การกลับชาติมาเกิดพร้อมกับระบบพลังงาน บทที่ 19 จุดสีแดงขนาดใหญ่

เป็นเวลาประมาณ 8 วันแล้วที่ หนิงได้ดูดพลังงานออกจากร่างของนก ปัญหาเดียวคือนกมีขนาดเล็กมากเมื่อเทียบกับหมาป่า และไม่สามารถให้พลังงานแก่พวกมันได้มากก่อนที่จะตาย

นกแต่ละตัวให้พลังงานพิเศษประมาณ 50,000 ต่อตัวก่อนที่พวกมันจะเสียชีวิต แต่มันก็กินเวลาหนึ่งวันเช่นกัน ดังนั้นหนิงจึงรวบรวมพลังงานได้ช้ากว่าตอนที่พวกเขาอยู่ในหมาป่า

นกมักจะบินข้ามชายฝั่งมหาสมุทรเพื่อค้นหาซากสัตว์น้ำที่ตายแล้ว เมื่อพวกมันไม่พบซากสัตว์น้ำก็จะบินออกไปหาซากสัตว์ในป่า พวกเขาไม่เคยใกล้ชิดกับสัตว์ที่มีชีวิตอื่นๆเลย

ดังนั้นหนิงจึงไม่เคยมีโอกาสเปลี่ยนร่างกายกับสิ่งที่ดีกว่า ถึงตอนนี้พวกเขากำลังรอให้นกทุกตัวตายและตกลงไปที่ไหนสักแห่งที่พวกเขาสามารถเปลี่ยนไปเป็นสิ่งมีชีวิตอื่นได้

อย่างไรก็ตาม สำหรับพวกเขาที่จะทำเช่นนั้นได้ พวกเขาต้องรอจนกว่านกตัวสุดท้ายจะสิ้นใจนกเหล่านี้ไม่เพียงแต่กินเนื้อเป็นอาหารเท่านั้น เมื่อไหร่ก็ตามที่มีนกตาย พวกมันก็จะกินกันเอง

หนิงรู้สึกอาเจียนทุกครั้งที่เห็น และแน่นอนในตอนนี้พวกเขาคุ้นเคยกับความตายและซากศพ เนื่องจากเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นกับพวกเขาทั้งการโจมตีที่หมู่บ้าน ตอนพวกเขาอยู่กับหมาป่า และตอนนี้กับนก

พวกเขาได้เห็นความตายมามากพอที่พวกเขาเริ่มจะชินกับมัน และในอนาคตแม้จะมีการตายอีกมากมาย พวกเขาก็จะไม่รู้สึกถึงมันอย่างแน่นอนเวลาผ่านไปอีกครั้ง ตอนนี้เหลือนกเพียงครึ่งโหล หนิงเริ่มรู้สึกเบื่ออีกเช่นเคย

'เฮ้ เราเปลี่ยนไปใช้ต้นไม้กันไม่ได้เหรอ? ฉันเบื่อนกพวกนี้เต็มทน” หนิงบี กล่าวขณะมองดูนก 5 ตัวที่บินอยู่รอบตัวเขา

'เดี๋ยวกอน รอให้พวกมันทั้ง 6 ตัวตาย เราจะมีพลังงานเพิ่มขึ้นอีก 3 แสน เราจะสามารถเปลี่ยนร่างกายได้อย่างง่ายดายหลังจากนั้น มันน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด" หนิงเอกล่าว แม้ว่าเขาจะรู้สึกเบื่ออย่างไม่น่าเชื่อเช่นกัน

'โอ้ใช่? แล้วถ้านกตัวสุดท้ายตายที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีต้นไม้อยู่รอบ ๆ ล่ะ? เราจะสลับร่างกับอะไรล่ะ?' หนิงบี กล่าว เขาโกรธหนิงเอเล็กน้อย

หนิงเอ เพิกเฉยต่อความโกรธของ หนิงบี เขากลัวเหมือนกันว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นและพวกมันจะติดอยู่ที่นั่นตลอดไปและรอคอยอยู่ในขณะที่ซากศพของนกเน่าและในที่สุดก็สูญเสียพลังงานทั้งหมดไป

'เราแค่ต้องรอก่อน' หนิงเอ กล่าว

นกได้เดินทางไปกลับและถึงฝั่งมหาสมุทร พวกเขาค้นหารอบๆ ชายหาดเพื่อค้นหาซากศพที่ถูกชะล้างรอบๆชายหาดที่ยาวมาก ใช้เวลาเกือบ 3 วันในการเดินจากปลายด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง

ทันใดนั้น หนิงเอก็สังเกตเห็นบางอย่างในมหาสมุทร วินาทีต่อมา หนิงบี ก็สังเกตเห็นเช่นกัน และไม่นานนกก็สังเกตเห็นเช่นกัน นกสามารถสังเกตสิ่งต่างๆ ได้ดี แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในมหาสมุทรไม่ต้องการสายตาอันน่าอัศจรรย์หรืออะไรทั้งสิ้น แม้แต่หนิงที่มีวิสัยทัศน์ที่ย่ำแย่ก็สามารถเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้

พูดตามตรง ใครจะไม่สังเกตเห็นจุดสีแดงขนาดใหญ่กลางมหาสมุทรสีฟ้ากัน

'นั่นมัน...เลือด?' หนิงเอพูดขณะรอให้นกบินเข้าไปใกล้ๆเพื่อจะได้รู้ว่ามันคืออะไร

'ฉันก็คิดอย่างนั้น. แต่นั่นไม่แดงไปหน่อยเหรอ?' หนิงบี ถาม

'นั่นดูเหมือนเลือดที่เราเห็นบนหิมะแม้ว่ามัมนจะเจือจางเพราะน้ำเล็กน้อย' หนิงเอ กล่าว

'หื้มมม เป็นความคิดท่เข้าท่าเสียจริง.ตัวอะไรกันที่ตายแล้วจะมีเลือดกองใหญ่มหึมาขนาดนั้นได้?' หนิงบี สงสัย

นกบินเข้าไปใกล้เพื่อดูว่าพวกมันจะเลือกปลาที่ตายแล้วหรือสิ่งมีชีวิตในมหาสมุทรเพื่อเป็นอาหารได้หรือไม่ พวกมันบินข้ามผืนน้ำสีแดง หนิงมองดูกระแสน้ำที่สาดกระเซ็นอยู่ข้างใต้เนื่องจากปลาจำนวนมากที่มารวมตัวกันเพื่อหาอาหาร

'ฉันไม่เห็นอะไรตายเลย นายล่ะ?' ถามหนิงเอ

หนิงบี มองไปรอบๆ เล็กน้อยแล้วตอบว่า

'ไม่ ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น'

'แล้วอะไรที่ตายไปแล้ว? หรือเราเข้าใจผิดว่ามีอะไรตาย?' หนิงเอสงสัย

'มีบางอย่างตายแน่นอน ไม่งั้นทำไมสีแดงถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? แม้แต่ปลาก็ยังอยู่ที่นี่เพื่อกินซากอาหารเลย' หนิงบี กล่าว

ทันใดนั้นหนิงเอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ 'ถ้ามีสีแดงมาก แต่ก็ไม่มีศพอยู่ที่นี่ นั่นหมายความได้เพียงว่านี่คือ..... '

ปากขนาดมหึมาพุ่งออกจากมหาสมุทร กินปลาทั้งฝูงที่อยู่ใกล้ๆเลือดนั้น รวมทั้งนกบนท้องฟ้าด้วย

'ไอ้เหี้***' ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค หนิงก็ถูกปลาขนาดมหึมากลืนกิน หนิงรู้สึกร้อนและมีสารคล้ายกรดเผาไหม้ร่างกายของนกที่พวกเขาอยู่ ขณะที่พวกมันทั้งโดนกัดกร่อนและจมน้ำตายในท้องของสัตว์ประหลาด

'ระบบ ด่วน!! ใช้ความสามารถปรสิตกับสัตว์ประหลาดยักษ์ มิฉะนั้น เราจะสูญเสียพลังงานทั้งหมดของเราก่อนที่เราจะรู้ตัว' หนิงเอ ตะโกนด้วยความเร่งด่วนในน้ำเสียงของเขา

<มันจะทำให้คุณเสียพลังงาน 100,000 หน่วย แน่ใจนะ?>

'เออ!! ทำมันซะทีไอ้บ้าเอ้ย!!' หนิงเอตะโกนอย่างโกรธจัดที่ระบบเสียเวลาในการถามคำถามโง่ๆแทนที่จะทำตามคำสั่ง ทันใดนั้นพวกเขารู้สึกว่าจิตสำนึกของพวกเขาเซื่องซึมขณะที่พวกเขาเปลี่ยนจากนกที่กำลังจะตายไปเป็นปลายักษ์ ทันทีที่สัมผัสจากการเผาไหม้และการกัดกร่อนไปสู่ความหนาวเย็นของมหาสมุทร

หนิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยตระหนักว่าพวกเขาไม่ได้ถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ ในร่างของปลา พวกเขามองออกไปข้างนอกที่ความหนาวเย็นของมหาสมุทรตามที่หนิงเอกล่าว

'เราเดินไปตามป่า จากนั้นเราก็บินขึ้นไปข้างบน'

หนิงบีพูดต่อว่า 'ฉันว่าคงได้เวลาไปดำน้ำในมหาสมุทรกันแล้วสินะ..'