไกกระแอมเบาๆ ร่างกายยังเซไปมาเล็กน้อย แต่เขากลับทำท่าไพล่มือข้างหนึ่งไว้ข้างหลัง อีกมือผายออกทำท่าเชิญชวน หมายความว่า: เข้ามาเลย สู้กันต่อ!
“สภาพแบบนั้นยังลุกขึ้นมาได้อีก!”
“นั่นไกจริงๆ เหรอ?”
“สุดยอด...”
เหล่าเกะนินในสนามต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง ถ้าเป็นตัวเองโดนเตะขนาดนั้น รับรองว่าลุกไม่ขึ้นแน่ ต้องโดนหามออกไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มอย่างน้อยครึ่งเดือน!
ทากิ ชิบะยิ้มมุมปาก แต่แฝงไปด้วยความขมขื่นเล็กน้อย
นั่นสินะ ไม่ง่ายอย่างที่คิด...
“ลุกขึ้นมาได้เหรอ?” แววตาของอุซึมากิ คุชินะฉายแววประหลาดใจ
ไม่แน่... ไกอาจจะทำได้
แววตาของนามิคาเสะ มินาโตะฉายแววยินดี
สามนินจาเองก็แปลกใจไม่น้อย
“วัยรุ่นน่ะ... ไม่มีวันสิ้นสุดหรอก!” ไมท์ ไกค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองมาที่ทากิ ชิบะ
สมกับเป็นจอมอึด จอมพยายามอันดับต้นๆ ของโลกนินจาจริงๆ...
ทากิ ชิบะกระตุกมุมปาก แววตาของไกไม่ใช่แววตาของคนที่ยอมแพ้ง่ายๆ
หน่วยแพทย์มองหน้ากัน หันไปมองเด็กหัวเห็ดในสนามด้วยความทึ่ง
เด็กคนนี้ ร่างกายแข็งแกร่งชะมัด!
เห็นได้ชัดว่าไมท์ ไกยังไม่ยอมแพ้ หน่วยแพทย์จึงจำต้องถอยออกไป กรรมการคุมสอบลดมือลง ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
ช่างเป็นเด็กที่น่าทึ่งจริงๆ! สภาพแบบนี้ยังลุกไหวอีก ได้ยินมาว่าเจ้าหนูนี่เรียนจบโรงเรียนนินจามาได้ด้วยกระบวนท่าล้วนๆ ไม่ถนัดทั้งคาถานินจาและคาถาลวงตา ถนัดแต่กระบวนท่าอย่างเดียว
การต่อสู้ระหว่างคนธรรมดากับอัจฉริยะงั้นเหรอ?
ชักจะน่าติดตามแล้วสิ...
ทากิ ชิบะมองไมท์ ไก แล้วค่อยๆ ไขว้มือข้างหนึ่งไปไว้ด้านหลัง
“นั่นมัน?” บนชั้นสอง นามิคาเสะ มินาโตะตาเป็นประกาย จ้องมองทากิ ชิบะ
“วัยรุ่น...” ไมท์ ไกสูดหายใจเข้าลึก แล้วจู่ๆ ก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาทากิ ชิบะ
วินาทีต่อมา ทากิ ชิบะก้มหน้าวูบ ลูกเตะเสยพุ่งตรงมาที่ปลายคางของเขา
นี่มัน?
ลูกเตะเสยนี้มาเร็วมาก ทากิ ชิบะแทบจะตอบสนองไม่ทัน เท้านั้นเตะเข้าที่ปลายคางของเขาอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นพล่านพร้อมกับแรงกระแทกอันมหาศาล ส่งร่างของเขาลอยคว้างขึ้นไปในอากาศ
ทากิ ชิบะกัดฟันข่มความเจ็บปวด ก้มลงมอง เห็นเพียงไมท์ ไกใช้สองมือยันพื้น ทำท่าเหมือนนักวิ่งเตรียมออกตัว วินาทีต่อมา ร่างนั้นก็หายไปอีกครั้ง
เงาใบไม้ร่ายรำ!
รูม่านตาของทากิ ชิบะหดเกร็ง
ถ้าอย่างนั้น ต่อไปก็คือ...
ทากิ ชิบะเหลือบตามองไปด้านหลัง ทันใดนั้นเสียงตะโกนท่อนหลังของไมท์ ไกที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นก็ดังมาจากด้านหลัง
“จงลุกโชน!”
ตอนนี้ทากิ ชิบะลอยอยู่กลางอากาศ ไร้ที่ยึดเกาะ ขยับตัวไม่ได้ รูม่านตาของเขาหดเกร็ง ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด
ต่อไป... หรือว่าจะเป็นบัวบานภายนอก? เป็นไปไม่ได้! บัวบานภายนอกต้องเปิดประตูบานที่หนึ่งของวิชาแปดประตูถึงจะใช้ได้ ไกตอนนี้ไม่น่าจะใช้วิชาแปดประตูเป็นนี่นา!
หรือว่าฉันจำผิด?
ไม่! นี่ไม่ใช่บัวบานภายนอก ความสูงไม่พอ!
ทากิ ชิบะลอยสูงจากพื้นแค่สามสี่เมตร ถ้าเป็นบัวบานภายนอกต้องสูงกว่านี้! ทากิ ชิบะเหลือบมองไปข้างหลัง ไกแทบจะแนบชิดตัวเขา หมุนตัวกลางอากาศอย่างรวดเร็ว เคลื่อนจากด้านหลังมายังด้านข้างของทากิ ชิบะ แล้วเหวี่ยงศอกอาศัยแรงหมุนฟาดเข้าที่หน้าอกของทากิ ชิบะอย่างจัง
“กระบวนท่าโคโนฮะ... หินผาเหินหาว!”
“ปึก!” เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น
ทากิ ชิบะถูกศอกฟาดร่วงลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว
“ตูม!”
ร่างของทากิ ชิบะกระแทกพื้นจนเกิดหลุมตื้นๆ รอยร้าวแผ่กระจาย ฝุ่นตลบฟุ้งกลืนกินร่างของเขาไปจนหมดสิ้น
จกานี้ขอเปลี่ยน ไมท์ ไก เป็น ไมโตะ ไก ชื่อนี้ใช้ได้สองแบบ