บทที่ 10 ยกระดับคุณภาพพลังพิเศษ

บทที่ 10 ยกระดับคุณภาพพลังพิเศษ

โรงเรียนมัธยมพลังพิเศษลั่วอาน เป็นโรงเรียนมัธยมปลายด้านพลังพิเศษเพียงแห่งเดียวในเมืองลั่วอาน มีนักเรียนกว่าหมื่นคน ถ้าทุกคนเข้าห้องน้ำแค่วันละครั้ง ก็เป็นเงินถึง 50,000 หยวนแล้ว

แต่หลังจากคำนวณเสร็จ ทั้งสองคนก็รู้สึกทะแม่งๆ

ซูซู: "ซางผิง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีคนอั้นฉี่ได้ทั้งวัน ดูท่าคงมีพวกหัวหมอ แอบเสี่ยงดวงไม่ยอมจ่ายเงินแน่!"

"พี่ซู หรือว่าเราจะเชือดไก่ให้ลิงดูอีกสักคน ให้พวกมันยอมควักตังค์แต่โดยดี!"

พอได้ยินแบบนั้น ซูซูนึกย้อนไปถึงตอนที่โดนผู้อำนวยการเทศนาเมื่อวาน เขาก็ส่ายหน้า "ช่างเถอะ! ทำแบบนั้นมันเกินไป!"

จริงๆ แล้วซูซูก็แค่พูดไปอย่างนั้น ถ้าให้ทำจริง เขาทำเรื่องพรรค์นั้นไม่ลงหรอก ส่วนกรณีของหวงจยง หมอนั่นหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆ ถึงขั้นจ้างคนมาฆ่าเขา ซูซูจะไปสนทำไมว่าทำเกินไปหรือไม่

สุดท้ายทั้งคู่ก็เลิกคิดเรื่องนี้ไป ยังไงพวกเขาก็ไม่ต้องเฝ้าเองอยู่แล้ว ได้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้นแหละ!

ทันทีที่หมดคาบแรก หลี่หยาเฟยก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องเรียนของซูซู พร้อมกับนักเรียนชายร่างบึกบึนคนหนึ่ง

เห็นซูซูนั่งอยู่ในห้องแต่ไกล หลี่หยาเฟยเดินดุ่มๆ เข้าไปหาทันที

"ไอ้คนสารเลว นายทำอะไรหวงจยง? ทำไมเขาถึงโดนไล่ออก! บอกมานะ นายเป็นลูกนอกสมรสของผอ.ใช่ไหม? ทำไมนายทำเรื่องร้ายแรงขนาดนั้น ผอ.ถึงยังเข้าข้างนายอยู่อีก!"

ซูซูเงยหน้าขึ้น "เฟยเอ๋อร์ เธอมองท่านอาเป็นคนแบบไหนเนี่ย? ประวัติท่านอาขาวสะอาดจะตาย ไม่มีทางเป็นลูกนอกสมรสใครหรอกน่า!"

หลี่หยาเฟยกัดฟันกรอดด้วยความโมโหที่ซูซูเรียกตัวเองว่า 'ท่านอา' "ซูซู ระวังปากหน่อย ใครเป็นอาของนาย? แล้วใครเป็นเฟยเอ๋อร์ของนาย!"

ซูซูผายมือ "เมื่อกี้เธอเรียกฉันแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?"

"นาย..." หลี่หยาเฟยโกรธจนพูดไม่ออก

สุดท้ายเธอก็ตั้งสติได้ว่ากำลังโดนซูซูปั่นหัว รีบเข้าประเด็น "อย่ามาโยกโย้ บอกมา หวงจยงโดนนายทรมานแล้วไล่ออกใช่ไหม? เป็นฝีมือนายกับเส้นสายของนายใช่ไหม?"

ซูซูกลอกตา "นั่นมันพวกขันทีประชุมกันชัดๆ -- ไร้แก่นสาร (เล่นคำพ้องเสียงในภาษาจีน หมายถึง 'ไร้ราก' หรือ ไร้สาระ)"

"คนอย่างซูซู เปิดเผย ตรงไปตรงมา จะไปทำเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง? ที่หวงจยงโดนไล่ออก เพราะทำตัวเองทั้งนั้น!"

หลี่หยาเฟยแค่นเสียง "ไอ้หน้าด้าน ยังกล้าพูดว่าเปิดเผยตรงไปตรงมาอีกนะ!"

ซูซูไม่อยากเปิดเผยเรื่องที่หวงจยงจ้างวานฆ่า เพราะมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เกินไป แน่นอนว่าเขาไม่บอกหลี่หยาเฟยหรอก

เขาจึงไม่พูดอะไรมาก แค่ทิ้งท้ายสั้นๆ ว่า "เชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่!"

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มร่างบึกบึนข้างกายหลี่หยาเฟยก้าวออกมา "นายคือซูซูสินะ? ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของหวงจยง ชื่อหวงเส้าเฉวียน!"

ซูซูพยักหน้า "ท่านอาเอง! หลานชายตัวโต มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

หวงเส้าเฉวียนหน้าตึงทันที แววตาฉายแววโกรธเกรี้ยว "ไอ้หนุ่ม ปากดีนักนะ คิดว่าทั้งโรงเรียนลั่วอานไม่มีใครทำอะไรนายได้หรือไง?"

"ฉันรู้เรื่องหวงจยงมาบ้าง แต่มันไม่ควรลามปามถึงตระกูลหวงของฉัน ขอเตือนว่ารีบให้คนหนุนหลังของนายหยุดซะ ไม่งั้นถ้าตระกูลหวงเอาจริงขึ้นมา นายก็อยู่ไม่เป็นสุขแน่!"

ซูซูชี้หน้าหวงเส้าเฉวียนทันที "ฉันจะฟ้องครู ฟ้องว่านายใส่ร้าย!"

หวงเส้าเฉวียน: "เฮอะ ไอ้ขี้แพ้ มีปัญหาอะไรก็ฟ้องครู แน่จริงก็จัดการเองสิวะ!"

ซูซูพยักหน้า "ได้ ได้ ได้! นายพูดเองนะ!"

หวงเส้าเฉวียน: "เออ ฉันพูดเอง!"

ผลปรากฏว่า ทันทีที่หมดคาบสาม หวงเส้าเฉวียนที่กำลังเข้าห้องน้ำอยู่ จู่ๆ ก็วาร์ปมาโผล่หน้าห้องน้ำ นอนตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้นเป็นเวลาหนึ่งนาที

นักเรียนคนอื่นมุงดูกันใหญ่ ชี้ชวนกันหัวเราะและถ่ายรูป

เห็นสภาพตัวเอง หวงเส้าเฉวียนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี อยากจะหารูมุดหายไปซะเดี๋ยวนั้น

ในขณะเดียวกัน ซูซูกำลังเช็ดคราบของเหลวบนกางเกงตัวเองอยู่ในห้องน้ำ

ช่วยไม่ได้จริงๆ หวงเส้าเฉวียนกำลังทำธุระเบาอยู่พอดี ตอนที่ซูซูดึงตัวเขาเข้ามาในอ้อมกอดจังหวะสำคัญ มันก็ต้องมีกระเซ็นกันบ้างแหละ

แต่ซูซูไม่สน เขาตั้งใจจะทำให้หวงเส้าเฉวียนไม่กล้าเข้าห้องน้ำที่โรงเรียนอีกเลย

เมื่อเช้านี้เขากับซางผิงยังกังวลอยู่เลยว่าคนจ่ายเงินน้อย หรือจ่ายไม่ครบ กำลังคิดจะหาคนมาเชือดไก่ให้ลิงดู! แล้วหวงเส้าเฉวียนก็เสนอหน้ามาให้เชือดถึงที่

ซูซูจะปล่อยไปได้ยังไง?

วันนี้ถูกกำหนดให้เป็นฝันร้ายที่สุดในชีวิตของหมอนั่น เพราะตอนบ่ายที่เข้าห้องน้ำอีกรอบ ก็โดนลากออกมาอีก!

ตอนนี้เขานอนแผ่หราอยู่บนพื้น หน้าซีดเผือด หวนนึกถึงวันวานที่วิ่งเล่นใต้แสงอาทิตย์... วัยเยาว์ที่สูญหายไป

"ซูซู แค้นนี้ต้องชำระ!"

หลังเลิกเรียนตอนเย็น ซูซูเดินออกจากประตูโรงเรียนไปได้ไม่ไกล ก็ถูกกลุ่มคนดักหน้า

"แกคือไอ้เด็กที่ชื่อซูซูใช่ไหมฮะ?" หัวหน้าแก๊งเป็นชายหัวล้านร่างยักษ์ หน้าตาเหี้ยมเกรียม!

ซูซูเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "ท่านอาเอง!"

"อาบ้านป้าแกสิ ไอ้เวร!" ชายหัวล้านโกรธจัด พุ่งเข้ามาจะกระชากคอเสื้อซูซูทันที

"อ๊าก~~~"

แต่จู่ๆ เขาก็หายวับ แล้วไปโผล่อยู่ในอ้อมกอดของซูซู สายตาสบประสาน บรรยากาศพิลึกกึกกือบอกไม่ถูก

"ปะ ปะ ปะ ปล่อยกูนะเว้ย!" ชายหัวล้านอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ รีบบอกให้ซูซูปล่อย

ซูซูไม่ขัดศรัทธา เหวี่ยงเขาทุ่มลงพื้นทันที

"กระทืบมันให้ตาย!" ชายหัวล้านที่นอนกองอยู่บนพื้นคำรามอย่างดุร้าย

ลูกน้องทั้งฝูงกรูเข้าหาซูซูทันทีที่สิ้นเสียงสั่ง

"อ๊าก~~~"

"อ๊าก~~~"

"อ๊าก~~~"

แต่ทุกคนล้วนถูกซูซูโอบกอดแล้วทุ่มลงพื้นเรียบวุธ

หลังจากจัดการจนลงไปนอนกองกันหมด ซูซูก็ปัดมือ "นี่แค่ครั้งแรก ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะซ้อมให้ตายเลย!"

กลุ่มคนนอนระเนระนาด ขยับตัวไม่ได้ มองท้องฟ้าพลางตั้งคำถามกับชีวิต

พลังพิเศษบ้านี่มันประหลาดพิลึก สิ้นหวังชะมัด

พอซูซูเดินจากไป หนึ่งในคนที่นอนอยู่ก็พูดขึ้น "พวกนายว่าไอ้เด็กนั่นมันก็หล่อดีนะ!"

"กระทืบมัน!" ชายหัวล้านได้สติขึ้นมาพอดี สั่งลูกน้องรุมยำไอ้คนปากพล่อยนั่นทันที

พอกลับถึงบ้าน ซูซูก็ได้รับสายจากเบอร์แปลก

"แก๊งคอลเซ็นเตอร์อีกแล้ว!"

ซูซูไม่วางสาย แต่กดรับแล้วพูดสวนทันที "สวัสดีครับ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ ซอรี่..."

ปลายสายอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะโพล่งออกมา "นักเรียนซูซู ฉันผอ.เอง! ภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ ของเธอนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ! ต้องไปเรียนเสริมวิชาสามัญบ้างแล้ว!"

ซูซูตกใจ "ผอ.? ทำไมเบอร์ผอ.ขึ้นว่าเป็นเบอร์มิจฉาชีพครับ? เดี๋ยวผมดูหน่อย... มีคนรายงานไปตั้งร้อย... สามสิบ... สี่คนแหนะ"

"เป็นไปได้ยังไง?" เสียงไม่อยากจะเชื่อของผอ.หวังอู๋เฉินดังลอดออกมา

ซูซู: "ถ้าไม่เชื่อ ผอ.ลองโทรเข้าเครื่องคนอื่นดูสิครับ!"

หวังอู๋เฉิน: "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน พรุ่งนี้เช้า ไปรวมตัวกันที่เทือกเขาลั่วอาน นี่เป็นภารกิจแรกของเธอ ทำให้สำเร็จอย่างงดงามล่ะ!"

ซูซูงงเป็นไก่ตาแตก "ภารกิจ? ภารกิจอะไรครับ? พรุ่งนี้วันเสาร์นะ! ผมต้องพักผ่อนนะครับ ผอ.!"