ตอนที่ 4160 : ผู้ส่งสารของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ชอบธรรม

ตอนที่ 4160 : ผู้ส่งสารของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ชอบธรรม

ต้วนหลิงเทียนรับรู้ถึงตัวตนจักรพรรดิเทพขั้นกลางทันทีที่เขาออกมาจากดินแดนลับระดับจักรพรรดิ เขารู้ว่าพวกนี้ต้องรอเขาอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ แม้ว่าพวกนี้จะคิดร้ายเพราะเขาอารมณ์ดีอยู่ที่ระดับการบ่มเพาะเขาเพิ่มขึ้นและเสถียร

ต้วนหลิงเทียนหันไปหาหลิวอู๋โยวและถามขึ้น “เจ้าจะกลับไปเมืองอู๋โยวหรือ ?”

ในความเห็นของต้วนหลิงเทียน ไม่มีใครรู้ว่าโม่เหวินเต้า หัวหน้าตระกูลของตระกูลจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นตายยังไง พวกนั้นไม่อาจจะปะติดปะต่อการตายของโม่เหวินเต้ากับหลิวอู๋โยวได้ ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาที่นางจะกลับไปที่เมืองอู๋โยว

..

“ใช่” หลิวอู๋โยวตอบกลับพร้อมกับพยักหน้า นางเติบโตมากับเมืองอู๋โยว นางไม่ตั้งใจจะออกจากที่นั่นแม้ว่านางจะกลายเป็นจักรพรรดิเทพขั้นกลางก็ตาม นางไม่กังวลว่าจะเป็นเกี่ยวพันกับการตายของโม่เหวินเต้า ยังไงนางก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับการตายของเขา

หลิวอู๋โยวมองไปที่ต้วนหลิงเทียนพร้อมกับคิดกับตัวเอง ‘ ไม่มีใครสงสัยว่าเขาเกี่ยวข้องกับการตายของหัวหน้าตระกูลโม่ใช่หรือไม่ ?

เขาเพิ่งปรับระดับการบ่มเพาะให้เสถียรหลังจากที่ออกมาจากดินแดนลับ ยังไงเสีย.... ’

ตอนที่หลิวอู๋โยวคิดอยู่นั้น ต้วนหลิงเทียนก็พูดขึ้นมา “เอาล่ะ หากเป็นเช่นนั้น งั้นก็แยกกันตรงนี้ จนกว่าเราจะพบกันอีก...”

เขาแค่พูดไปตามมารยาทและรู้ว่าพวกเขาคงไม่ได้พบกันอีก ยังไงไม่ใช่แค่ต้องออกจากการทดสอบเทพใน   อนาคต แต่นางยังเป็นแค่ภาพลวงตา หลังจากที่ใช้เวลากับนาง เขาก็ต้องทึ่งกับความสามารถของยอดฝีมือที่สูงส่งและมีความสามารถสร้างภาพลวงตาที่มีชีวิตเช่นนี้ได้

เมื่อได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน หลิวอู๋โยวก็มองไปที่เหล่าจักรพรรดิเทพขั้นกลางที่มองมาที่พวกเขาด้วยสายตาอคติ

ตอนที่ต้วนหลิงเทียนกำลังจะออกไป หนึ่งในจักรพรรดิเทพขั้นกลางก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าหนู หากเจ้าอยากมีชีวิตต่อ เจ้าอย่าผลีผลามจะดีกว่า ส่งแหวนมิติทั้งหมดที่เจ้ามีมา หากเจ้าอยากจะรอด เช่นนั้นแล้วก็อย่าคิดออกจากที่นี่”

“ถูกต้อง ! เราจะไว้ชีวิตเจ้าหากเจ้าส่งแหวนมิติทั้งหมดมา เช่นนั้นแล้วเจ้าก็ต้องตาย !”

เหล่าจักรพรรดิเทพขั้นกลางมองไปที่ต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาละโมบราวกับฝูงหมาป่าที่จับจ้องแกะ ในความเห็นของพวกเขาแล้ว เขาเป็นแค่จักรพรรดิเทพขั้นต้นที่เพิ่งปรับระดับการบ่มเพาะให้เสถียร เขาไม่ได้เป็นภัยต่อพวกเขาเลย พวกเขาไม่เห็นสายตาสงสารของหลิวอู๋โยวที่มองมาที่พวกเขาเลย

ต้วนหลิงเทียนมองไปที่เหล่าจักรพรรดิเทพขั้นกลางพวกนั้นก่อนจะยกมือขึ้นแล้วกำมือ

จักรพรรดิเทพขั้นกลางคนหนึ่งอึ้ง เขารับรู้ได้ถึงพลังงานที่มองไม่เห็นปกคลุมตัวเขา หลังจากนั้นเขาก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับเขาราวกับมิติรอบตัวเขากำลังบีบเข้ามา

ตูม...

ก่อนที่คนอื่นๆจะตั้งตัวทัน จักรพรรดิเทพขั้นกลางก็ได้โคจรพลังศักดิ์สิทธิ์ของตนสร้างกฎออกมาด้วยความสิ้นหวัง แต่ว่ามันไร้ประโยชน์ ในพริบตาเขาก็ถูกบดขยี้โดยกฎมิติของต้วนหลิงเทียนและระเบิดร่างออกมา

เลือดกระจายไปทั่ว จักรพรรดิเทพขั้นกลางสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆเองตัวชุ่มไปด้วยเลือด

ทุกคนพากันมองไปที่ต้วนหลิงเทียนด้วยความตะลึง, เหลือเชื่อและสับสน แม้พวกเขาจะยืนยันแล้วว่าเขาเป็นแค่จักรพรรดิเทพขั้นต้น แต่ตอนนั้นพวกเขาคิดจริงๆว่าต้วนหลิงเทียนไม่มีทางเป็นแค่จักรพรรดิเทพขั้นต้นแน่

ตอนที่ทุกคนตะลึงอยู่นั้น ต้วนหลิงเทียนก็ฆ่าจักรพรรดิเทพขั้นกลางอีกคนด้วยวิธีเช่นเดียวกัน เพราะแบบนั้นจักรพรรดิเทพขั้นกลางคนอื่นๆจึงพากันได้สติกลับมา

“หนี !” เหล่าจักรพรรดิเทพขั้นกลางคนอื่นๆรู้ว่าพวกเขาไม่ได้ตาฝาด อีกฝ่ายแกร่งกว่าจักรพรรดิเทพขั้นกลาง พวกเขาต้องพากันแยกย้ายกันหนี

ฟรึด...

ต้วนหลิงเทียนใช้การเคลื่อนย้ายสองชั้นและตามพวกนั้นไป ก่อนที่พวกนั้นจะรู้ตัว เขาก็โบกมือและฆ่าพวกั้นทั้งหด หลังจากนั้นเขาก็หันกลับมามองหลิวอู๋โยวที่ยืนอยู่ไกลออกไป เขาพยักหน้าและพูดขึ้น “ข้าขอตัวก่อน”

ในเวลาเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็พูดผ่านการส่งโทรจิต “หากเป็นไปได้ อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้าเข้าไปในดินแดนลับระดับจักรพรรดิกับโม่เหวินเต้า แม้ว่าผู้คนจะไม่คิดว่าเจ้าเกี่ยวข้องกับการตายของเขา แต่พวกนั้นอาจจะมาหาเรื่องเจ้า ยังไงจักรพรรดิเทพขั้นสูงสามคนและจักรพรรดิเทพขั้นกลางหลายคนก็ตายไปที่นั่น แต่เจ้ารอดมาได้ พวกนั้นจะสงสัยว่าเจ้าเก็บแหวนมิติของพวกนั้นไว้หรือไม่ เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ละโมบความโลภเหล่านั้นจะนำพาหายนะมาสู่เจ้า”

จักรพรรดิเทพขั้นกลางได้เตือนต้วนหลิงเทียนเรื่องความโลภของมนุษย์ ดังนั้นเขาจึงออกปากเตือนหลิวอู๋โยวด้วยความหวังดี

สายตาของหลิวอู๋โยวดูซับซ้อน นางมองต้วนหลิงเทียนที่จากไป ยังไงเสียงเขาก็เป็นเจ้าของร่างของโยวเหวินเฟิง คนรับใช้ของนาง ในอดีตนางไม่เคยใส่ใจโยวเหวินเฟิง แต่หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนได้ร่างของอีกฝ่ายมา นางก็พบว่านางรู้สึกแปลกๆแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

หลังจากนั้นสักพักหลิวอู๋โยวก็ถอนหาใจออกมา แม้ว่านางจะไม่รู้ว่าต้วนหลิงเทียนเป็นใคร แต่นางรู้ว่าเขาไม่ได้มาจากโลกนี้ นางคงไม่ได้เจอเขาอีก

....

ต้วนหลิงเทียนไม่รู้ความคิดของหลิวอู๋โยว ตอนนั้นเขาคึกอย่างมากเพราะผลกำไรที่ได้มาจากดินแดนลับระดับจักรพรรดิ

‘ คิดไม่ถึงจริงๆว่าโลกนี้จะมีของเช่นนี้อยู่ แค่คิดว่าการที่มีคนทะลวงผ่านในดินแดนของจักรพรรดิเทพจะทำให้ดินแดนลับระดับจักรพรรดิปรากฏขึ้นมา ยิ่งกว่านั้นพรสวรรค์ของคนที่มอบรางวัลให้ในดินแดนลับนั้น....’

สมบัติสูงสุดในดินแดนลับที่ต้วนหลิงเทียนได้มาคือผลวิถีสวรรค์ทั้งสาม ที่สำคัญที่สุดคือเขาได้มันมาสำเร็จและคงไม่ได้ผลวิถีสวรรค์มา หากไม่ใช่เพราะความขัดแย้งระหว่างจักรพรรดิเทพขั้นสูงทั้งสองคน

‘ ก่อนที่ระดับการบ่มเพาะข้าจะเสถียร อย่างมากข้าก็สู้ได้แค่อู๋ปิง....โม่เหวินเต้าและจงไป่หนานนั้นถูกอู๋ปิงฆ่าในพริบตา..หากข้าต้องสู้กับพวกนั้น ข้าอาจจะตาย แต่เมื่อระดับการบ่มเพาะของข้าเสถียรแล้วก็รู้สึกว่าความแข็งแกร่งของข้าเพิ่มขึ้นมาอย่างก้าวกระโดด

นี่ไม่ต้องนับอู๋ปิงเลย ข้ามั่นใจว่าจะเอาชนะโม่เหวินเต้าได้หากต้องเผชิญหน้ากับเขา แต่ข้ายังไม่แกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับคนอย่างจงไป่หนานที่เป็นกึ่งอริยะเทพ หากข้าเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ ข้าคงตาย เพราะความแข็งแกร่งของเขานั้นน่ากลัวจริงๆ ! ’

นี่เป็นครั้งแรกที่ต้วนหลิงเทียนได้เห็นปรากฏการณ์อริยะเทพและความแข็งแกร่งของกึ่งอริยะเทพ

‘ ข้าควรไปที่ไหนต่อ ? หืม ข้าควรไปที่เมืองใกล้ๆและถามทางไปยังเมืองหลวงของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้... ’

ก่อนหน้านี้ต้วนหลิงเทียนวางแผนที่จะใช้เวลาสักพักในเมืองของตระกูลจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์เพื่อดูว่าเขาจะหาทางเพิ่มระดับการบ่มเพาะของเขาอย่างรวดเร็วหรือไม่

แต่หลังจากที่ออกมาจากดินแดนลับระดับจักรพรรดิ ตอนนี้เขาก็ทัดเทียมกับโม่เหวินเต้า หัวหน้าตระกูลจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว เป็นธรรมดาที่เขาจะหมดความสนใจที่จะอยู่ในเมืองของตระกูลจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ต่อ ตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจมีแค่เมืองหลวงของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์

เมืองหลวงนั้นคงเป็นที่ที่ดีกว่าในการสำรวจทวีปแดนสวรรค์ใต้นั้นมีอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์หลายแห่ง ต้วนหลิงเทียนอยู่ในหนึ่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์พวกนั้น

.....

ตอนที่ต้วนหลิงเทียนไปถึงเมืองของตระกูลจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ไม่ได้แปลกใจที่พบว่าเมืองนั้นใหญ่กว่าเมืองอู๋โยวมาก เมืองเล็กๆอย่างเมืองอู๋โยวจะมาเทียบกับที่นี่ได้เช่นใด ? เขาพบว่าเมืองนี้สงบสุข จากจุดนี้เขาก็รู้ว่าการตายของโม่เหวินเต้านั้นยังไม่ส่งข่าวมาถึงที่นี่ บางทีคงไม่มีใครรู้ว่าโม่เหวินต้านั้นตายไปแล้ว

‘ ไข่มุกวิญญาณมีอยู่ในโลกนี้หรือไม่ ? ถึงจะไม่มี แต่ว่าโลกนี้ก็น่าจะมีสิ่งที่คล้ายกันซึ่งบอกได้ว่าคนเรานั้นตายหรือยังมีชีวิตอยู่ ? เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีใครรู้ว่าโม่เหวินเต้าตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ? ’ ต้วนหลิงเทียนคิดในใจ

...

หลายวันที่ผ่านมาต้วนหลิงเทียนได้สำรวจเมืองตระกูลจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์และรู้ว่าอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ที่เขาอยู่นั้นชื่อว่าอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ชอบธรรม

นอกจากนี้แล้วเขาก็ยังรู้ที่อยู่ของเมืองหลวงของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ชอบธรรมและยังรู้เกี่ยวกับอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์อื่นๆด้วย รวมทั้งยังมีทวีปอื่นๆนอกจากทวีปแดนสวรรค์ใต้

‘ ข้าสงสัยว่าพี่สี่อยู่ในแดนสวรรค์ใต้ด้วยหรือไม่ ? ’ ต้วนหลิงเทียนคิดกับตัวเองด้วยความกังวล

แม้ว่าหลางฉุนหยวนจะแกร่งที่สุดในบรรดาทุกคนที่เข้ามาในการทดสอบเทพ แต่ก็มีอริยะเทพในโลกนี้ จากนิสัยของนางแล้วคงไม่แปลกที่นางจะมีเรื่องกับอริยะเทพ เป็นเพราะเช่นนั้นต้วนหลิงเทียนจะไม่กังวลได้เช่นใด ?

ต้วนหลิงเทียนส่ายหน้าด้วยท่าทีหมดหนทาง ‘ ข้าเป็นน้องนางแต่ข้ากลับเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของนาง.... ’

..

ตอนที่ต้วนหลิงเทียนออกจากเมืองตระกูลจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์และมุ่งหน้าไปที่เมืองหลวง ก็มีคนหลายคนลงมาจากท้องฟ้า

หลังจากหนึ่งในนั้นก็ประกาศออกมา “ ข้าคือผู้ส่งสารของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ชอบธรรม ข้ามาที่นี่ตามคำสั่งของนายท่าน ตอนนี้ผู้นำมณฑลโม่เหวินเต้าตายไปแล้ว เมืองควรมีการคัดเลือกผู้นำมณฑลใหม่

ผู้นำมณฑลใหม่ต้องรายงานตัวที่เมืองหลวงภายใน 3 วันและติดตามนายท่านของเราไปยังหุบเขาโชคชะตาเพื่อแข่งขันกับอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์อื่นๆและนำพาเกียรติมาสู่อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ขอบธรรมของเรา ! ”

ทันทีที่ผู้ส่งสารพูดจบก็เกิดเสียงซุบซิบดังขึ้นมา

“ผู้นำมณฑลตายแล้วหรือ ? !”

“คนแกร่งอย่างผู้นำมณฑลตายไปได้เช่นใด ? !”