การกลับชาติมาเกิดพร้อมกับระบบพลังงาน บทที่ 17 การปลดล็อคครั้งถัดไป...

<ขอแสดงความยินดี คุณได้ปลดล็อคความสามารถปรสิต>

' หือ ' ' หนิงทั้งสองประหลาดใจกับการแจ้งเตือนที่ไม่คาดคิดอย่างกะทันหัน

'ปลดล็อคอีก? ' หนิงเอกล่าว

'เราใกล้ความสำเร็จไปอีกขั้นแล้วใช่ไหม' หนิงบีไม่ได้ซ่อนความสับสนของเขาเช่นกัน

'เฮ้ ระบบ ความสามารถปรสิต คืออะไร? อธิบายที!!' หนิงเอตะโกน

<ปรสิต: อนุญาตให้เลือกสิ่งมีชีวิตเป็นโฮสต์และดูดพลังงานจากพวกมัน>

'ดูดพลังงาน? เช่นเดียวกับการขโมยพลังงานจากสิ่งมีชีวิตใช่ไหม?' หนิงเอรู้สึกประหลาดใจ

'ไม่ ไม่ใช่ มันน่าจะหมายถึงย้ายร่างเราไปอยู่ในสัตว์เพื่อดูดพลังงานใช่หรือไม่?' หนิงบี ถาม

'โอ้ เหมือนเราเป็นปรสิตไปเกาะอยู่กับสัตว์อื่นนะสิ' หนิงเอ คิด.

<ใช่ คุณจะเปลี่ยนร่างกายและมีชีวิตอยู่ในสิ่งมีชีวิตอื่น>

<อย่างไรก็ตาม คุณจะไม่สามารถควบคุมหรือกระทำสิ่งใดที่ส่งผลต่อทักษะการตัดสินใจของพวกมันได้>

'ได้ยินมั้ย? เราไปกันเถอะ' หนิงเอตะโกน

'ใช่สิ! ระบบต้องให้สัตว์สัมผัสเราเพื่อทำการเปลี่ยนแปลงนี้หรือไม่?' หนิงบี ถาม

<ไม่ ตราบใดที่อยู่ในระยะ 10 เมตรระหว่างโฮสต์กับสิ่งมีชีวิต สามารถใช้ ความสามารถปรสิต ได้>

'ได้เลยระบบ. ใช้สกิลนี้กับหมาป่าตัวนั้น' หนิงเอถาม

'ไม่ ใช้มันกับหัวหน้าหมาป่าตัวนั้นดีกว่า' หนิงเอทำการเปลี่ยนแปลงคำสั่งอีกครั้งในทันที

'จริงสิ ตัวหัวหน้าคงดีกว่า' หนิงเอตระหนัก

<คุณจะต้องเสียพลังงาน 100,000 พลังงานเพื่อใช้ความสามารถปรสิต ทำต่อไปหรือไม่?>

ค่าใช้จ่ายในการใช้ความสามารถปรสิตนั้นสูงมากจนทำให้หนิงทั้งสองประหลาดใจและลังเลในตอนแรก แต่ทันทีที่พวกเขาคิดเกี่ยวกับสถานการณ์ของพวกเขาในตอนนี้ พวกเขาก็ตระหนักว่าพวกเขาไม่มีทางเลือก คำตอบนั้นชัดเจนว่าพวกเขาต้องลงมือทำ

'ลงมือทำ' หนิงเอกล่าว

'ใช่ รีบทำเร็วๆ' หนิงบีพูดขึ้นเช่นกัน

<ยืนยัน>

<พลังงานต่ำกว่าเกณฑ์>

<ความสามารถของปรสิตถูกล็อคจนกว่าโฮสต์จะรวบรวมพลังงานกลับถึงเกณฑ์ที่กำหนด>

ความรู้สึกที่คุ้นเคยของการเปลี่ยนแปลงของร่างกายได้พัดพาพวกเขาไปยังหมาป่า ขณะที่สติของพวกเขาหายไปจากฝักดาบอย่างช้าๆและค่อยๆปรากฎขึ้นในหมาป่า

ตอนนี้พวกเขาอยู่ในหมาป่า พวกเขามองไม่เห็นตัวหมาป่าเอง แต่พวกเขาสามารถเห็นหมาป่าตัวอื่นๆในฝูงได้

'พระเจ้า มันดูน่าสะอิดสะเอียนจริงๆ' หนิงบี กล่าว

'ใช่' หนิงเอส่ายหัวด้วยความรังเกียจ ฝูงหมาป่าเริ่มเดินจากไป ลึกเข้าไปในป่า

'เราจะไปที่่ไหนกัน' หนิงเอ ถาม

'เราควรจะอยู่บริเวณเดียวกันไม่ใช่หรือ? ฉันจำได้ว่าเคยอ่านเจอมาว่าหมาป่ามักจะมีพื้นที่ล่าสัตว์ที่ไม่เปลี่ยนแปลงเว้นแต่จะถูกคุกคามจากสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งกว่า หนิงบี กล่าว

'ดูจากสัตว์ประหลาดที่เฟรย่าต้องต่อสู้แล้ว ฉันคิดว่าพวกมันมีเหตุผลที่ดีที่จะออกจากพื้นที่นี้' sหนิงเอมองไปรอบ ๆ และถอนหายใจในที่สุด

'ดังนั้นเราจึงย้ายที่อยู่อีกครั้งสินะ คิดซะว่าได้ไปเที่ยวในที่ที่ลมพัดพาเราไปโดยที่ไม่มีจุดหมายที่แน่นอนแล้วกัน'

'ช่วงเวลานี้มันทำให้ฉันถึงกับสงสัยว่าทำไมฉันต้องตายตั้งแต่แรก ถ้าพระเจ้าต้องการให้ชีวิตฉันหดหู่ ย่ำแย่ ฉันคิดว่าชีวิตก่อนหน้านี้ของฉันก็แย่พออยู่แล้วนะ' หนิงบี กล่าว

พวกเขาเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดหนิงบีก็พูดอีกครั้งว่า

'คุณคิดว่าเราปลดล็อคเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร'

'บางทีเราอาจจะอยู่ใกล้การปลดล็อกความสามารถนี้แล้ว? บางทีอันก่อน — เอ่อ มันชื่ออะไร 360 การเห็นสักอย่างหน่ะ การปลดล็อกนั้นคงถูกปลดล็อคเมื่อนานมาแล้ว และเราก็แค่หมดสติและไม่รู้เกี่ยวกับมันจนมาถึงอันนี้ ' หนิงเอกล่าว

'เราปลดล็อกอย่างอื่นนอกเหนือจากนั้นหรือไม่' หนิงบี สงสัย

'มาเช็คกัน. เฮ้ ระบบ แสดงการปลดล็อกให้เราดู' หนิงเอสั่งระบบ

<เข้าใจ>

[ปลดล็อครายการ

พลังงาน: ปลดล็อค

10: ความรู้สึกในการได้ยิน

25: ทิศทางการได้ยิน

50: การเคลื่อนที่แบบหมุน

100: ความรู้สึกเชิงพื้นที่การได้ยิน

200: เทอร์โมเซ็ปชั่น

500: ความรู้สึกเคลื่อนไหว

1000: ทิศทางความรู้สึก

2000: ความรู้สึกโน้มถ่วง

5000: ความรู้สึกสัมผัส

10000: ความรู้สึกกดดัน

20000: การรับรู้ลักษณะเฉพาะ

50000: วิสัยทัศน์ทิศทางเดียว

100000: อารมณ์

200000: เปลี่ยนร่างกาย

500,000: เสียง

1000000: การคิดแบบขนาน

2000000: วิสัยทัศน์รอบทิศทาง

5000000: ความสามารถของปรสิต

]

'ว้าว เราปลดล็อกมามากมายขนาดนี้แล้วเหรอ? รู้สึกไม่นานมานี้เองเรามีคำสั่งไม่กี่คำเท่านั้น ดูตอนนี้สิมันเยอะมาก' หนิงบีพูดด้วยความประหลาดใจและพอใจ

'อืม... ดูเหมือนว่าตอนนั่นเราจะปลดล็อกอะไรไม่ได้เลยนอกจากวิสัยทัศน์รอบทิศทางเมื่อเราหลับ' หนิงเอ กล่าว

'น่าแปลกใจที่เราได้รับความสามารถมากมายเกือบสองเท่าของสิ่งที่เราได้รับก่อนหน้านี้ในชั่วพริบตาเดียว' หนิงบีกล่าว

'ฉันหมายถึงการกะพริบหนึ่งครั้งนั้นกินเวลา 9 เดือน แต่คุณก็พูดถูก' หนิงเอ กล่าว

'ความสามารถของปรสิต... ระบบบอกว่าเราจะดูดพลังงานของโฮสต์?' หนิงบี ถาม

'ระบบไม่เรียกเราว่า โฮสต์ ด้วยเหรอ? คุณคิดว่ามันดูดพลังงานของเราไปด้วยหรือเปล่า นี่เราดูดพลังงนกันไปกันมาหรืเปล่า' หนิงเอ กล่าว

'นั่นสิไม่ใช่สรุปดูดกันไปกันมาพลังงานเราเหลือ 0 นะ 555555' หนิงบี พูดขึ้นและหัวเราะให้กับความคิดตัวเองทันที

ทันทีที่ทั้งสองเริ่มหัวเราะ พวกเขามีอารมณ์ขันเหมือนกัน ดังนั้นเมื่อคนหนึ่งพูดอะไรตลกๆ อีกคนก็จะจบลงด้วยการหัวเราะเสมอ

'ระบบจริงจังหน่อย พลังงานที่คุณสัญญากับเราอยู่ที่ไหน' หนิงเอ กล่าว

<การแจ้งเตือนพลังงานปิดอยู่ในขณะนี้>

'งั้นก็เปิดใหม่สิ ให้เราดู.' หนิงเอ กล่าว

<ยืนยัน>

<คุณได้รับ 450 พลังงาน>

<คุณได้รับ 450 พลังงาน>

<คุณได้รับ 450 พลังงาน>

กระแสการแจ้งเตือนอย่างต่อเนื่องเริ่มดังขึ้นในหัวของพวกเขา 'เอาล่ะ หยุดเลย' ทั้งสองพูดขณะที่สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงต่อเนื่องนั้น

'พระเจ้า พลังงานเยอะเท่านี้เราอาจจบลงด้วยการปลดล็อกทักษะถัดไปเช่นกัน' หนิงเอกล่าว

'ทักษะต่อไปคืออะไร? เฮ้ ระบบ แสดงสถานะของเรา'

ทันใดนั้น ข้อมูลจำนวนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวของพวกเขาเมื่อพวกเขาเห็นสถานะ

'ไม่… ไม่มีทางใช่มั้ย? ฉันฝันไปหรือเปล่า' หนิงเอรู้สึกประหลาดใจ

'ถ้าคุณกำลังฝัน ฉันก็ฝันเหมือนกัน' ทั้งที่คิดว่าถูกต้อง โอ้พระเจ้า. ฉันรอไม่ไหวแล้ว' หนิงบีพูดอย่างตื่นเต้น

[สถานะ

พลังงาน: 4,932,154

ภารกิจ: เก็บพลังงานเพิ่มอีก 5,067,846 พลังงาน

รางวัล: คุณปลดล็อกร้านค้า

ร้านค้า: LOCKED

]

ปลดล็อคคิวถัดไป ร้านค้าที่รอคอย.....