ตอนที่ 110 ขอแสดงความเสียใจ

“พี่สาวโจว บริษัทของคุณนี่ก็ช่างกล้า ปล่อยให้ผู้หญิงคนเดียวมาทำเรื่องเจรจาแบบนี้ได้ยังไงกัน ชายชั่วคนนั้นแค่ดูทีก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี โชคดีนะที่คุณมาเจอฉันเข้า”

หลังจากเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว เจนน่าก็กลับมามีท่าทีหยิ่งยโสตามแบบเดิม

โจวจื่อเชี่ยนรู้สึกขอบคุณเด็กสาวคนนี้อยู่ไม่น้อย จึงยิ้มกล่าวขอบคุณและพูดว่า “งั้นฉันเลี้ยงข้าวเธอสองคนละกันนะ?”

เจนน่าทำตาเป็นประกายขึ้นมาทันที แต่พอนึกได้ว่าตนมีนัดกับเฉินหรานอยู่แล้ว ก็รีบดึงแขนจ้าวเว่ยเว่ยพลางพูดว่า “เฮ้อๆ พวกเรามีคนนัดไว้แล้วนะ อีกเดี๋ยวจะไปกินมื้อหรูข้างบน”

โจวจื่อเชี่ยนหันมองจ้าวเว่ยเว่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เสื้อผ้าและเครื่องประดับทั้งชุดเป็นคอลเลกชันใหม่ของ TUCI ทั้งหมด เมื่อครู่ก็ได้ยินเจนน่าเล่าว่าทั้งคู่กำลังรอแฟนของจ้าวเว่ยเว่ยมาร่วมด้วย

โจวจื่อเชี่ยนอดเปรียบเทียบตัวเองกับจ้าวเว่ยเว่ยไม่ได้ ตอนที่ตนเพิ่งเรียนจบใหม่ เสื้อผ้าและเครื่องประดับบนตัวรวมกันยังไม่ถึง 2,000 หยวน แต่สาวตรงหน้านี้ แค่ชุดเดียวคงไม่ต่ำกว่า 70,000

ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงเฉินหราน ความขมขื่นค่อยๆ เอ่อขึ้นในใจ

ขณะนั้นเอง รถ 911 สีชมพูเข้มแล่นมาด้วยเสียงคำรามจากทางเข้าของโรงแรม

เจนน่าร้องขึ้นด้วยความดีใจ “พูดถึงก็มาเลย เว่ยเว่ย เจ้านายของเธอมาถึงแล้ว ไปต้อนรับกันเถอะ”

จ้าวเว่ยเว่ยที่สีหน้าเรียบเฉยอยู่ครู่หนึ่ง พลันยิ้มหวาน ก่อนหันมาพยักหน้าลาโจวจื่อเชี่ยนเบาๆ

โจวจื่อเชี่ยนก็พยักหน้าตอบ มองรถสปอร์ต 911 คันนั้นด้วยความรู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย แล้วลากกระเป๋าเดินเข้าลิฟต์ไป

หน้าทางเข้าโรงแรม

เฉินหรานลงจากรถ ส่งกุญแจให้พนักงานรับรถ พลางถามจ้าวเว่ยเว่ยว่า “วิลล่าหลังนั้นมีที่จอดในตัวไหม”

จ้าวเว่ยเว่ยพยักหน้าสั้นๆ “อืม”

เฉินหรานพูดต่อ “งั้นช่วยให้เขาขับไปจอดให้ทีนะ”

พนักงานมองหน้าจ้าวเว่ยเว่ย ซึ่งตอบว่า “พวกเราจองไว้ที่เรือนหรู ‘จุนหลงเก๋อ’ ค่ะ”

พนักงานที่ได้ยินรีบเปลี่ยนท่าทีเป็นนอบน้อมทันที “ได้เลย เชิญแขกทั้งสามท่านด้านในครับ”

ขณะนั้น ผู้จัดการวิลล่าในโซน ‘จุนหลงเก๋อ’ รอต้อนรับอยู่แล้ว จ้าวเว่ยเว่ยจ่ายค่าห้องล่วงหน้า 4 คืน คืนละ 28,000 รวมกว่าหนึ่งแสน ถือเป็นลูกค้าระดับพรีเมียม

“สวัสดีค่ะ คุณเฉิน ดิฉันคือจูเลีย ผู้จัดการประจำเรือนจุนหลงเก๋อ นี่นามบัตรของดิฉัน หากระหว่างเข้าพักมีปัญหาใด สามารถติดต่อได้ตลอดค่ะ”

ด้านไม่ไกล โจวจื่อเชี่ยนที่กำลังจะเข้าลิฟต์หันมองไปทางประตูด้วยความอยากรู้ เห็นชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง ซึ่งจ้าวเว่ยเว่ยคล้องแขนอยู่ แนบชิดกันราวคู่รัก

จากการแต่งกายดูแล้ว ชายคนนั้นอายุไม่เกิน 25–26 ดูท่าคงเป็นทายาทเศรษฐี

ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังปิด ชายหนุ่มคนนั้นหันกลับมา แต่โจวจื่อเชี่ยนที่ก้มอ่านโฆษณาในลิฟต์อยู่พอดี จึงไม่ทันเห็นว่า เขาคือ เฉินหราน ที่เดินสวนเข้ามา

“พวกเธอจองมื้อค่ำไว้หรือยัง?”

“จองแล้วสิ อาหารทะเล เป็นอาหารไทยนะ”

เสียงชายหนุ่มดังลอดมา แต่ถูกกลบด้วยเสียงใสแจ๋วของเจนน่า

โจวจื่อเชี่ยนขมวดคิ้ว รู้สึกคุ้นเสียงแปลกๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

···

ภัตตาคารธีม ‘ไทย’ ภายในโรงแรมหรู

เฉินหรานกินเนื้อปูที่จ้าวเว่ยเว่ยแกะให้ พลางพูดอย่างขุ่นขัน “แล้วเธอไม่กินบ้างเหรอ ให้ฉันกินคนเดียว แล้วเธอจะกินอะไร”

จ้าวเว่ยเว่ยมองลงไปในชามของเขา เห็นกุ้งแม่น้ำตัวโตยังไม่ได้แกะเปลือก

“อ้อ จะให้ฉันแกะให้เหรอ?” เฉินหรานชะงักนิด ก่อนพูดเก้อๆ “เธอน่าจะบอกก่อนสิ”

เจนน่าที่นั่งข้างๆ พูดขึ้นอย่างฮึดฮัด “คุณเฉิน ใจร้ายจังเลย เว่ยเว่ย อย่าไปสนเขาเลย เดี๋ยวฉันแกะให้เอง”

“ยุ่งอะไรด้วย กุ้งตัวเบ้อเริ่มก็ยังปิดปากเธอไม่ได้หรือไง”

“ฮ่าๆ ก็แค่เป็นห่วงเธอนี่นา”

ทั้งสามพูดหยอกล้อกันอย่างออกรส เสียงหัวเราะดัง จนแขกคนอื่นหันมามอง

โดยเฉพาะการนั่งร่วมโต๊ะกันแบบ ‘ชายหนึ่งหญิงสอง’ ที่กลับดูสนิทสนมกลมเกลียว ทำให้ชายหลายคนมองด้วยความอิจฉา ส่วนหญิงบางคนก็มองเฉินหรานด้วยความอยากรู้ว่า ชายหนุ่มหน้าตาดีร่ำรวยคนนี้คือใคร

แน่นอนว่า ผู้ที่ดึงดูดสายตาไม่ได้มีแค่สามคนนี้

ตรงผนังกระจกใสริมสระ มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังไลฟ์สด เรียกความสนใจจากผู้คนไม่น้อย

“ฮือๆ พี่ๆ หนูไม่ไหวแล้ว นี่กุ้งล็อบสเตอร์ตัวที่ 3 แล้ว ถ้ากินอีกคงอาเจียนแน่เลย”

“ไม่ได้สิ ถ้าอาเจียนจะเสียของ อ๊ะ ขอบคุณ 【ข้าพเจ้าไม่ขาวขนาดนั้น จอมมาร】 สำหรับจรวดใหญ่ รักเลยนะ!”

“ไม่ได้นะ 【จื่อจวิน】 พี่ ขอร้องเถอะ หนูไม่กล้ากินแมลง อ๊ะ ขอบคุณ 【จื่อจวิน】 สำหรับเรือยอชต์ใหญ่ งั้นเดี๋ยวหนูลองสั่งชุด ‘แมลงรวม’ มากินแค่คำเดียวก็ได้”

ที่ผู้คนหันมามอง ไม่ใช่เพราะเธอสวยอะไร แต่เพราะเธอกินเก่งจนเหลือเชื่อ

บนโต๊ะมีจานเปล่ากองอยู่ 6–7 ใบ และตอนนี้เธอกำลังสั่ง ‘ชุดแมลงทอดรวม’

เมื่อพนักงานยกมา เจนน่าเหลือบไปเห็น ถึงกับแทบอาเจียน “โอ๊ย พระเจ้า นี่มันอาหารอะไรของปีศาจเนี่ย”

จ้าวเว่ยเว่ยดึงแขนเสื้อเธอ ขมวดคิ้ว “เธอไม่ชอบก็เรื่องของเธอ แต่พูดแบบนั้นเขาจะเสียหน้าเอานะ”

หญิงสาวในไลฟ์หันมามอง พอเห็นเฉินหราน ก็ปรายตาดูถูกใส่ทั้งสองคน

“หึ ดูถูกฉันที่กินแมลง แล้วพวกเธอมันสูงส่งกว่าฉันนักรึ?”

“สุดท้ายก็พวกขายเหมือนกัน อย่าทำเป็นรังเกียจกันเลย”

หญิงสาวคนนั้นปรายตามองแรง ก่อนเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มหวาน แล้วหันกลับไปไลฟ์ต่อ

เจนน่าชะงัก ชี้ตัวเองงง “เธอหมายถึงฉันเหรอ?”

จ้าวเว่ยเว่ยรู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร จึงขมวดคิ้ว บอกให้เธออย่าสร้างเรื่อง

เธอเอียงหน้าไปมองเฉินหราน แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

หลังจากทานเสร็จ เฉินหรานลุกไปห้องน้ำ

ตอนกลับมา ภัตตาคารเกิดความวุ่นวาย

พอเดินมาถึงโต๊ะ ถึงรู้ว่า หญิงสาวที่ไลฟ์อยู่เป็นลมไปกลางรายการ มีคนโทรเรียกรถพยาบาลแล้ว

จ้าวเว่ยเว่ยคว้าแขนเฉินหรานไว้แน่น ในดวงตามีแววตกใจและหวาดกลัว

ในฐานะคนทำงานสายสตรีมเหมือนกัน เธอเข้าใจดีว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงต้องฝืนขนาดนั้น ในยุคที่ทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยเงิน หลายเรื่องมันก็เพราะ “ไม่มีทางเลือก” ทั้งนั้น เธอโชคดี ที่เจอผู้ชายดี

เฉินหรานไม่เคยบังคับให้เธอทำในสิ่งที่ไม่ชอบ แถมยังให้รายได้ดี ทำให้เธอมีศักดิ์ศรีในการใช้ชีวิต

ทุกวันนี้เธอขับรถหรู สวมเสื้อผ้าเครื่องประดับราคาแพง เป็นชีวิตที่ไม่เคยนึกฝัน

เวลายืนต่อหน้ากล้อง เธอไม่ต้องง้อการโดเนต ไม่ต้องกลัวการบล็อกแฟนคลับ และความมั่นใจทั้งหมดนี้ มาจากผู้ชายคนข้างๆ

“มองฉันทำไม?”

“ใครมองกันล่ะ… อืม คือว่า ฉัน ประจำเดือนเพิ่งหมด…”

เฉินหรานขมวดคิ้วเล็กน้อย ลูบศีรษะเธอแล้วพูดปลอบ “เสียใจด้วยนะ”

(จบตอน)