การกลับชาติมาเกิดพร้อมกับระบบพลังงาน บทที่ 55 ความก้าวหน้า

“เอาล่ะ มารวมกันตรงนี้” เขาพูดขณะยืนอยู่ต่อหน้าชาวบ้านที่มาที่นี่เพื่อเรียนรู้วิธีอ่านและเขียน

“วันนี้ เราจะเปลี่ยนหัวข้อกัน ฉันสอนคุณถึงวิธีการอ่านและเขียนมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว คราวนี้ฉันจะสอนวิธีการฝึกฝนฉี” เขากล่าว ชาวบ้านสับสนเล็กน้อยว่าการรวบรวมฉีคืออะไร แต่พวกเขาจำได้ว่าพระเจ้าของพวกเขาเคยพูดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงนั่งฟังเขาอย่างเงียบ ๆ

“การฝึกฝนแบ่งออกเป็นสองประเภทคือ การฝึกฝนร่างกาย และ การฝึกฝนฉีสิ่งที่พวกคุณมีคือการฝึกฝนร่างกาย” เขายังคงสอนชาวบ้านเกี่ยวกับการฝึกฝนมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง

เขาไม่มีเทคนิคการฝึกฝนใด ๆ ที่จะสอนพวกเขา ดังนั้นเขาจึงต้องการรวบรวมพลังงาน หลังจากที่เขาสอนชาวบ้านในวันนั้นเสร็จแล้ว เขาก็กินผลไม้และเคลื่อนย้ายไปยังเกาะอื่นเพื่อดูแลฟาร์มของเขา เขากลับมาพร้อมกับผลไม้และซากนกสำหรับวันนั้น เขากินสิ่งที่พวกเขาปรุงและเดินกลับบ้านเพื่อฝึกฝน

ครึ่งเดือนผ่านไปเล็กน้อย และตอนนี้หนิงก็ปรับปรุงสถานการณ์ของชาวบ้านให้ดีขึ้นมาก เขาซื้อความรู้เกี่ยวกับเทคนิคการฝึกฝนฉีสามประเภทในรูปแบบของหนังสือเรียนที่เขาสามารถมอบให้กับชาวบ้านได้

หนึ่งคือสำหรับผู้ที่มีหยินฉีมาก สองสำหรับผู้ที่มีหยางฉีมาก และอีกอันสำหรับผู้ที่ไม่มีทั้งสอง โดยรวมแล้วมันทำให้เขาต้องเสียพลังงานไปสองสามร้อยล้าน เขารวบรวมพลังงานไว้อีกสิบกว่าวัน และใช้พลังงานสองสามร้อยล้านกับตัวเองเพื่อเพิ่มความจุของคลังเก็บของระหว่างมิติถึง 75 กิโลกรัม

'ในที่สุด ฉันก็มีพื้นที่เพียงพอสำหรับร่างกายของฉัน' เขาคิด ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นมากเมื่อเทียบกับช่วงสองสามวันแรก ตอนนี้เขาสามารถวิ่งไปมาระหว่างบ้านของเขากับหมู่บ้านโดยไม่ทำให้เสียเหงื่อ เขาสามารถต่อยต้นไม้ได้โดยไม่รู้สึกเจ็บ มีอาการชาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพียงการฝึกฝนร่างกายหรือการฝึกฝนฉีที่ทำให้เขาแกร่งขึ้น แต่เขามีความสุขที่เขาแข็งแกร่งขึ้น

'ฉันรู้สึกถึงปัญหาบางอย่าง' เขาคิด เขารู้สึกได้ถึงปัญหาคอขวดที่เขามาและเขาสามารถบอกได้ว่าอีกไม่นานเขาจะผ่านพ้นไปได้ ดังนั้นเขาจึงฝึกฝนต่อ สองสามชั่วโมงแรกแทบจะไม่มีอะไรเลย ร่างกายของเขาเต็มไปด้วย ฉีดังนั้นเขาจึงไม่สามารถรวบรวมได้อีกต่อไป อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่านไปสองสามชั่วโมง เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาเริ่มที่จะเอาแน่เอานอนไม่ได้ พลังปราณในตัวเขาเคลื่อนไหวอย่างประสานกันและเคลื่อนไปตามเส้นลมปราณของเขาขณะที่พวกมันเคลื่อนตัวไปตามร่างกายของเขาอนุภาคเล็กๆ ของสารที่คล้ายสารที่หนาทึบสีดำก็เริ่มไหลออกมาจากร่างกายของเขา

เมื่อร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยสารสีดำนี้ เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาระเบิดเล็กอย่างไม่น่าเชื่อ แต่เขาได้ยินเสียงมัน ทันใดนั้นฉีที่วิ่งไปรอบ ๆ ร่างกายของเขาหยุดเคลื่อนไหวและยังคงนิ่งอยู่อีกครั้ง

“ฉันทำสำเร็จแล้วหรอ?” เขาแปลกใจเล็กน้อยในตอนแรก แต่เมื่อเขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน เขาก็เริ่มหัวเราะ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันผ่านการฝึกฝนมาแล้วหรอ” เขากรีดร้อง เขามองไปที่มือของเขาเพื่อดูว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นสารที่หนาสีดำบนพวกเขา

'นี่คืออะไร?' เขาสงสัยในตอนแรกแต่แล้วเขาก็ขยับไปรอบๆเล็กน้อยและตระหนักว่าร่างกายของเขาได้โยนสิ่งสกปรกทิ้งไปเหมือนกับที่ความรู้การฝึกฝนได้กล่าวไว้

'เดี๋ยวก่อน' เขาพูดในขณะที่เขาจำสิ่งที่อยู่ในข้อมูลอันกว้างใหญ่นั้นได้อีกครั้งและรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เขาพลาดไป

“ดังนั้น ฉันอยู่ที่ระดับ 1 ของขอบเขตการรวมตัวของฉี นี่เป็นจุดเริ่มต้นอย่างเป็นทางการของการเดินทางของฉันในฐานะผู้ฝึกฝนฉี” เขาคิด เขาอารมณ์ดีเล็กน้อยแต่แล้วเขาก็ได้กลิ่นตัวเองและสูญเสียอารมณ์ต่างๆ

“เอ่อ ไปล้างดีกว่า” เขาแทบจะวิ่งไปที่ชายหาดและใช้ พลังจิตจากที่ไกลออกไปเล็กน้อยเพื่อลากตัวเขาลงไปในน้ำเพื่อล้างขณะที่เขาทำเช่นนั้นเขาสังเกตเห็นฮเยซีและชาวบ้านสองคนในมหาสมุทรซึ่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยเช่นกัน

“ไม่เคยเห็นพวกเขาอาบน้ำมาก่อนเลยแหะ” เขาคิดและเดินไปที่นั่นเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้น

“ฮเยซี เกิดอะไรขึ้น” เขาถาม.

“โอ้ อินิคากะ ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่สองสามวันที่ผ่านมาชาวบ้านถูกปกคลุมไปด้วยสิ่งสกปรก ดังนั้นเราจึงมาที่นี่เพื่อล้างมันออกไป” ฮเยซี ตอบ

“ขอโทษนะ พวกคุณถูกปกคลุมไปด้วยความสกปรกมานานเท่าไหร่แล้ว?” หนิงถาม

“อืม ทุกอย่างเริ่มต้นกับฉันเมื่อประมาณ 10 วันก่อน ฉันตื่นขึ้นมากลางดึก เต็มไปด้วยสิ่งสกปรก ต้องออกไปล้าง หลังจากนั้นก็เป็นแม่ของฉัน หัวหน้า ย่าฮาสินี และคนอื่นๆ อีกสองสามคนที่ตื่นขึ้นทุกคืนด้วยความสกปรก”

“คืนนี้ พวกเราตื่นขึ้นพร้อมกัน 3 คน เลยพาพวกเขามาที่นี่เพื่อล้างตัว” ฮเยซีกล่าว หนิงก็ตกใจ เขาไม่ชอบที่การสนทนานี้จะดำเนินต่อไป แต่ถึงกระนั้นเขาก็ถามคำถามที่เขากลัวที่สุด

“คุณฝึกในแต่ละคืนนานแค่ไหน ฮเยซี?” เขาถาม.

ฮเยซีคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ฉันเดาว่าคืนละประมาณ 2 ชั่วโมง บางทีอาจจะมากกว่านั้นถ้าฉันหลงอยู่ในภวังค์ แต่ส่วนใหญ่ก็แค่ 2 ชั่วโมง ฉันต้องนอนดังนั้นฉันจึงไม่สามารถทำมันได้ในชั่วข้ามคืน” เขาพูดว่า.

“แล้วชาวบ้านล่ะ คิดว่าพวกเขาฝึกนานแค่ไหน” หนิงถาม

“ก็น่าจะเหมือนกัน” ฮเยซีกล่าว

'ชิ*' หนิงสบท

'ฉันอยู่นี่ฝึกทั้งกลางวันและกลางคืนจนร่างแทบพังทลายแต่เขาสามารถสำเร็จได้เพียงฝึกแค่ 2 ชั่วโมงต่อวันเป็นเวลา 20 วัน? ความยุติธรรมอยู่ที่ไหน? จากนั้นเขาก็คิดถึงบางสิ่งและเริ่มสิ้นหวังเล็กน้อย

'โอ้พระเจ้า.. ถ้าฉันอยากเก่งขึ้นฉันจะต้องใช้เวลาเกือบ 15 เท่าของเด็กคนนี้หรือไม่?"