ตอนที่ 19 พวกนายทำให้ฉันผิดหวัง

ตอนที่ 19 พวกนายทำให้ฉันผิดหวัง

เสียงเครื่องยนต์รถดังกระหึ่มต่อเนื่อง แต่บรรยากาศภายในรถกลับเงียบสงัด ซูซูหันหน้ามองตรงไปข้างหน้า จิตใจล่องลอยไปไกล

หวังอวี่เซียนขยับตัวเข้าไปเบียดชุนเซิง พยายามเว้นระยะห่างจากหลี่หยาเฟยให้มากที่สุด

ชุนเซิงเองก็นั่งเงียบกริบ ขยับตัวหลบเพื่อให้หวังอวี่เซียนมีที่นั่งเพิ่มขึ้น

ดูเหมือนหลี่หยาเฟยจะรู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไป จึงไม่ได้พูดอะไรอีกเลยหลังจากนั้น

ท่ามกลางบรรยากาศน่าอึดอัด รถแล่นไปจนถึงอาคารขนาดใหญ่แห่งหนึ่งชานเมืองหลัวอันแล้วจอดลง

จากนั้นพวกเขาก็ลงจากรถและเดินตามจ้าวซื่อหลินเข้าไปลงทะเบียน

ทั้งสี่คนผ่านการประเมินอย่างเป็นทางการ กลายเป็นสมาชิก 'กองกำลังสำรองคัดเลือกพิเศษ' เต็มตัว

หลังจากจัดการเรื่องเอกสารยืนยันตัวตนเรียบร้อย พวกเขาก็ส่งมอบของที่หามาได้จากการเดินทางครั้งนี้ รวมมูลค่า 1.014 ล้านหยวน ซึ่งแปลงเป็นแต้มความดีความชอบทางทหารได้ 1,014 แต้ม แบ่งกันแล้วได้คนละ 253.5 แต้ม

ซูซูใช้ 100 แต้มแลกเป็นผลึกแก่นแท้ระดับเหล็กดำ 100 ก้อนทันที และใช้อีก 100 แต้มแลกผลึกระดับจ้าวผู้ครองขั้นเหล็กดำมาอีก 1 ก้อน เพื่อใช้สำหรับดูดซับและเลื่อนระดับ

ชุนเซิงและคนอื่นๆ ก็แลกของรางวัลไปบ้างเช่นกัน

จากนั้น ซูซูก็เตรียมตัวกลับบ้าน

"ซูซู! ทางนี้!"

จู่ๆ หวังอวี่เซียนและชุนเซิงก็ตะโกนเรียกซูซู

เมื่อซูซูเดินเข้าไปหา ชุนเซิงก็ชำเลืองมองไปทางหลี่หยาเฟยที่อยู่อีกด้านหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แล้วพูดขึ้นว่า "ซูซู อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ!"

ซูซูยักไหล่ "ฉันจะเก็บมาใส่ใจทำไม? หาเรื่องปวดหัวเปล่าๆ!"

หวังอวี่เซียนยกมือขึ้นตบไหล่ซูซู "นี่แหละเฮียซูที่ฉันรู้จัก แยกย้ายกันตรงนี้แหละ มาแลกคอนแทคกันไว้เถอะ!"

"ฉันแอดด้วย! ฉันแอดด้วย!" ชุนเซิงรีบควักมือถือออกมา

หลังจากแลกช่องทางติดต่อกันเรียบร้อย ทั้งสามก็แยกย้ายกันกลับบ้านโดยไม่มีใครเอ่ยลาหลี่หยาเฟย

เมื่อเดินพ้นประตูออกมา ซูซูรู้สึกว่าทริปนี้คุ้มค่ามาก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจจะนั่งแท็กซี่กลับแบบป๋าๆ

จังหวะที่เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา จู่ๆ รถตู้หรูคันหนึ่งก็มาจอดเทียบท่าตรงหน้า

ประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นหวังอวี่เซียนและชุนเซิงนั่งอยู่ข้างใน เสียงของชุนเซิงดังขึ้น "เฮียซู ขึ้นมาเร็ว เดี๋ยวไปส่งที่โรงเรียนอนุบาล!"

ซูซูรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ รถคันนี้ไม่ได้ไปโรงเรียนอนุบาล ฉันไม่ขึ้น!"

ชุนเซิงไม่สนคำพูดไร้สาระของเขา ยื่นมือมาลากซูซูขึ้นรถทันที

และก็จริงอย่างที่คิด รถคันนี้หรูหราผิดธรรมดา พอได้เอนตัวลงบนเบาะก็นุ่มสบายสุดๆ

ชุนเซิงเอนตัวลงข้างๆ เขา "เฮียซู ลบคลิปหลี่หยาเฟยนอนกรนนั่นทิ้งเถอะ! คนบางคนก็ไม่น่าคบหา หรือเอามาล้อเล่นด้วยหรอก!"

ซูซูตอบ "ฉันลบไปตั้งแต่ตอนออกจากบ้านแล้ว!"

ชุนเซิงพยักหน้า ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย "เฮียซู สนใจตั้งทีมสอบเข้ามหาลัยด้วยกันไหม? คิดว่าฉันกับหวังอวี่เซียนเป็นไง? พอจะช่วยเฮียคว้าตำแหน่งท็อปสกอร์ได้ไหม?"

ซูซูตบอกตัวเอง "พวกนายสองคนอาจจะยังขาดๆ เกินๆ ไปบ้าง แต่ถ้ามีฉันนำทีม ก็คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไรหรอก!"

ชุนเซิงสวนทันควัน "พูดเองนะ! งั้นเราสามคนตั้งทีมลุยสอบเข้ามหาลัยกัน สู้ตาย!"

ซูซูพยักหน้า จากนั้นทั้งสองก็หันไปมองหวังอวี่เซียนพร้อมกันเพื่อขอความเห็น

หวังอวี่เซียนสะดุ้ง "มองฉันทำไม? ฉันไม่ไปกับพวกนายหรอก พวกนายมีสกิลโจมตีกันบ้างหรือเปล่า? เผลอๆ ฆ่าวัวธรรมดายังไม่ได้เลยมั้ง!"

ชุนเซิงลุกพรวดขึ้นมาทันที "พูดอะไรของเธอ? พูดจาแบบนี้ได้ไง? เดี๋ยวฉันฟ้องทนายนะ!"

มุมปากของหวังอวี่เซียนยกยิ้มเล็กน้อย "ซูซูก็แค่อ่อนปวกเปียก ส่วนนายก็เป็นได้แค่กระสอบทราย ถามหน่อยเถอะ ถ้าไม่มีฉัน พวกนายจะเอาอะไรไปสู้กับวัว?"

ซูซูทำหน้าจริงจัง "ก็ไม่แน่หรอก ฉันอาจจะดึงเอี๊ยมแดงของชุนเซิงออกมาสู้กับมันก็ได้!"

"เลิกคบ! ฉันขอเลิกคบพวกนายสองคน!" ชุนเซิงหอบหายใจถี่ แทบจะสำลักออกมาเมื่อได้ยินประโยคนั้น

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า—"

ซูซูและหวังอวี่เซียนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

ในที่สุด รถก็มาส่งซูซูถึงหน้าบ้าน ส่วนหวังอวี่เซียนและชุนเซิงเรียนโรงเรียนเดียวกันจึงนั่งรถกลับไปด้วยกัน

พอกลับถึงบ้าน ซูซูก็หมดแรง เขาไม่ได้ดูดซับผลึกแก่นแท้ ลืมแม้กระทั่งเรื่องยกระดับพลัง แล้วก็ล้มตัวลงนอนหลับเป็นตาย

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อซูซูตื่นขึ้นมา ก็พบว่าเป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยสัญชาตญาณ และพบสายไม่ได้รับ 108 สายจากแก๊งคอลเซ็นเตอร์... เอ้ย ผู้อำนวยการหวังอู๋เฉิน

ซูซูดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันทีและรีบโทรกลับ

ทันทีที่ปลายสายรับ เสียงคำรามกึกก้องของหวังอู๋เฉินก็ดังทะลุโทรศัพท์ออกมา

"ไอ้เด็กบ้า แกกะจะไม่มาโรงเรียนแล้วใช่ไหม? วันนี้วันจันทร์นะเว้ย!"

ชิบหายแล้ว ซูซูเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบกระโดดลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟัน

โทรศัพท์ถูกโยนทิ้งไว้บนเตียง เสียงเกรี้ยวกราดของหวังอู๋เฉินยังคงดังออกมาไม่หยุด "ฮัลโหล พูดสิ! เชื่อไหมว่าฉันจะเรียกผู้ปกครองแกมาพบ!"

"ฮัลโหล ไม่พูดใช่ไหม? จะดูซิว่าจะแกล้งเนียนได้นานแค่ไหน! แน่จริงก็อย่ามาโรงเรียนนะ!"

..."ฮัลโหล พูดสิวะ!"

หลังจากล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ ซูซูก็คว้าโทรศัพท์แล้ววิ่งจู๊ดไปโรงเรียน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าประตูโรงเรียน สายเรียกเข้าจาก ผอ.หวังอู๋เฉิน ก็ดังขึ้นอีกครั้ง "มาที่ห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้!"

ซูซูหมดทางเลือก ได้แต่เดินตรงดิ่งไปที่ห้องผู้อำนวยการ

เมื่อเข้าไปในห้อง ก็เห็นหวังอู๋เฉินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเอกสาร

ซูซูเดินตรงไปนั่งลงหน้าโต๊ะ "ผอ. ครับ ตรวจอะไรอยู่เหรอครับ?"

หวังอู๋เฉินตอบโดยไม่เงยหน้า "เอกสารอนุมัติสำคัญของโรงเรียนน่ะ!"

ซูซูเริ่มสงสัย ชะโงกหน้าไปมองของในมือผอ. แล้วอ่านออกเสียงทีละคำ "ยืน... ให้... ผงาด... เป็นชายชาตรี... กัดคำเดียว... ความเป็นชายล้นปรี่... ให้เธอ... หลงรัก... ในความเป็นคุณ!"

ยิ่งหวังอู๋เฉินฟัง ก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ เขารีบพลิกหน้าปกขึ้นมาดู ทันใดนั้นหน้าก็แดงก่ำด้วยความอับอาย รีบเก็บซ่อนมันลงไปทันที

"อะแฮ่ม ซูซู รู้สึกยังไงกับภารกิจครั้งนี้บ้าง?"

ซูซูตอบ "ก็ดีครับ ผอ.! จะว่าไป ผมยังไม่ได้ขอบคุณ ผอ. เลย! ผอ. ลำบากเพื่อผมตั้งเยอะ!"

สีหน้าของหวังอู๋เฉินแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ซูซู พูดตามตรงนะ ฉันผิดหวังกับภารกิจของพวกเธอในครั้งนี้มาก ได้ข่าวว่าพวกเธอสี่คนจับจ้าวผู้ครองประตูมิติได้ แถมยังเป็นสายพันธุ์ใหม่ด้วย แต่นั่นมันไม่ใช่อยู่ในเนื้อหาภารกิจนะ"

ซูซูประหลาดใจ แต่มันก็จริง ภารกิจของพวกเขาคือระบุตำแหน่งของประตูมิติสัตว์อสูรและเฝ้าระวัง

ทันทีที่มันเปิดออก พวกเขาควรแจ้งจ้าวซื่อหลินแล้วรีบถอนตัวทันที เพราะด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขาในตอนนี้ การรั้นอยู่ต่อมันอันตรายเกินไป

ซูซูก้มหน้าลง "ผอ. ครับ พวกผมผิดไปแล้ว!"

หวังอู๋เฉินทำหน้าขรึม "ผิดตรงไหน?"

ซูซูตอบ "เอ่อ พวกผมถอนตัวไม่ทันเวลาครับ!"

หวังอู๋เฉินส่ายหน้าทันที "ผิด โอกาสดีขนาดนั้น ทำไมไม่จับมาให้เยอะกว่านี้!"

"ห๊ะ???"

ซูซูเงยหน้าขวับ อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็อึกอัก

หวังอู๋เฉินถามต่อ "แล้วอีกอย่าง เธอไปทำตัวเสียมารยาทกับจ้าวซื่อหลินหรือเปล่า?"

ซูซูรีบส่ายหน้า "ผอ. ครับ ผมสาบานได้ว่าเปล่า!"

หวังอู๋เฉิน "แล้วทำไมเขาไม่แจกซองแดงให้พวกเธอ? ตามปกติแล้ว อย่างน้อยต้องได้ผลึกแก่นแท้ระดับอีลีทคนละก้อนสิ!"

"ห๊า????"

"ผอ. ครับ ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้!" ใบหน้าของซูซูเต็มไปด้วยความเสียดายสุดขีด เขาอดนึกถึงพวกต้มตุ๋นในตลาดมืดไม่ได้ การกระทำของจ้าวซื่อหลินมันต่างอะไรกับพวกต้มตุ๋นพวกนั้นกันเล่า!

หวังอู๋เฉินตอบ "ใครจะไปรู้สถานการณ์ของพวกแกล่ะ? จริงๆ แล้วฉันไม่ได้คาดหวังกับการประเมินครั้งนี้เท่าไหร่หรอก เพราะไม่มีใครรู้ว่าประตูมิติที่เทือกเขาหลัวอันจะเปิดเมื่อไหร่!"