ระบบเส้นทางแห่งสวรรค์ บทที่ 87 ติวเตอร์ของเขา(ฟรี)

“วาเรี้ยน!” เสียงของเธออวดครวญไปทั่วพื้นที่ตรงนั้น

ยารักษาต้องการเวลานานกว่านี้เพื่อที่จะรักษาแผลของเธอให้หายดีได้ แต่ถึงอย่างนั้นซาร่าห์ก็ยังพยายามฝืนที่จะตามหาเขาต่อไป

เธอหยุดตะโกนไปชั่วขณะนึงและตะโกนอีกครั้ง

อย่าพึ่งล้มลงตอนนี้ฉันยังหาเขาไม่เจอ...

“อ๊่ก” ผลข้างเคียงของยารักษาทำให้เธอไม่มีแรงเหลือที่จะขยับตัวต่อ

แม้ว่าเธอจะพยายามอย่างสุดความสามารถ แต่ตาก็ของซาร่าห์ก็ค่อยๆพร่ามัวและเกือบจะมองไม่เห็น

ยารักษาที่วาเรี้ยนให้กับเธอเริ่มค่อยๆออกฤทธิ์

ซาร่าห์ให้ยากับวาเรี้ยนไปประมาณนึงก่อนที่เธอจะเข้าไปในกองบัญชาการ เธอต้องการให้เขาสามารถรักษาตัวเองได้ถ้าหากเจอกับสัตว์เวทมนตร์ระดับ 3

ซึ่งยานั้นวาเรี้ยนเอาใช้กับซาร่าห์และทุกคนแทน แน่นอนว่าเป็นยาคุณภาพที่ดีมากจึงทำให้เธอยังไม่ตาย

ซึ่งถ้าหากว่ายานั้นคุณภาพต่ำกว่านี้นิดหน่อย เธอก็คงจะตายไปแล้ว

ขณะที่เธอกำลังทรุดตัวลงอย่างช้าๆซาร่าห์สัมผัสได้ถึงความมืดมิดที่ไม่มีวันสิ้นสุดกำลังกลืนเธอและเธอก็หมดสติไป

***

“แกอยากตายเหรอ!” เซธตะโกนใส่ยามที่รักษาความปลอดภัยที่ขวางทางเขาไว้

“คุณครับ โปรดเข้าใจผมหน่อยนี่เป็นหอพักของนักเรียนที่มีสิทธิพิเศษ แม้แต่อาจารย์ก็ต้องได้รับอนุญาตก่อนจึงจะเข้าได้นะครับ” ยามตอบเซธอย่างมืออาชีพ

"ฉันรู้จักซาร่าห์ ไปตรวจดูประวัติการเข้าออกซะ ฉันมาเยี่ยมเธอหลายครั้งแล้ว" เขาเถียง

“แต่คุณยังไม่ได้รับอนุญาติจากเธอเลยนะครับ” ยามตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ถ้าเธอมาอนุญาติได้คงมาแล้ว รอเธอมาอนุญาติทีหลังก็ได้” เซธกำหมัดของเขา

“น่าเสียดายจริงๆครับ ผมไม่สามารถทำสิ่งที่คุณต้องการได้” ยามตอบกลับถึงคำพูดของเขาจะฟังดูจริงใจ แต่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก

เมื่อมองดูใบหน้าที่ดูถูกของยาม เซธก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขายกมือขึ้นและตบหน้ายามด้วยหลังฝ่ามือ

มันกะทันหันและเร็วมากจนยามตอบสนองไม่ทัน

ผัวะ!

ยามโดนตบจนตัวหมุนใบหน้าบิดเดียวกระเด็นไปชนกำแพงและฟันหักออกมาหลายซี่

“บลัํก!” เขาถ่มน้ำลายออกมาพร้อมกับเลือดจำนวนมาก

“แกคิดว่าแซนเดอร์สสนใจแกไหม” เซธกำลังเดือดจนถึงขีดสุด

ถ้าชาร์ลลี แซนเดอร์ไม่มาทำเรื่องแบบนั้นกับวาเรี้ยนตั้งแต่แรก วาเรี้ยนคงไปทำภารกิจเป็นกลุ่มแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นเกิดเขาไปแล้ว

“แกคิดว่าตอนนี้แกทำหน้าที่ไปเพื่ออะไร การมายืนเฝ้าหน้าประตูของพวกที่มีชาติตระกูลมันช่วยมนุษยชาติตรงไหน?” ใบหน้าของเซธแสดงให้เห็นว่าเขากำลังโกรธจัดและเขาก็เตะซ้ำไปอีกครั้ง

แกร๊ก!

ยามขดตัวเป็นลูกบอลและเขารู้สึกว่าซี่โครงของเขาหัก แม้จะอยู่ระดับ 5 แต่ยามคนนี้ก็ไม่สามารถตอบโต้อะไรเซธได้

อย่างไรก็ตามแทนที่จะกลัวเขาจ้องไปที่เซธ “คุณรู้อะไรไหม คุณไม่เข้าใจหรอกว่าต่อให้ฝึกฝนเพื่อที่จะก้าวไประดับต่อไปมากแค่ไหนจนคุณฝึกจนร่างกายแทบจะแหลกออกมา แต่กลับค้นพบความจริงว่าคุณไม่สามารถพัฒนาไปได้มากกว่านี้แล้วมันเจ็บปวดแค่ไหน”

เขาสะดุ้งด้วยความเจ็บปวดและพูดต่อ "คุณจะจ่ายค่าเล่าเรียนให้ลูกผมไหม คุณจะหาชุดเกราะป้องกันให้เขาเพื่อที่ตอนเขาไปออกรบในแนวหน้าแล้วจะไม่ตายแทนผมไหม"

"ใช้กำลังไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร" เซธสงบลงและตอบ

“ถ้าฉันไม่ทำ คนอื่นก็จะทำ มองไปข้างหลังฉันสิ มียามอีกตั้ง 20 คนคงมีใครสักคนทำ” เขาตะโกนออกไปโดยไม่มีความสำนึกผิด

เซธเงียบไป

เขาเกลียดระบบของสถาบัน

เขาเกลียดสังคมที่นี่

และเขาเกลียดตัวเองที่สุด

'ฉันรู้ดีว่ามันเป็นยังไง ใช้เวลาหลายปีโดยรู้ว่าไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้อีกแล้ว เซธถอนหายใจและกำลังจะก้าวเข้าไป

เขาเห็นยามอีกสองสามคนมารวมตัวกันที่ประตู พวกเขาทั้งหมดมองเขาด้วยสายตาที่คาดหวังว่าเซธจะทำลายเขาบ้าง

ไม่มีความกลัวอยู่ในสายตาของยามที่กำลังจ้องเขาอยู่

"ไอ้พวกเวร" เซธด่าและหันหลังกลับ

ยามรู้สึกผิดหวังและมองดูเพื่อนร่วมงานที่บาดเจ็บด้วยความอิจฉา

เมื่อรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นกับแซนเดอร์ส เขาจะได้เงินมากกว่าเงินเดือนประจำปีของเขาซะอีก

หากความกลัวทำให้ผู้คนอยู่ห่างจากวาเรี้ยน นั้นก็จะทำให้มีหลายคนที่เป็นศัตรูกับเขาตั้งแต่ยังไม่เคยเห็นหน้ากันแล้ว

'ระบบของที่นี่มันเน่าเฟะไปหมด' เซธกำลังเดินทางกลับหอพักและเขาเห็นสวนแห่งหนึ่ง

เป็นสวนเดียวกันกับที่เขาพาวาเรี้ยนมาเป็นครั้งแรก ช่วงเวลาที่เขาได้รับลูกศิษย์ที่มีความทะเยอทะยานและความสามารถเข้ามา

'วาเรี้ยน' เซธเดินเข้าไปในสวนและไปถึงศาลาใกล้ทะเลสาบ

ภาพจำในอดีตของเขาฉายขึ้นมาในหัวของเขา เขายังคงจำคำหยอกล้อของพวกเขาได้

'หนุ่มน้อยเธอจะเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ได้ถ้าฉันเป็นคนสอนเธอ ฉันจะได้รับความน่านับถือมากขึ้นแน่นอน'

ร่างกายของเซธสั่น

เขานั่งบนศาลาในขณะที่เขาถอนหายใจด้วยความโกรธ ความเศร้า และความสิ้นหวัง

ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นช่างสั้นเหลือเกิน ตอนแรกเซธคิดว่าเขาเป็นคนบ้าเพราะเขาชอบทรมานลูกศิษย์จนกว่าลูกศิษย์จะมาขอลดการฝึก

แต่ว่าลูกศิษย์ของเขาเป็นคนบ้าที่ยิ่งกว่าเขา

วาเรี้ยนมีปัญหาในช่วงแรกๆ แต่เมื่อเขาปรับตัวเข้ากับการฝึกได้ เขาก็เริ่มปลุกเซธให้ตื่นแต่เช้าเพื่อฝึกฝนมากขึ้นกว่าเดิม

'การตื่นเช้าแบบนี้ทรมานมาก' เซธหัวเราะเมื่อนึกถึงวันที่เขาจะต้องตื่นเช้าเพื่อมาฝึกลูกศิษย์บ้าๆคนนี้ แต่ดางตาของเขากลับเปลี่ยนเป็นสีแดง

เขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไปน้ำในตาของเขาทะลักออกมาและเขาปาดน้ำตาอย่างไม่หยุดหย่อน

"ฉันเสียใจ" เขาพึมพำ

'ถ้าฉันไม่เลือกทีมของซาร่าห์ ถ้าฉันเลือกคนอื่น..'

เสียงในหัวของเขาดังขึ้นมาไม่หยุด

“อาจารย์เซธวันนี้ฝึกเพิ่มอีกหนึ่งชั่วโมงกันเถอะครับ” คำพูดแรกที่วาเรี้ยนมักจะพูดเมื่อปลุกเขาขึ้นมาในตอนเช้า

“ไอ้ลุงบ้าจะตีฉันทำไมนักหนา” เวลาเขาโดนตีอยู่ฝ่ายเดียวและตอบโต้ไม่ได้มักจะพูดออกมาแบบนี้

“ผมจะบอกเวนดี้ว่าคุณอยากเดทกับเธอถ้ายังไม่ยอมตื่นขึ้นมา” วาเรี้ยนชอบใช้มุขนี้ตอนที่เขาไม่ยอมตื่น

'ทำไม?'

เซธยืนขึ้นและสูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกเหมือนสูญเสียครอบครัวไปอีกครั้งและเขาก็พยายามโทษตัวเองอีกครั้ง

'ถ้าฉันไม่ขอให้เขาเป็นศิษย์ของฉัน อย่างน้อยเขาก็คงรอด'

หลังจากคุยกับวาเรี้ยนครั้งสุดท้าย เซธก็รู้ว่าภารกิจนี้ค่อนข้างอันตรายแต่ถ้าสำเร็จวาเรี้ยนก็มีโอกาสรอดชีวิตจากการทำภารกิจเดี่ยวมากขึ้น

“ฉันจะเอาคืนทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” เขาพึมพำ

“อาจารย์เซธ” เสียงที่อ่อนล้าดังขึ้น

เซธเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าที่ซีดขาวของซาร่าห์

“เธอ...” เขาพูดไม่ออก

"หนูขอโทษ" ซาร่าห์ตัวสั่นและกำหมัดแน่น

“เขาช่วยทุกคนได้ถึงสองครั้ง แต่เรา ––” คำพูดสุดท้ายของเธอถูกกลืนเข้าไปในคอของเธอและไม่สามารถพูดออกมา

เซธอยากจะดุเธอ ด่าเธอ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นแค่ถอนหายใจ

“คนอื่นๆเป็นยังไงบ้าง?” เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่แยแส

“ต้องขอบคุณวาเรี้ยนที่ทำให้พวกเขายังมีชีวิตอยู่” ซาร่าหลับตาแล้วพูดว่า

“ทีมของหนูรับเขาเข้ามาเพราะคุณ แต่สำหรับเราเขา...” เธอส่ายหัวอย่างฉุนเฉียว

เซธรู้สึกถึงบางสิ่งที่เดือดพล่านในตัวเขาและเขาก็พูดว่า "ฉันภูมิใจในตัวเขา"

ซาร่าห์มองดูเขาด้วยความสงสัย

“ฉันไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ฉันเชื่อว่าเขาทำในสิ่งที่เขารู้สึกว่าถูกต้อง ถ้าเขาช่วยเธอแสดงว่าเขาคิดว่าเธอคุ้มค่าที่จะช่วยแม้จะแลกด้วยชีวิตของเขา” รอยยิ้มก่อตัวขึ้นบนใบหน้าของเขา

ซาร่าห์มองมาที่เขาครู่หนึ่งแล้วพูดช้าๆ

"วาเรี้ยนอาจจะยังมีชีวิตอยู่"

"อะไรนะ?!"