ระบบเส้นทางแห่งสวรรค์ บทที่ 52 คาบเรียนแรก

วาเรี้ยนจับหน้าผากของเขาระหว่างทางกลับไปที่โรงเรียน เขาพยามคิดว่าเขาไม่เคยมาเหยียบที่โรงพยาบาลนี้

'ทุกอย่างเป็นสิ่งหลอกหลวงอย่างนั้นหรอ' วาเรี้ยนคิดและเรียกรถโฮเวอร์ของเขาให้มารับเขา

“ความทรงจำของคุณไม่ได้โดนแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงอะไรนะคะ” เสียงของหมอยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา

“บูม!” วาเรี้ยนต่อยไปที่เบาะในรถ

เบาะรถสั่นและทิ้งรอยหมัดของเขาเอาไว้

วาเรี้ยนกลับมามีสติและเริ่มคิดทบทวนใหม่

'ไม่มีทางที่ทุกสิ่งที่ฉันเห็นจะเป็นของปลอมได้ เซีย... เธอต้องมีตัวตนอยู่แล้ว' วาเรี้ยนเหลือบมองพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินขณะที่รถโฮเวอร์ขับข้ามมหาสมุทร

เขานึกถึงฉากที่เธอยื่นมือไปหาเขา เขาไม่รู้ว่าทำไมแต่เขารู้สึกได้ถึงความใจดีและเธอยอมรับเขา เขาไม่ได้อยู่...คนเดียว

"ฉันจะมีอารมณ์แปรปรวนแบบนี้ไม่ได้" วาเรี้ยนส่ายหัว

'มีความเป็นไปได้เพียงสองอย่างเท่านั้นที่ฉันนึกออก อย่างหนึ่งคือหมอคนนั้นพูดถูก ฉันไม่เคยโตมากับเซีย ใครบางคนหรือบางสิ่งกำลังทำให้ฉันเห็นความฝันเหล่านั้น' แต่วาเรี้ยนหวังว่าคำพูดของหมอจะเป็นเรื่องโกหก

แต่เขาไม่สามารถแยกแยะได้ว่าอันไหนจริงอันไหนเท็จ หากกำไลมังกรมีระบบที่ป้องกันไม่ให้พลังของเขาตื่น อาจมีบางสิ่งหรือใครบางคนกำลังมอบความฝันเหล่านั้นให้เขา

ผู้ต้องสงสัยคนแรกของ วาเรี้ยนคือระบบของเขานั้นเอง ฉันไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนสร้างมันและฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าสิ่งที่มันต้องการคืออะไร

'ระบบ เป้าหมายของแกคืออะไร'

[เป้าหมายของระบบนี้คือให้คุณยืนอยู่บนจุดสูงสุดของจักรวาล เป้าหมายของพวกเราสอดคล้องกัน]

'ทำไม? นั้นคือสิ่งที่แกต้องการหรอ?'

[... ]

วาเรี้ยนส่ายหัวและหยุดถาม ระบบนี้กำลังปิดบังบางสิ่งที่สำคัญมากจากเขา อย่างไรก็ตามมันบอกว่ามันจะไม่เปิดเผยอะไรเกี่ยวกับตัวมันเอง

จากนั้นวาเรี้ยนก็คิดถึงความเป็นไปได้ที่สอง 'อย่างที่สองคือ หมอตรวจฉันผิดเธอเป็นเทเลพาธระดับ 6 บางทีเธออาจตรวจพบอะไรบ้างอย่างของที่ผู้ใช้พลังจิตสูงสุดระดับ 7 ทำแต่แล้วถ้าเป็นระดับ 8 ล่ะเธอคงไม่มีทางตรวจเจอ...'

'แม้ว่าพวกเขาต้องการลบความทรงจำของฉัน แต่ทำไมพลังจิตสูงสุดระดับ 8 ถึงลงมาทำอะไรแบบนี้กับวัยรุ่นอายุ 17 ปีที่พลังยังไม่ตื่น? ถ้าจะทำแบบนั้นแค่ใช้เทเลพาธระดับ 5 หรือ 6 ก็มากเกินพอที่จะทำแล้วไม่ใช่หรอ'

'แต่ถ้ามันเป็นความเป็นไปได้ที่สองจริงๆ งั้น... ฉันควรจะกังวล' วาเรี้ยน ถอนหายใจ แต่ถึงแม้จะมีปัญหาก็ตาม เขาหวังว่าความจริงจะเป็นอันดับสอง แล้วความฝันของเขาเกี่ยวกับเสี่ยจะเป็นความทรงจำของเขา ความผูกพันของพวกเขาจะเป็นจริง

ขณะที่เขาลอยอยู่ในห้วงความคิด รถโฮเวอร์ก็มาถึงหอพักของเขาในที่สุด วาเรี้ยนเดินกลับเข้าห้องพักของเขาโดยที่ไม่ได้มองสิ่งที่อยู่รอบๆเลยสักนิด

เขานั่งลงบนเตียงและหยิบคริสตัลออร่าออกมา เขาดูดซับออร่าและรู้สึกว่ามันเปลี่ยนเป็นพลังชี่และอวกาศ

เขาจดจ่ออยู่กับพลังชี่และพยายามปรับร่างกายของเขาให้เข้ากับมัน

ในบางครั้ง เขาพยายามที่จะสัมผัสถึงพื้นที่รอบๆ

เขาหมกมุ่นอยู่กับความคิดเหล่านี้จนหลับไปและเวลาก็ผ่านไปพักใหญ่

{คาบเรียนของคุณจะเริ่มในหนึ่งชั่วโมง สถานที่ที่จะทำการเรียนการสอนถูกส่งให้คุณแล้ว} มีข้อความส่งมาหาวาเรี้ยน

วาเรี้ยนลืมตาขึ้นและเห็นดวงอาทิตย์เพิ่งขึ้นจากขอบฟ้า เวลา 5.00 น.

พร้อมกันนั้นระบบก็แจ้ง

[+10 Xp

เส้นทางร่างกาย ระดับ 2: 10/200

+0 Xp

เส้นทางอวกาศ ระดับ 1: 60/100]

วาเรี้ยนรู้สึกว่าพลังชี่ในร่างกายของเขาถูกรวมเข้ากับร่างกายของเขาได้ดีขึ้น อย่างไรก็ตามไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับเส้นทางอวกาศคืบหน้าเลย

เขาลุกตื่นและเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบนักเรียน

เขามาถึงสถานที่ในการเรียนครั้งแรกของเขา เป็นอาคารขนาดใหญ่ที่มีอาคารหลายหลังเชื่อมต่อกัน

เขาเห็นนักเรียนทุกคนไปที่ห้องบรรยาย และเขาตรวจดูข้อความของเขา

{จะมีคาบเรียนสามประเภททุกวัน

คาบเรียนทั่วไป: คุณจะได้รับการสอนความรู้ทั่วไป ความเป็นผู้นำ และอื่นๆ

คาบเรียนการต่อสู้: คุณจะได้ดวลกับเพื่อนๆ และฝึกฝนการต่อสู้ของคุณภายใต้การดูแล

คาบเรียนพิเศษ: คุณจะได้รับการอธิบายเกี่ยวกับเส้นทางแห่งสวรรค์}

'ตอนนี้เป็นคาบเรียนทั่วไป' วาเรี้ยนเข้าไปในห้องบรรยาย ซึ่งบรรยากาศในห้องค่อนข้างที่จะคึกคักเลยทีเดียว มีนักเรียนเข้ามาพูดคุยกับเพื่อนใหม่มากขึ้นเรื่อยๆ

ทุกคนมีกลุ่มของตัวเองอย่างรวดเร็ว

'พวกเขากำลังเตรียมตัวสำหรับภารกิจแรก การสร้างทีมในช่วงต้นจะเป็นประโยชน์อย่างมาก'

วาเรี้ยนนั่งลงและนักเรียนที่อยู๋ใกล้เขาทั้งหมดก็รีบลุกออกไป แม้แต่คนที่นั่งข้างหลังเขาก็ยังลุกหนี

ราวกับว่าพวกเขากำลังหลีกเลี่ยงโรคระบาด

วาเรี้ยนหายใจเข้าและสงบสติอารมณ์ตัวเอง

'อย่างที่คิด ฉันไม่สามารถตั้งทีมกับคนพวกนี้ได้'

ไม่นานห้องบรรยายก็เต็มและเมื่อเวลามาถึงเวลา 6 โมงเช้า

ชายวัยกลางคนปรากฏตัวขึ้นบนเวที เขาสวมชุดทดลองซึ่งแปลกมากสำหรับสถาบันทหาร

ออร่าของเขาบ่งบอกระดับของเขาว่าเป็นเพียงระดับ 4 แต่ไม่มีใครดูถูกเขา เขาต้องเป็นนักวิจัยในสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร พวกเขาเป็นคนที่สร้างเทคโนโลยีส่วนใหญ่ของพวกเรา ถ้าหากว่าไปดูดูถูกพวกเขาจะเป็นผลเสียมากกว่าผลดี

เขาไม่ได้สนใจแม้แต่การแนะนำตัวและเริ่มกล่าวสุนทรพจน์ เอ่อ การบรรยาย

"งั้นเรามาเริ่มกันเลย" เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถง

นักเรียนทุกคนก็เริ่มตั้งใจฟัง

“ทำไมถึงเกิดหายนะบลิ้ง”

"ดวงอาทิตย์ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนเนื่องจากเหตุการณ์ที่ไม่ทราบสาเหตุ และออร่าก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างกะทันหัน มนุษย์ไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับออร่าได้อย่างกะทันหันและเสียชีวิตลงต่ะ" นักเรียนหญิงผมหยิกตอบ

เขาถามย้ำว่า "ทำไมถึงเกิดหายนะบลิ้ง?"

งั้นศาสตราจารย์ถามใหม่ 'ทำไมดวงอาทิตย์ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน?'

นักเรียนหญิงอ้าปากค้างแต่หาคำตอบไม่ได้ ไม่มีใครรู้คำตอบที่แท้จริง

“มันเก็บออร่าไว้ข้างในตั้งแต่แรกและมันแยกออกเมื่อถึงขีดจำกัดค่ะ” เธอตอบ

ศาสตราจารย์ส่ายหัวและพูดว่า "ออร่าบีบอัดได้ แม้ว่ามันจะถูกบีบจนเก็บไว้ไม่ได้แล้ว แต่ดวงอาทิตย์ก็จะระเบิดแทนที่จะแยกออกเป็นสองส่วน นั่งลง"

ทุกคนพยักหน้า แต่คำถามยังคงอยู่

ศาสตราจารย์เหยียดแขนและพูดว่า "นี่คือเหตุผล"

ภาพโฮโลแกรมของยานอวกาศสัขาวดำปรากฏขึ้นหน้าห้องเรียน

มันแตกต่างกันมากเมื่อเทียบกับกระสวยอวกาศของมนุษย์ตอนนี้แต่ที่โลกเก่ามันมีชื่อที่ถูกเรียกอยู่

อันนี้เป็นเหมือนแผ่นดิสก์ มันคล้ายกับสิ่งที่มนุษย์โลกเก่าเรียกว่ายูเอฟโอ

นักเรียนมองดูครู่หนึ่งและไม่นานพวกเขาก็อ้าปากค้าง “นี่ไม่ใช่เรือผีในตำนานเมืองหรอกหรอ?”

"ใช่"

"ฉันคิดมาตลอดว่าเรื่องเรือผีนี้เป็นเรื่องล้อเล่น"

เสียงพึมพำเพิ่มขึ้น

เรือผีเป็นชื่อเล่นของกระสวยอวกาศจานบิน นับตั้งแต่หายนะบลิ้งเมื่อ 520 ปีที่แล้ว มีหลายคนยืนยันว่าพวกเขาเห็นจานบินนี้

ในช่วงแรกมีคนพยายามเริ่มลัทธิยูเอฟโอของโลกเก่าและพวกเราคิดว่าเดี่ยวพวกลัทธิพวกนี้จะหายไปเองแต่กลับกันคนในลัทธินั้นกลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

แต่รัฐบาลประกาศออกมาว่าไม่พบหลักฐานของ 'เรือผี' ลำนี้ แต่ทำให้ความนิยมของมันเพิ่มขึ้นแม้จะไม่มีหลักฐานยืนยันผู้คนเลยเรียกมันว่าเป็นตำนานของเมือง

"เรือผีลำนี้เป็นเรือที่ทำลายดวงอาทิตย์ ซึ่งทำให้เกิดออร่าขึ้นมาใหม่" ศาสตราจารย์พูด

ออร่ามีอยู่ทุกที่ในจักรวาล มนุษย์ในปัจจุบันได้สำรวจระบบสุริยะที่อยู่ใกล้เคียงกับระบบสุริยะของเราไปบ้างแต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือทุกระบบสุริยะที่เราสำรวจมีออร่าอยู่แล้วแต่แค่ยกเว้นระบบสุริยะของเราเท่านั้นที่ไม่มี

ดังนั้นศาสตราจารย์คิดว่าออร่ามีอยู่ทุกที่ตั้งแต่แรกแล้วแต่พอเกิดหายนะบลิ้งทำให้มีออร่าเกิดขึ้นในระบบสุริยะของเรา

ทำไม?

"ออร่าของระบบสุริยะและบริเวณใกล้เคียงถูกล็อคโดยสิ่งที่เรายังไม่รู้ เรือผีลำนี้ทำลายโซ่ที่ล็อคออร่าของระบบสุริยะเราเอาไว้ ทำให้มีออร่าเกิดขึ้นในระบบสุริยะของเรา" ศาสตราจารย์พูดและนักเรียนทุกคนก็เงียบไป

“ตอนนี้คุณคงสงสัยว่าใครกันที่สามารถผนึกออร่าของระบบสุริยะทั้งหมดไว้ได้ เราทุกคนรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร” ศาสตราจารย์หยุดไปครู่หนึ่ง

วาเรี้ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและเบิกตากว้าง

"พวกเขา…"