ตอนที่ 24 คู่รักหนุ่มสาวสุขล้นจนเศร้า

สองฝ่ายตกลงกันเรียบร้อยว่าจะนัดตรวจรถในวันนัดรวมกลุ่มที่คลับอีกสองวันถัดไป สุดท้าย จ้าวฮุย ก็เลือกใช้วิธี “แลกเปลี่ยนของ” แทนการจ่ายเงินสด

บางทีสำหรับเขา การทำธุรกรรมแบบนี้อาจทำให้รู้สึกสบายใจกว่าการโอนเงินก้อนใหญ่ก็ได้

เฉินหรานแน่นอนว่าเห็นด้วยเต็มร้อย—Porsche Cayenne แลก Bentley Continental แบบนี้ ใครไม่เอาก็โง่แล้ว!

ที่สำคัญ เขายังสังเกตได้ว่าจ้าวฮุยมีอิทธิพลในวงการนี้ไม่น้อยเลย ค่ำคืนนี้ไม่ว่าใครก็พยายามหาทางเข้าไปประจบเอาใจเขาเต็มไปหมด

แม้แต่เล่ยหมิงเองก็ยังยกแก้วไปชนอยู่หลายรอบ

ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวฮุยยังเป็นแขกคนแรกที่ขอตัวกลับก่อน แต่ก่อนกลับเขายังอุตส่าห์เดินมาทักเฉินหรานต่อหน้าทุกคนอีกต่างหาก

แค่นี้ก็ทำให้หลายคนเริ่มมองเฉินหรานด้วยสายตาเปลี่ยนไปแล้ว

หงซินหร่านที่รู้ว่าเฉินหรานยังสงสัยในฐานะของอีกฝ่าย ก็เลยแอบกระซิบชื่อผู้เฒ่าคนหนึ่งให้เขาฟัง

ทันทีที่ได้ยินชื่อ เฉินหรานถึงกับตาโตเป็นไข่ห่าน—ตกตะลึงไปเลยทีเดียว!

หงซินหร่านพูดเสียงจริงจัง “การได้ผูกสัมพันธ์กับเขา จะช่วยให้เส้นทางธุรกิจของนายก้าวไกลมหาศาล ไม่ใช่ว่าเขาพูดเองแล้วเหรอ อีกไม่กี่เดือนก็จะย้ายไปที่อำเภอเราแล้ว ด้วยภูมิหลังแบบนั้น แค่ฝึกงานสองสามปีก็มีสิทธิ์กลับไปนั่งตำแหน่งใหญ่ในศูนย์กลางได้เลย”

เฉินหรานไม่ใช่พวกหัวร้อนไร้ประสบการณ์ เขาเข้าใจดีว่าข้อมูลนี้สำคัญขนาดไหน จึงแอบพยักหน้าในใจ—วันนี้ช่างเป็นวันดีจริง ๆ โชคดียาวเป็นหางว่าว แค่เปลี่ยนวงสังคม คนที่ได้รู้จักก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว

“จริงสิ…พรุ่งนี้ลูกพี่ลูกน้องฉันจะกลับมา ฉันต้องรีบยืนยันเวลากับพวกเขาอีกที อย่าให้มีอะไรผิดพลาด”

…

เขตเมืองไป๋ฮุ่ย หมู่บ้าน B ตำบล L

เขยบ้านเก่า “หานเหล่าเลี่ยว” เพิ่งขับรถเข้าหมู่บ้านมาก็สร้างเสียงฮือฮาไปทั้งหมู่บ้าน

เพราะว่ารถต้องวิ่งผ่านลานตากข้าว ซึ่งปกติเป็นที่ที่ชาวบ้านชอบมานั่งคุยเล่นกันอยู่แล้ว

Porsche Cayenne สีเงินเงาวับแล่นเข้ามาในลานตากข้าว มันช่างดูแปลกแยกไม่เข้าพวกกับบรรยากาศชนบทเอาเสียเลย

เด็ก ๆ ในหมู่บ้านต่างวิ่งกรูเข้ามาล้อมรอบรถ วิ่งวนไปวนมาอย่างตื่นเต้น

หานเจียวเจียว ลดกระจกลง มือหิ้วถุงช็อกโกแลต Dove ที่เธอตั้งใจซื้อมาเป็นของฝาก หนึ่งถุงหนักตั้งหลายกิโล เล่นเอาเธอหมดไปตั้งสามร้อยกว่า

แต่เพื่อศักดิ์ศรี เธอคิดว่าคุ้มแน่นอน!

จริงอยู่ เวลาคนกลับหมู่บ้านก็มักซื้อขนมมาแจกกัน แต่ของที่คนอื่นเอามาส่วนใหญ่เป็นพวกขนมราคาถูก มีแต่เธอที่อวดหรูเลือกช็อกโกแลต Dove แบบนี้—แน่นอนว่าหน้าตาเธอต้องเด่นกว่าใคร!

หานเหล่าเลี่ยวเป็นชาวนาแท้ ๆ พอเห็นรถก็ชะงัก แต่พอเหลือบไปเห็นลูกสาวกำลังนั่งแจกขนมอยู่ในรถก็ดีใจจนรีบวิ่งกระย่องกระแย่งเข้ามาทันที

หานเจิ้งปิน ที่นั่งเบาะหลังเห็นพ่อวิ่งมา ก็ตะโกนห้าม “พ่อ! ขาไม่ดี อย่าวิ่งสิ!”

พอหานเหล่าเลี่ยวได้ยินเสียงลูกชายก็ยิ่งตกใจ—ลูกชายก็กลับมาด้วยเหรอ ทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักคำ!

ด้านฝั่งคนขับ หวังซิงหุย ก็ลดกระจกลง ทักเสียงดัง “สวัสดีครับคุณอา!”

หานเหล่าเลี่ยวชะงักไปนิด แต่พอเห็นหนุ่มร่างกำยำตรงหน้าก็ยิ้มกว้าง “ดี ๆ ๆ หล่อจริง ๆ วุ้ย หนุ่มคนนี้”

ที่เขาพูดก็ไม่ผิด—หวังซิงหุยได้รูปร่างใหญ่โตจากพ่อ คือ หวังต้าหลง อีกทั้งยังเป็นครูพละ รูปร่างบึกบึนแบบนี้คนเฒ่าคนแก่ชอบนักแหละ—ดูเป็นคนที่ “ทำงานทำการได้”

“มา ๆ คุณอา เชิญสูบบุหรี่ครับ ท่านลุงท่านป้าทุกคน เอ้า เชิญเลยครับ!”

หวังซิงหุยนี่ก็ไม่ธรรมดา ควักบุหรี่ “เก้าห้าจื้อจุน” ของเฉินหรานออกมาแจกกว่าครึ่งซองในทีเดียว

หานเจียวเจียวเห็นแล้วก็แทบอยากจะกรี๊ด—โอ๊ย นั่นตั้งสองร้อยกว่าบาทนะ! ถึงไม่ใช่เงินเธอแต่ก็เจ็บใจอยู่ดี

พอบรรดาป้า ๆ แถวบ้านได้กลิ่นบุหรี่หรู รีบกรูกันเข้ามาขอแบ่งทันที หานเจียวเจียวเลยรีบลากแฟนหนุ่มเดินกลับบ้านไป

หานเหล่าเลี่ยวเห็นแล้วหน้าออกจะผิดหวัง—ลูกสาวนี่ก็ช่างงกจริง ๆ ก็ยังเหลือครึ่งซองไม่ใช่เหรอ

หานเจิ้งปิน รีบอธิบาย “พ่อ ระวัง ๆ นะ บุหรี่นี่มวนละร้อยเลยนะ”

หานเหล่าเลี่ยวตกใจแทบล้ม “แม่เจ้าโว้ย! อะไรนะ บุหรี่แค่นี้เองร้อยนึงเหรอ ซื้อบุหรี่ทั้งซองนี่ได้เป็นร้อยเลยนะ!”

เห็นพ่อทำหน้าเหมือนถูกปล้น หานเจิ้งปินก็ได้แต่ส่ายหัว “ช่างเถอะพ่อ แฟนพี่ก็ทำไปเพื่อให้บ้านเราได้หน้าไง บุหรี่แจกไปแล้ว จะเอาคืนมาก็ไม่ได้แล้ว กลับเถอะ”

หานเหล่าเลี่ยวมองชาวบ้านที่ยืนยิ้มถือบุหรี่พลางก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินตามลูก ๆ กลับบ้านไป

แต่พอเดินผ่านเจ้า Cayenne คันนั้น ก็อดหันกลับไปมองไม่ได้ สีหน้าดูเป็นห่วง “รถแพงขนาดนี้จอดทิ้งไว้ ถ้าโดนขีดข่วนขึ้นมาจะทำยังไงดีล่ะ หรือคืนนี้ให้พ่อเฝ้าไว้ดี?”

หานเจิ้งปินหัวเราะพรืด “ไม่ต้องหรอกพ่อ รถพวกนี้มันมีสัญญาณกันขโมย ถ้าใครกล้าทำอะไรคงโดนจับปรับจนหมดตัวแน่”

เขาพูดเสียงดังจงใจให้ชาวบ้านได้ยิน—ก็รู้น่ะสิว่ามีบางคนจ้องหมั่นไส้ครอบครัวตัวเองอยู่

ผลก็คือพอทุกคนได้ยินก็เงียบกริบ แต่พอครอบครัวหานเดินเข้าบ้านไป ก็ยังมีเสียงนินทาตามหลัง “ยัยหานเจียวเจียวก็เป็นแค่เมียน้อยของคนรวยนั่นแหละ”

…

คืนนั้นบ้านหานครึกครื้นเป็นพิเศษ

ข่าวว่าเจียวเจียวพาแฟนหนุ่มกระเป๋าหนักกลับบ้านแพร่ไปทั้งหมู่บ้านในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

กระทั่งหมู่บ้านใกล้เคียงยังลือกันสนั่น บรรดาญาติ ๆ ก็แห่กันมาหา

ตอนผ่านลานตากข้าว บางคนถึงขั้นหยิบมือถือเช็กราคา Cayenne กันสด ๆ เห็นตัวเลขหลักล้านกว่าแล้วถึงกับตะลึงอีกรอบ

หานเหล่าเลี่ยวก็เลยได้ใจ ออกตัวเลี้ยงเหล้าใหญ่แทบเหมาเกลี้ยงร้านโชห่วยทั้งหมู่บ้าน

แต่ก็ไม่ต้องควักเงินตัวเองหรอก เพราะหวังซิงหุยควักสด 5,000 ยื่นให้ทันที ทำเอาหานเหล่าเลี่ยวแทบเรียกเขาว่า “ลูกเขย” ออกมาแล้ว

วงผู้ชายก็นั่งดื่มกันเอะอะโวยวายในลานบ้าน ส่วนกลุ่มผู้หญิงก็นั่งเมาท์อยู่ในบ้าน

คืนนี้คู่พระ–นางไม่ใช่ใครอื่น—หวังซิงหุยกับหานเจียวเจียวนั่นเอง

เจียวเจียวนั่งบนตั่งกว้าง รายล้อมไปด้วยพี่น้องลูกพี่ลูกน้องหญิงทั้งหลาย

“รู้ไหมว่านาฬิกาเรือนนี้ราคาเท่าไหร่?”

ทุกคนส่ายหัว—สาว ๆ พวกนี้ส่วนใหญ่ไม่เคยออกจากหมู่บ้าน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องแบรนด์หรู

เจียวเจียวเชิดหน้า ยิ้มภาคภูมิ “เรือนนี้ตั้งสามแสน ซื้อบ้านสองชั้นในหมู่บ้านเรายังได้เลย!”

สาว ๆ ถึงกับตาค้างกันหมด

“ไม่จริงมั้ง! นาฬิกาอะไรราคาแพงขนาดนั้น รถบ้านฉันยังไม่ถึงสิบสองหมื่นเลยนะ”

“ไม่เชื่อก็ไปดูสิ”

ว่าแล้วเธอก็หยิบมือถือเปิดเว็บ Cartier โชว์ราคา 297,000 หยวนเป๊ะ ๆ

พวกเพื่อนสาวยิ่งตะลึงหนักเข้าไปอีก บางคนถึงกับเริ่มมองเธอด้วยสายตาเหมือนเห็น “เทพธิดา” ในหมู่บ้าน

มีเด็กสาววัยสิบหกสิบเจ็ดรีบถามตาเป็นประกาย “พี่คะ ได้ข่าวว่ารถแฟนพี่ราคาเป็นล้านจริง ๆ เหรอ?”

ในหัวเจียวเจียววูบหนึ่งกลับนึกถึงเฉินหรานก่อนเลย แต่ก็รีบเปลี่ยนสีหน้า ตอบยิ้มกว้าง “ใช่สิ ล้านกว่าแน่นอน ถ้าหนูตั้งใจเรียนดี ๆ โตมาพี่ก็จะแนะนำผู้ชายรวย ๆ แบบนี้ให้”

เด็กสาวคนนั้นหน้าแดงพยักหน้าแรง ๆ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเปลี่ยนไปทันที

เจียวเจียวถูกประคบประหงมด้วยคำชมจนหัวฟู ยิ่งพูดก็ยิ่งได้ใจ

แต่จู่ ๆ เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากลานบ้าน—

“แย่แล้ว! เจิ้งปิน รถพี่เขยโดนทุบ กระจกแตกละเอียด สัญญาณกันขโมยดังลั่นอยู่เลย!”

【จบตอนที่ 24】