บทที่ 10 - แผนการร้ายของป้าหวัง

บทที่ 10 - แผนการร้ายของป้าหวัง

★★★★★

หลีลั่วเริ่มสงสัยว่าทำไมวันนี้ป่านนี้แล้วป้าหวังยังไม่โผล่หัวมาอีก? แม้เมื่อวานจะมีปากเสียงกัน แต่ป้าหวังรับเงินเดือนไปแล้ว ข้าวเช้าก็ควรจะต้องมาทำให้สิ

สงสัยต้องคุยกับหลิงจั๋วฉวินจริงจังแล้ว ถ้าป้าหวังไม่อยากทำ ก็เลิกจ้างไปเลย ประหยัดรายจ่ายไปได้อีกทาง

ฝ่ายป้าหวัง หลังจากกลับถึงบ้านเมื่อวาน ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น

นังเด็กบ้านนอกไม่รู้หัวนอนปลายเท้า อ้างตัวเป็นคู่หมั้นหลิงจั๋วฉวิน มาถึงก็ข่มนาง ทำเอาหมูเอย แป้งเอย ที่อุตส่าห์เม้มมาต้องสูญเปล่า หนำซ้ำกลับมาบ้านยังโดนแม่ผัวด่าเปิงอีก

เมื่อก่อนพอนางหิ้วหมูหิ้วแป้งกลับมา แม่ผัวจะยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิง ยกย่อนางประหนึ่งนางฟ้ามาโปรด

แถมยังได้เงินค่าจ้างจากบ้านหลิงมาจุนเจือครอบครัว แม่ผัวยิ่งรักยิ่งหลง

แค่วันนี้วันเดียวที่ไม่ได้ติดไม้ติดมือกลับมา แม่ผัวก็เริ่มมองด้วยหางตา ทำเสียงฮึดฮัดใส่

“พี่สะใภ้ ไปทำอะไรให้แม่โกรธอีกแล้วล่ะ” หลี่อ้ายเหลียน น้องสามีของป้าหวังทำหน้าตาสอดรู้สอดเห็น ช่วยป้าหวังเด็ดผักอยู่ข้างๆ

“ก็เพราะนังจิ้งจอกหน้าไม่อายตัวนั้นน่ะสิ! ตอนนี้มันย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลิงแล้ว แถมยังไปเจอเสบียงที่ฉันซ่อนไว้อีก ต่อไปคงไม่มีของดีๆ มาตกถึงท้องเธอแล้วล่ะ” ป้าหวังกระแทกผักเน่าๆ ลงพื้นอย่างหัวเสีย

หลี่อ้ายเหลียนทำหน้าเหวอ ป้าหวังไปโกรธใครมาทำไมต้องมาลงที่เธอด้วย เธอเลยท้าวเอวตะคอกกลับ “ใครทำพี่เจ็บใจก็ไปลงที่คนนั้นสิ มาลงกับฉันทำไม?”

“ก็เธอชอบพ่อหม้ายแซ่หลิงนั่นไม่ใช่รึไง ตอนนี้เขามีเจ้าของแล้ว ฝันสลายแล้วล่ะสิ” ป้าหวังปรายตามองน้องสามีร่างท้วมเกือบสองร้อยชั่ง ที่วันๆ เอาแต่กิน

หมูที่นางขโมยมา ส่วนใหญ่ก็ลงไปอยู่ในท้องน้องสามีคนนี้นี่แหละ

“ว่าไงนะ!” หลี่อ้ายเหลียนกระโดดผาง “นังนั่นมันถอนหมั้นไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงกลับมาแต่งงานได้อีกล่ะ? แล้วพี่หลิงยอมรับมันด้วยเหรอ?”

ป้าหวังแสยะยิ้มในใจ พอเป็นเรื่องผลประโยชน์ของตัวเองขึ้นมา ก็เริ่มร้อนรนเชียวนะ

“เธอไม่รู้อะไร ลูกสาวบ้านหลินน่ะอุ้มผิดตัว คนที่มาแต่งคราวนี้คือลูกสาวตัวจริง หลิงจั๋วฉวินยอมรับแล้วด้วย ตอนนี้เขากลายเป็นคุณนายหลินเต็มตัวแล้ว”

“ถุย!” หลี่อ้ายเหลียนถ่มน้ำลายลงพื้น “เพิ่งจะมาอยู่แค่วันสองวัน คงยังไม่ได้จดทะเบียนหรอก ฉันว่าตำแหน่งสะใภ้บ้านหลิงยังไม่แน่ไม่นอนหรอกย่ะ”

“พี่สะใภ้ พี่ต้องช่วยฉันนะ!” หลี่อ้ายเหลียนเขย่าแขนป้าหวังไปมาอย่างออดอ้อน

ร่างผอมแห้งของป้าหวังแทบจะปลิวไปตามแรงเขย่า กระดูกกระเดี้ยวแทบหลุด

“เขาได้เมียแล้ว เธอจะไปแย่งเขามาได้ยังไง” ป้าหวังแกะมือน้องสามีออกอย่างรำคาญ

“ก็เพราะพี่หลิงยังไม่เคยเห็นความงามของฉันน่ะสิ ถ้าพี่หลิงได้เห็นฉันตอนแต่งตัวสวยๆ ต้องหลงเสน่ห์ฉันแน่ๆ นังเด็กนั่นต้องกระเด็นไปอยู่ปลายแถว”

“ฉันจะทำให้มันม้วนเสื่อกลับบ้านเก่าแทบไม่ทันคอยดู!” หลี่อ้ายเหลียนกำหมัดแน่นด้วยความมั่นใจเกินร้อย

ป้าหวังลอบมองบนในใจ นังเด็กหลีลั่วนั่นสวยกว่าน้องสามีของนางเป็นร้อยเท่า ไม่รู้เอาความมั่นใจผิดๆ นี่มาจากไหนคิดว่าหลิงจั๋วฉวินจะชายตามอง

แต่จู่ๆ ป้าหวังก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมา ดวงตาหยีลงอย่างเจ้าเล่ห์

“พี่สะใภ้ ยิ้มอะไรน่ะ ตกลงจะช่วยฉันไหม!” เห็นป้าหวังยิ้มกริ่ม หลี่อ้ายเหลียนก็ใจร้อน

“เธอเป็นน้องสามีฉัน ฉันจะไม่ช่วยได้ไง ถ้าเธอได้แต่งเข้าบ้านหลิง ฐานะฉันก็พลอยดีไปด้วย คนในหมู่บ้านต้องเกรงใจบ้านหลี่เราขึ้นเป็นกอง!”

หลี่อ้ายเหลียนพยักหน้าหงึกหงักอย่างพอใจ แต่ยังไม่รู้ว่าพี่สะใภ้จะช่วยยังไง

“นังเด็กนั่นมันร้ายนัก พรุ่งนี้ฉันจะประท้วงไม่ไปทำงาน มันคงไม่รู้หรอกว่าต้องเอาข้าวเที่ยงไปส่งให้หลิงจั๋วฉวินทุกวัน พรุ่งนี้ฉันจะทำกับข้าวอร่อยๆ ให้ เธอเอาไปส่งให้หลิงจั๋วฉวินที่โรงงานนะ”

“ถ้าจำเป็น... ก็งัดมารยาหญิงออกมาใช้ซะ” ป้าหวังขยิบตาให้น้องสามีอย่างรู้กัน

หลี่อ้ายเหลียนอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าบิดตัวไปมาด้วยความขัดเขิน “พี่สะใภ้ พูดอะไรก็ไม่รู้ ฉันเป็นสาวเป็นนางนะ!”

“แต่ถ้าเป็นพี่หลิงล่ะก็...”

หลังจากกล่อมตัวเองเสร็จสรรพ หลี่อ้ายเหลียนก็ทำท่ามุ่งมั่น พยักหน้าแรงๆ “เพื่อพี่หลิง... ฉันยอมแลกด้วยทุกอย่าง!”

ป้าหวังยิ้มกว้างจนตาหยี “คิดได้แบบนี้ก็ดี! โบราณว่า 'ไม่เข้าถ้ำเสือ ไฉนจะได้ลูกเสือ' น้องสะใภ้ ความร่ำรวยของบ้านเราฝากไว้ที่เธอแล้วนะ!”

ทันใดนั้น หลี่อ้ายเหลียนก็รู้สึกเหมือนได้รับภารกิจอันยิ่งใหญ่ระดับชาติ แววตาเป็นประกายวาวโรจน์

...

ทางด้านหลีลั่ว อยู่บ้านคนเดียวก็เบื่อจะแย่ เธอเลยวางแผนจะปรับปรุงพื้นที่ว่างหน้าบ้าน เอาไว้ปลูกผักกินเอง จะได้ประหยัดค่ากับข้าว

คิดแล้วก็ลงมือทำ!

ยายานั่งเล่นตุ๊กตาอยู่อย่างเรียบร้อยบนม้านั่งหิน หลีลั่วยัดลูกอมใส่มือแกสองเม็ด ส่วนตัวเองก็คว้าจอบมาถางหญ้า

แม้หลีลั่วจะมีปณิธานอันแรงกล้า แต่การพรวนดินนี่มันงานกรรมกรชัดๆ ทำไปได้ครึ่งค่อนวัน เหงื่อท่วมตัว ได้แปลงผักสี่เหลี่ยมเล็กๆ มาแค่หย่อมเดียว

แถมมือยังพองจนเป็นตุ่มน้ำใสๆ

เพื่อนบ้านได้ยินเสียงกุกกัก ก็โผล่หน้ามาดูด้วยความสงสัย

“ป้าหวัง วันนี้ผีเข้าหรือไง ขยันมาพรวนดินให้บ้านหลิงแต่เช้าเชียว?” สวี่เหมยอุ้มลูกชาย ชะโงกหน้าข้ามรั้วมาแซว

ได้ยินเสียงทัก หลีลั่วเงยหน้าขึ้น ปาดเหงื่อ แล้วหรี่ตามองผู้มาเยือน

สวี่เหมยเห็นหน้าชัดๆ ถึงรู้ว่าไม่ใช่คนคุ้นเคย รีบขอโทษขอโพย “ขอโทษทีจ้ะ นึกว่าป้าหวัง ไม่คิดว่า...”

“เธอเป็นใครเหรอจ๊ะ ทำไมมาพรวนดินอยู่ที่นี่?” สวี่เหมยถามด้วยความงุนงง

หลีลั่วเดินไปเกาะรั้ว ส่งยิ้มเป็นมิตร “สวัสดีค่ะพี่สาว ฉันเป็นภรรยาของหลิงจั๋วฉวินค่ะ เพิ่งมาถึงเมื่อวาน ยังไม่ทันได้ไปแนะนำตัวกับเพื่อนบ้านเลย”

พูดพลางเช็ดมือกับกางเกง ล้วงลูกอมออกมาเม็ดหนึ่ง ยื่นใส่มือลูกชายของสวี่เหมย “พี่สาวชื่ออะไรคะ”

“เรียกฉันสวี่เหมยก็ได้จ้ะ ตายจริง ขอบใจพี่สาวเขาสิลูก” สวี่เหมยรู้สึกเกรงใจ ไม่นึกว่าเจ้าสาวหมาดๆ จะใจดีแจกลูกอมให้ลูกเธอตั้งแต่เจอกันครั้งแรก

ลูกอมในชนบทเป็นของหายากและแพง ไม่ใช่ทุกบ้านจะตัดใจซื้อกินได้

“ขอบคุณครับพี่สาว” ลูกชายสวี่เหมยพนมมือไหว้ พูดเสียงเจื้อยแจ้ว

“อุ๊ย พี่สวี่คะ แบบนี้มันลำดับญาติมั่วไปหมดแล้ว ฉันเรียกพี่ว่าพี่ แต่ลูกพี่เรียกฉันว่าพี่ เหมือนฉันเด็กกว่าพี่ตั้งรุ่นหนึ่งเลย” หลีลั่วหัวเราะร่า บรรยากาศรอบตัวดูสดใสขึ้นทันตา

สวี่เหมยยิ้มเขินๆ “ก็เธอยังดูเด็กอยู่เลย จะให้เรียกน้าก็ดูแก่ไป เรียกพี่สาวน่ะดีแล้วจ้ะ”

“แล้วนี่ป้าหวังไปส่งข้าวให้พี่หลิงเหรอจ๊ะ?” สวี่เหมยมองเข้าไปในบ้าน ไม่เห็นเงาป้าหวัง

[จบแล้ว]