การกลับชาติมาเกิดพร้อมกับระบบพลังงาน บทที่ 36 อาหารและน้ำ

ทุกคนต่างออกไปนอนนอกบ้าน และมีเพียงหนิงเท่านั้นที่ตื่นขึ้นมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นสีขาวดำ

'รู้สึกเหมือนกำลังดูหนังเรื่องเก่าๆเลยแหะ' เขาคิด เขามองไปที่ฮเยซีซึ่งเริ่มนอนข้างนอกเช่นกันหลังจากที่ร่างกายแข็งแรงขึ้น เขานอนหลับด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

'เขาคงจะชอบปลาตัวนี้มาก' หนิงคิดขณะมองดูเด็กหนุ่ม เขามองดูชาวบ้านคนอื่นๆ และพวกเขาส่วนใหญ่ก็หลับไปพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน

'ฉันสามารถช่วยอะไรได้ไหมนะ' เขาสงสัย. ตอนนี้ภายในใจของเขามีเพียงวิธีเดียวคือฆ่าสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าปีศาจให้สำเร็จ ปลาทั้งหลายจะได้กลับมาและพวกเขาจะได้มีอาหารเพิ่มขึ้น

แต่นั่นไม่ใช่ทางเลือกสำหรับตอนนี้ ไม่มีใครในหมู่บ้านมีกำลังพอที่จะต่อสู้กับปีศาจได้ และหนิงไม่สามารถที่จะใช้เวลาตลอดไปเพื่อให้ได้พลังงานมากพอที่จะแข็งแกร่งพอที่จะทำให้ฮเยซีแข็งแกร่งเพื่อต่อสู้กับปีศาจได้

'อืม... ทำไมพวกเขาไม่กินมะพร้าวล่ะ' เขาสงสัย. เขามองไปรอบ ๆ และนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาทั้งหมดนอนหลับอยู่

'อ่า ฉันคิดว่าฉันน่าจะถามฮเยซีพรุ่งนี้' หนิงก็ไปนอนเหมือนกัน

เช้าตรู่ ระบบปลุกหนิงขณะที่ฮเยซีและคนอื่นๆ เริ่มตื่น หนิงมองไปที่ขอบฟ้าและตระหนักว่าดวงอาทิตย์ยังอยู่ห่างจากทิศขึ้นเล็กน้อย

'ดูสิ เมื่อวานฉันเก็บพลังงานได้ 2.5 ล้านพลังงานหลังจากพระอาทิตย์ขึ้น และเพิ่มขีดจำกัดของฉันเป็น 5 ล้าน ฉันยังไม่ได้ต่อยอดสำหรับวันนั้น ถ้ารวบรวมตอนนี้มันจะถูกต่อยอดและต้องรออีก 24 ชั่วโมงใช่ไหม? อืม… ฉันเดาว่าตัวเลือกที่ดีที่สุดของฉันคือไม่สะสมตอนนี้ มันจะทำให้ฉันสะสมพลังงานได้ในไม่กี่ชม.' เขาคิด

ทุกคนเริ่มเทคนิคการชำระล้างเทพพระอาทิตย์ พระอาทิตย์ขึ้นมาล้างพวกเขาด้วยหยาง ฮเยซีขมวดคิ้วในขณะที่เขาไม่รู้สึกว่าพระเจ้าของเขากำลังทำอะไรเพื่อเขาในวันนี้ 'มีอะไรผิดปกติกับ อินิคากะ?' เขาคิด. ในทางกลับกัน หนิงก็ร่าเริง รออีกสองสามนาทีเพื่อรวบรวมพลังงาน 4 ล้านครั้งในคราวเดียว

'เดี๋ยวก่อนฉันสามารถรวบรวม 5 ล้านได้ถ้าฉันรออีกสักครู่ใช่ไหม' ฮเยซี เริ่มเดินออกจากหมู่บ้านเพื่อไปที่ป่า ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินว่า

"เดี๋ยวก่อน ฮเยซีกลับเข้าไปในบ้านของคุณอีกสักครู่" ฮเยซีหยุดทันทีเมื่อได้ยินพระเจ้าของเขา

“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า อินิคากะวันนี้คุณไม่ได้ช่วยฉันเลย” เขาถาม

“ฉันมัวแต่คิดเรื่องบางอย่างอยู่จนลืมช่วย กลับไปบ้านเธอแล้วฉันจะเริ่มทำมันใหม่” หนิงกล่าว ฮเยซีไม่ได้คัดค้านและกลับไปที่บ้านหินของเขา แม่ของเขามองเขาอย่างประหลาดเมื่อกลับเข้าไปในบ้านของเขา แต่ไม่ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากนั้นไม่กี่นาที หนิง ได้รวบรวมพลังงาน 5 ล้านจาก หยิน ที่อยู่ในร่างของฮเยซี และภายในบ้าน

"ได้ๆ พวกเราไปกันได้แล้ว"

“ครั้งนี้ช่วยฉันได้หรือเปล่า อินิคากะ?” ฮเยซีถาม หนิงพูดเมื่อวานนี้ว่ามันไม่ได้ช่วยเขา แต่เขาก็ยังตัดสินใจช่วยเขาอีกครั้ง

“ไม่สำคัญหรอกว่าตอนนี้มันช่วยคุณได้หรือไม่ ในระยะยาวมันจะช่วยคุณได้แแน่นอน” หนิงพูดบางอย่างที่ดูเหมือนจริง แต่ส่วนใหญ่เป็นการโกหกฮเยซียังคงเชื่อและเดินไปที่ป่า งานของเขาในวันนี้คือการรวบรวมใบไม้แห้งต่างๆ เพื่อใช้คลุมบ้านของอินิคากะ หนิงมองดูกะลามะพร้าวต่างๆ และตัดสินใจถามคำถาม

“ฮเยซี ทำไมพวกนายไม่กินมะพร้าวล่ะ” เขาถาม.

“มะพร้าวคืออะไร อินิคากะ?” ฮเยซีถาม

“ของพวกนี้ในกะลาพวกนี่หน่ะ” เขาถาม

“เอ่อ คุณหมายถึงเจเบียนโต้หรอ? ใช่ พวกเราดื่มน้ำของมัน” ฮเยซีกล่าว

'เจเบียนโต้? มีปัญหาทางภาษาหรอ?' เขาสงสัย. 'เฮ้ ระบบ ราคาของภาษาคลาวิส ตัวต่อไปราคาเท่าไหร่' เขาถาม.

<ภาษาคลาวิสระดับกลาง 1,500,000>

'ได้สิ ซื้อเลย'

<ยืนยัน>

<ภาษาคลาวิสระดับเริ่มต้น สู่ภาษาคลาวิสระดับกลาง>

'ตกลง ซื้อเลย'

“พูดอีกครั้งสิ” เขาถาม

“โอ้ ฉันบอกว่าเราดื่มน้ำมะพร้าว” ฮเยซีตอบ

“หมายความว่าคุณไม่เคยกินเนื้อมะพร้าวสุกเลยเหรอ?” เขาถาม.

“มะพร้าวสุกแล้วเหรอ ฉันไม่รู้เรื่องนั้นเลยอินิคากะ เราแค่เอาสีเขียวมาทุบให้เป็นน้ำเราไม่สามารถอยู่ได้โดยปราศจากน้ำ” ฮเยซีกล่าว

“ใช่ แต่ทำไมต้องมะพร้าวด้วย ทำไมคุณไม่ดื่มน้ำอย่างอื่นแล้วทิ้งมะพร้าวไว้เป็นอาหารล่ะ” หนิงถาม

“น้ำอย่างอื่น?” ฮเยซีคิดในใจและพูดว่า "นอกจากฝนที่ตกเป็นครั้งคราวแล้ว ไม่มีน้ำอื่นอีกแล้วล่ะ อินิคากะ"

“แล้วน้ำทะเลล่ะ?” เขาถาม.

“นั่นมันเค็มนะ อินิคากะ มันยิ่งทำให้กระหายน้ำมากขึ้น เราแค่ใช้มันเพื่อให้ได้เกลือเพื่อถนอมปลาสำหรับฤดูหนาว”

“แค่เกลือเหรอ พวกคุณไม่รู้วิธีหาน้ำดื่มจากน้ำเค็มเหรอ?” หนิงนึกขึ้นได้

'ฉันจะสามารถสอนพวกเขาได้อย่างไร? ไม่มีอุปกรณ์ที่นี่' เขาคิดว่า.

'บางทีฉันอาจจะต้องใช้ระบบหรืออะไรบางอย่าง' เขาคิด เขาพยายามจำได้ว่าเขาสามารถช่วยพวกเขาให้ดื่มน้ำจากน้ำทะเลบนเกาะร้างแห่งนี้ได้อย่างไรโดยที่จู่ๆ ก็ไม่แนะนำพวกอุปกรณ์ที่เป็นพลาสติกหรือโลหะก่อน

'นั่นจะเป็นปัญหาแน่ๆ' เขาคิด

'ไปกันเถอะ'

"ควรมุ่งเน้นไปที่ด้านอาหารในตอนนี้ เนื่องจากพวกเขามีแหล่งน้ำชั่วคราว" เขาคิด หลังจากเก็บใบไม้แห้งหลายๆ ใบ ฮเยซี ก็เดินไปที่บ้านของหนิง และเริ่มวางมันไว้รอบๆ บ้านหินเพื่ออำพรางมันให้มากที่สุด มันจะทำงานเป็นการป้องกันจากอันตรายต่างๆ

“ใบไม้แห้งคงอยู่ได้ไม่นานหรอกใช่ไหม” หนิงถาม

“ใช่ คงจะดีถ้าเราสามารถเอาใบยักษ์เหล่านั้นมาจากเกาะอื่น มันจะเหมาะที่จะคลุมบ้านของคุณอินิคากะ” ฮเยซีกล่าว

"ฮะ?" จู่ๆ หนิงก็ตกใจกับสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยิน

“เกาะอื่น?” เขาถาม.

“ใช่ อินิคากะ เกาะที่อยู่ตรงนั้นห่างไปนิดหน่อยหน่ะ” ฮเยซีพูดพร้อมชี้ไปทางเกาะ..