ระบบเส้นทางแห่งสวรรค์ บทที่ 7 ความจริง (2)

เขาต่อยไปที่สร้อยข้อมือแบบไม่หยุดยั้งจนพื้นห้องที่ทำจากเหล็กยังแตก

วาเรี้ยนยังคงต่อยไปที่มันต่อไป เขาพูดออกมาว่ามรดกสืบทอดควรจะเป็นพรหรือของนำโชคแต่กลับกลายเป็นคำสาป

'จะเกิดอะไรขึ้นถ้าแม่เสียลูกไปด้วย' คำพูดของแม่ยังก้องอยู่ในหูของเขาเหมือนพึ่งจะได้ยินเมื่อวานนี้

ถุงมือสีดำทำจากโลหะและแกนทำมาจากสัตว์เวทมนตร์มีความทนทานสูง มันเป็นสมบัติดวงดาวที่ดีที่สุดที่วาเรี้ยนสามารถซื้อมาได้

ถุงมือคู่นี้ผ่านการต่อสู้มามากมายแต่ไม่เคยที่จะมีแม้แต่รอยขีดข่วน

แต่ตอนนี้หนามแหลมเริ่มที่จะแตกแล้ว จากนั้นถุงมือก็เริ่มขาดจนเห็นนิ้ว และสุดท้ายก็ถึงบริเวณฝ่ามือที่มีแกนสัตว์เวทมนตร์

"แตก!" ถุงมือเริ่มที่จะขาดออกจากกันจนเกือบหมด แกนสัตว์เวทมนตร์ถูกทุบเข้ากับสร้อยข้อมือและแตกเป็นชิ้นๆ

วาเรี้ยนเงียบขรึมและเหลือบมองสร้อยข้อมือด้วยดวงตาแดงก่ำ ฉันทุบไปซะขนาดนั้นแล้วแต่ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเลยหรอ

[เป็นการดีที่จะระบาย มาคุยกันเถอะ]

สร้อยข้อมือส่องแสงอีกครั้งและราวกับว่ามันเป็นปาฏิหาริย์ ถุงมือและแกนสัตว์เวทมนตร์ของเขาถูกทำให้เป็นเหมือนเดิม พื้นที่แตกทั้งหมดถูกซ่อมจนเป็นเหมือนเดิม

ต่อหน้าต่อตาของวาเรี้ยนคือถุงมือที่เขาเพิ่งทำลายไป รอยแตกบนพื้นหายไปทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ

“นี่” แวเรี้ยนหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ เขาสัมผัสถุงมือและสัมผัสได้ถึงแกนของสัตว์ร้ายที่เพิ่งแตกไป

เวเรี้ยนกำลังช็อคกลับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เทเลคิเนซิสสามารถควบคุมวัตถุได้ แต่พวกมันไม่สามารถรวมถุงมือที่ขาดและสิ่งของที่แตกได้ด้วยการรวมสิ่งต่างๆเข้าด้วยกันใหม่อีกครั้ง

ผู้ถูกปลุกพลังเวลาสามารถเปลี่ยนการไหลของเวลาสำหรับพวกเขาหรือสำหรับคนอื่นๆได้ แต่ก็ไม่มีการทำให้เวลาไหลย้อนกลับได้

ไม่มีสิ่งไหนสามารถนำแกนสัตว์เวทมนตร์ที่ถูกทำลายกลับคืนมาได้

หรือจะมีบางอย่างที่สามารถทำได้แต่ฉันไม่รู้ ขนาดจักรพรรดิจะสามารถฆ่าคนได้เป็นล้านๆคนในชั่วพริบตาเดียวเลย

แต่บางสิ่งเช่นนี้ได้ทำลายมุมมองพื้นฐานโลกของวาเรี้ยนมันเหมือนกับกระโดดจากตึกแล้วบินแทนที่จะตกลงมา

วาเรี้ยนนั่งลงบนพื้นเพื่อฟังสร้อยข้อมือนี่ เขาไม่เคยให้อภัยหรือลืม แต่เขาไม่สามารถทำลายมันได้ การฟังสิ่งที่มันพูดจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดตอนนี้

[ตามความจริง แม้ว่าพลังคุณจะตื่นขึ้นโดยปราศจากการแทรกแซงจากฉัน ตามระดับต้นกำเนิดของคุณ คุณจะตื่นขึ้นเมื่ออายุ 16 ปีในเส้นทางแห่งร่างกาย

แม้ว่าคุณจะทำงานหนัก เนื่องจากขาดรายได้และคำแนะนำที่เหมาะสม คุณจะยังคงเป็นระดับ 1 เมื่อแม่ของคุณถูกโจมตี

ไม่ว่ายังไงคุณก็ไม่สามารถช่วยเธอได้]

“ไร้สาระ! ถ้าฉันเป็นระดับ 1 อย่างน้อยฉันก็สามารถหยุดมันได้จนกว่าแม่จะหนีหรือมีคนสามารถช่วยเราได้ แกอาจจะมีพลังแปลก ๆ แต่ฉันจะไม่ใช้พลังอะไรบ้าๆนั่นจากแก” วาเรี้ยนลุกขึ้นแล้วหันหลังเดินออกไป

[อันที่จริง มันไม่สำคัญหรอกแม้ว่าคุณจะเป็นระดับ 2 เธอก็ยังตาย คุณจะยังมีชีวิตอยู่] ระบบแสดงความคิดเห็น

วาเรี้ยนคว้าสร้อยข้อมือด้วยความโกรธแล้วส่งเสียงขู่ "แกหมายความว่ายังไง ทำไมแม่ถึงยังตาย? แล้วฉันจะมีชีวิตต่อไปทำไม!

[ค้นหาด้วยตัวคุณเองสิว่าจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม]

“แก!” แวเรี้ยนเกือบทุบสร้อยข้อมืออีกครั้ง แต่คราวนี้สร้อยข้อมือรั้งเขาไว้ “คุณส่งข้อความแปลก ๆ ก่อนหน้านี้ใช่ไหม ช่วงเวลาสุดท้ายของเธอก่อนที่เธอจะตาย”

[จริงๆแล้ว ระบบเป็นไปตามหลักการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน ความเท่าเทียมกันถูกกำหนดในการรับรู้ของเรา

สำหรับคุณ การที่พลังยังไม่ตื่นแม้จะอายุ 18 ปีเป็นความเจ็บปวดอย่างมาก แต่สิ่งที่ฉันกำลังจะมอบให้้คุณนั้นคุณจะยังไม่สามารถรู้ได้

แต่ว่าคุณจะไม่ได้รับมันตอนนี้ เมื่อคุณรู้ความจริงทั้งหมดแล้วคุณจะเข้าใจว่ามันสำคัญและเท่าเทียมแค่ไหน]

วาเรี้ยนอยากจะโต้กลับ แต่ ณ จุดนี้ เขารู้สึกว่าทำแบบนั้นมันไม่มีประโยชน์

เขาไม่รู้ความจริงเบื้องหลังการตายของแม่ เขาไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงตาย เขาไม่รู้ว่าไอ้ระบบนี้คืออะไร เขาไม่รู้ว่าเซียเป็นใคร เขาไม่รู้ว่าทำไมแม่ของเขาจึงขอให้เขาช่วยเธอ

แต่เขารู้อย่างหนึ่งว่าตอนนี้จะเริ่มต้นที่ไหนดี

เขาแค่ต้องการคำยืนยัน

“เฮ้ ระบบ ฉันอายุ 18 แล้ว พลังของฉันจะตื่นได้ไหมถ้าฉันเข้าไปในดันเจี้ยนและต่อสู้กับสัตว์เวทมนตร์?” เขารอคำตอบที่จะกำหนดวิถีชีวิตของเขา

[เซอร์ไพรส์ที่น่ายินดีรอคุณอยู่]

'ช่วยเซีย' แวเรี้ยนนึกถึงคำพูดสุดท้ายของแม่และต้องการทำสิ่งที่เขาหลีกเลี่ยงมาเป็นเวลาหนึ่งปี

เป็นผู้ถูกปลุกพลัง

เขาหยิบสร้อยข้อมือขึ้นมาสวมที่ข้อมือซ้าย มันผสานเข้ากับร่างกายของเขา

แวเรี้ยนตั้งสติและเปิดการสนทนา การแสดงภาพสามมิติแบบโฮโลแกรมเปิดออกและแวเรี้ยนพบการติดต่อของทีมผจญภัยที่แกเร็ทหัวหน้าฮอล์แนะนำ

เขาติดต่อกับทีมผจญภัยและตั้งเวลาและสถานที่

พรุ่งนี้พลังของเขาจะตื่นขึ้น!

*** *** ***