การกลับชาติมาเกิดพร้อมกับระบบพลังงาน บทที่ 8 สวิทช์ของร่างกาย

หนิงรู้สึกเบื่อมาก เขาไม่ได้แกล้งเบื่อเขารู้สึกเบื่อจริงๆเขารออยู่ในศิลาหินมาสองสามวันแล้ว พายุฝนฟ้าคะนองมาและผ่านไปอีกครั้งในขณะที่วันอื่นๆส่วนใหญ่มีเมฆมาก

ดังนั้นพลังงานนที่เขาได้รับจึงไม่มากเท่าที่ควรทุกวันเขาจะตื่นขึ้นตอนพระอาทิตย์ขึ้นโดยหวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่เขาปลดล็อกทักษะต่อไปของเขา

'สถานะ' เขาเปิดหน้าสถานะเพื่อดูว่าเขาอยู่ไกลแค่ไหนจากการปลดล็อกครั้งต่อไป

[สถานะ

พลังงาน: 126,524

ภารกิจ: เก็บพลังงานเพิ่ม 73,476

รางวัล: คุณได้รับ สวิตช์ร่างกาย

ร้านค้า: LOCKED

]

ตามที่ระบบบอกการปลดล็อกครั้งต่อไปของเขาคือทักษะที่ทำให้เขาเปลี่ยนร่างได้ ซึ่งหมายความว่าเขาสามารถออกจากมหาสมุทรสุดแสนน่าเบื่อนี้ได้

เขารู้ตัวว่านี่ไม่ใช่ส่วนที่ดีของมหาสมุทรด้วยซ้ำ ส่วนที่เขาอยู่นั้นถูกยกขึ้นจากส่วนอื่นๆ ของมหาสมุทร ดังนั้นเขาจึงมองไม่เห็นอะไรเลยที่ด้านล่างและลึกเพียง 10 เมตร เขาก็ถึงพื้นทรายแล้ว

นั่นเป็นเรื่องน่าเศร้า เขารู้สึกเศร้า เขายังรู้สึกโกรธที่เขารู้สึกเศร้า

'ทำไมฉันต้องได้รับระบบอารมณ์? คุณไม่สามารถลบออกได้หรือ เมื่อก่อนฉันทำได้ดีมาก ตอนนี้สิ่งที่ฉันทำคือรู้สึกเบื่อและเศร้า แล้วก็โกรธกับอารมณ์พวกนี้' เขาเกลียดความจริงที่ว่าเขาได้ปลดล็อกอารมณ์จริงๆของเขา

ทันทีที่เขาปลดปล่อยอารมณ์ออกมา เขาก็เริ่มรู้สึกเศร้าอย่างเหลือเชื่อและถึงกับร้องไห้ภายในใจกับความจริงที่ว่าเขาตายไปแล้ว จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าอารมณ์ที่เขาเลียนแบบนั้นช่างจอมปลอมเพียงใด

เขาเสียใจที่ไม่ได้ทำอะไรกับชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาเลย ตั้งแต่เขาอายุยังน้อยเขาถูกละทิ้งจากทุกสิ่ง พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตอย่างน่าอนาถและทิ้งเขาไว้ตามลำพัง เพื่อนที่เขาเพิ่งมีในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ทิ้ง

เขาไปเนื่องจากได้รับอุปการะกับพ่อแม่ใหม่ของพวกเขา และแม้แต่ชีวิตเองก็ทิ้งเขาไปในตอนนี้ ตั้งแต่นั้นมาเขาเริ่มเกลียดอารมณ์ที่เขาเปิดออก

'บอกฉันทีระบบ ฉันต้องการอารมณ์เหล่านี้จริงๆหรอ' เขาถาม.

<ใช่>

<มีโฮสต์หลายคนที่ไม่มีอารมณ์ใช้ระบบนี้เพื่อทำสิ่งที่เลวร้ายต่อจักรวาลที่พวกเขาอาศัยอยู่>

<การให้อารมณ์เป็นวิธีที่ทำให้ผู้ใช้เห็นอกเห็นใจเพื่อไม่ให้ไปทำร้ายผู้อื่นโดยไม่จำเป็น>

<ระบบถูกสร้างขึ้นเพื่อให้โฮสต์สามารถมีชีวิตที่ไร้กังวลไม่ทำลายชีวิตอื่นในจักรวาล>

<ดังนั้น โฮสต์จึงถูกบังคับให้มีอารมณ์ และอารมณ์ก็จะค่อยๆเพิ่มขึ้นเล็กน้อย>

'นั่นคือเหตุผลที่ฉันรู้สึกเศร้าอย่างเหลือเชื่อทั้งๆ ที่ฉันได้ยอมรับกับความจริงที่ว่าฉันตายไปแล้วใช่หรือไม่' เขาถามคำถาม แต่ระบบไม่ตอบ ระบบไม่มีทางบอกได้ชัดเจนว่าเขารู้สึกเศร้าแค่ไหน

'โอเค' เขายอมรับคำตอบและยอมรับอารมณ์ของเขาในตอนนี้ด้วย

ในที่สุด วันรุ่งขึ้นพายุฝนฟ้าคะนองอีกลูกหนึ่งก็พัดพาลูกเห็บมาอีกลูกหนึ่ง หนิงมีความสุขอย่างไม่น่าเชื่อ เขาสามารถบอกได้ว่าเขาไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อนแม้แต่ความสุขของเขาในการได้รับพลังงานก็เพิ่มขึ้น

คราวนี้ลูกเห็บมีขนาดเล็กลงเล็กน้อย ดังนั้นทุก ๆ การโจมตีแต่ละครั้งจะนำพลังงานมาเพียงครั้งละ 100 เท่านั้น ดังนั้นมันต้องใช้เวลามากสำหรับเขาในการรวบรวมพลังงาน 70,000 ด้วยวิธีนี้

'เดาว่าในวันนี้ฉันคงไม่ได้รับทักษะการสลับร่างหรอก หวังว่าอากาศจะเริ่มมีแดดอีกครั้งในเร็วๆ นี้นะ' ขณะที่เขาคิดเขาบังเอิญแหงนมองท้องฟ้าและเห็นบางอย่างแวบแวบ

บูม

สายฟ้าขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นจากที่ไหนเลย กระแทกหินที่เขาอาศัยอยู่ ทำให้มันเหลือรูกว้างประมาณ 40 ซม. และยังมีการแจ้งเตือนอีกเล็กน้อย

<คุณได้สูญเสียพลังงาน 8624>

<คุณได้รับพลังงาน 234,284>

<คุณได้ปลดล็อก สวิตช์ร่างกาย>

'ชิบหา* นั่นทำให้ฉันกลัว เมื่อกี้คืออะไร? สายฟ้าฟาด?' เขาสัมผัสได้ถึงรูที่ร้อนจัดซึ่งสายฟ้าได้ทิ้งไว้บนพื้นผิวของหิน เขามองย้อนกลับไปที่การแจ้งเตือนและตระหนักว่าเขาบรรลุเป้าหมายแล้ว

'สวิตช์ร่างกาย? เดี๋ยวก่อน… ฉันทำมันสำเร็จ? ใช่!!! ฮ่าๆๆ มาแล้วจ้า ฉันทำได้แล้ว' เขาอุทานในขณะที่เขามีความสุขที่สุดตั้งแต่มาที่นี่

'ฮ่าฮ่า!! ยิ่งกว่านั้นอีก ผ่าฉันให้มากกว่านี้อีก' เขาตะโกนใส่พายุภายใน แต่ยังมีสายฟ้าอีกลูกหนึ่งไม่เคยมาทางเขาเลย

'โอ้. ใช่ ฉันลืมไปว่าสายฟ้าไม่ผ่าสองครั้ง ฉันมีความสุขเก้อหรอเนี่ย' เขารู้สึกเศร้าเล็กน้อยอีกครั้ง ตอนนี้อารมณ์ของเขาแปรปรวนมากและเปลี่ยนแปลงเร็วพอๆ กับกิ้งก่าเปลี่ยนสี

เขารอจนกว่าพายุฝนฟ้าคะนองจะสิ้นสุดลง ถึงตอนนี้ เขาได้รับพลังงานประมาณ 20,000 พลังงานจากลูกเห็บเพียงลำพัง

'สถานะ' เขาตรวจสอบว่าเป้าหมายต่อไปของเขาว่าคืออะไร

[สถานะ

พลังงาน: 391,542

ภารกิจ: เก็บพลังงานเพิ่ม 108,458

รางวัล: คุณได้รับเสียง

ร้านค้า: LOCKED

]

'เสียง? เสียงหมายถึงอะไรระบบ? ฉันสามารถได้ยินสิ่งต่าง ๆ แล้ว นั่นคือสิ่งแรกที่ฉันปลดล็อค'

<คุณจะรู้เมื่อปลดล็อค>

'ทำไมคุณถึงพูดอะไรไม่ชัดเจน?' ระบบไม่ตอบ เขาเลยเปลี่ยนคำถามว่า 'เอาล่ะ เรามาสลับร่างกัน ฉันจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร?

<โปรดเลือกวัตถุไม่มีชีวิตที่คุณต้องการเปลี่ยนร่างกายด้วย>

'ไม่มีชีวิต? อืม… ถ้าเป็นหลังคาล่ะ? พวกมันได้รับแสงแดดมากใช่มั้ย? โอ้ ไม่ ไม่ เดี๋ยวนะ ช่วยเปลี่ยนร่างฉันกันเสื้อผ้าของผู้ฝึกฝนพวกนั้นหน่อยได้ไหม? ฉันต้องการเห็นพวกเขาใช้ความสามารถของพวกเขาและบินไปรอบๆสิ่งต่างๆ'

<คุณสามารถสลับกับวัตถุที่ร่างกายปัจจุบันสัมผัสได้เท่านั้น>

'ร่างกายปัจจุบันของฉัน? แต่หินอยู่ตรงกลางไม่มีที่ไหนเลย สิ่งเดียวที่สัมผัสกับมันคือน้ำทะเล และฉันคิดว่าคุณบอกว่าน้ำเป็นร่างกายที่ไม่ดีใช่ไหม' เขาเริ่มรู้สึกโกรธ

<ของแข็งทำให้ร่างกายดีที่สุด ของเหลวและก๊าซสามารถแยกออกได้ง่าย ดังนั้นคุณจึงมีโอกาสสูญเสียพลังงานสูงขึ้นมาก>

'แล้วหมายความว่าฉันไม่สามารถสลับร่างกับอะไรตอนนี้? บ้าเอ้ย!! ฉันรู้สึกตื่นเต้นกับอะไรกัน

เขาตื่นเต้นมากที่รู้ว่าในที่สุดเขาก็สามารถเปลี่ยนร่างกายและไปที่อื่นได้ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่รู้ว่าเขาสามารถทำได้กับวัตถุที่เขาสัมผัสนั้นเขาก็เซ็งทันที

ความผิดหวังของเขามีมากมายเหลือคณานับ และวันของเขาก็เหมือนพังทลายในทันที