ตอนที่ 8 จีทีอาร์เทพเจ้าระเบิดเครื่อง

“เฉินหราน หมายความว่าไง รถคันนี้ห้ามเอาขึ้นถนนเหรอ?”

หงคุนรู้จักนิสัยเฉินหรานดี เรื่องใหญ่เรื่องเล็กที่มีหลักการ เขาไม่เคยพูดเล่น

Bentley Continental คันนี้ เป็นเพื่อนของเพื่อนฝากมาขาย ราคาไม่สูงนัก เพราะเคยผ่านการซ่อมใหญ่ทั้งคันมาแล้ว ส่วนสาเหตุจริง ๆ ทำไมต้องรื้อทั้งคัน หงคุนก็มีแค่เดา ๆ แต่ไม่เคยถามตรง ๆ

นิสัยเขามันก็ออกแนว “บ้าหน้า” เพื่อนเอารถหรูหลักล้านมาฝากขาย เท่ากับไว้ใจเขา จะให้ซักไซ้คงเสียฟอร์ม ไม่คิดเลยว่ากลายเป็นหลุมพราง!

หงซินหร่านอยู่ข้าง ๆ ทำหน้าล้อเลียนใส่พี่ชาย “สมน้ำหน้า เลือกเองแท้ ๆ” ทำเอาหน้าเธอดูน่าหมั่นไส้แต่ก็น่ารัก

เฉินหรานหันไปยิ้มบาง ๆ ก่อนพูด “ผมเดาว่าคันนี้น่าจะเคยชนหนักมาก่อน ถึงจะซ่อมจนดูเนียน แต่ดูร่องรอยเล็ก ๆ แล้วก็ยังเห็นปัญหาเยอะ ตรงนี้…”

…

สิบห้านาทีต่อมา

หงคุนโทรออกด้วยสีหน้ามืดตึง ไม่กี่อึดใจ ก็ระเบิดเสียงด่าใส่ปลายสายทันที

“มึงแม่ง! รถหัวบุบยับขนาดนั้นยังกล้ายัดมาให้กูอีก!”

“พอ ไม่ต้องอธิบาย ใครมาซื้อรถที่ร้านกูคือไว้หน้ากันทั้งนั้น แต่มึงยัดรถเน่า ๆ มา กูไม่หน้าหนาขนาดนั้น รีบเอามาเก็บกลับไปเลย!”

พูดจบก็วางหูด้วยอารมณ์หัวเสีย หน้าบูดบึ้งจนเก็บอายแทบไม่อยู่

“เฉินหราน ครั้งนี้ต้องขอบคุณนายจริง ๆ ไม่งั้นฉันคงเจ๊งอีกแล้วว่ะ ร้านฉันมันไม่ใช่ไม่ทำเงิน แต่กำไรที่ได้ดันหายไปกับค่ารักษาตัวหมด…โคตรซวย!”

เฉินหรานเพียงยิ้มบาง ๆ “ทำไมไม่หาคนที่ดูรถเก่ง ๆ มาช่วยล่ะ?”

หงคุนส่ายหัว “เมื่อก่อนก็มีเซียนอยู่สองสามคน แต่ตอนนี้ไปเปิดกิจการเองหมดแล้ว เดี๋ยวนี้ใคร ๆ ก็หันไปทำคอนเทนต์ขายรถมือสองในติ๊กต็อก ใครจะมาทำงานกินเงินเดือนกับฉันอีกล่ะ? ช่างธรรมดาก็มี แต่สายตายังไม่ถึง”

เฉินหรานไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี วงการรถมือสองดูเหมือนง่าย แต่จริง ๆ มีกลเม็ดลูกเล่นเยอะจนปวดหัว ขืนไม่เจนสนาม มีแต่พังกับพัง

หงซินหร่านที่รออยู่ข้าง ๆ รีบกระตุกแขนเสื้อเฉินหราน “ไปดูรถฉันกันเถอะ เดี๋ยวต้องรีบกลับโรงพยาบาลแล้ว”

เฉินหรานพยักหน้า เดินตามเธอไป ส่วนหงคุนก็หันไปมอง Bentley Continental ด้วยแววตาเซ็งสุด ๆ

…

ทั้งสามคนเดินมาด้านหลังโชว์รูม เจอโกดังใหญ่นับพันตารางเมตร

“ตรงนี้แหละที่ซ่อมกับเก็บรถ รถของซินหร่านก็อยู่ตรงนั้น จริง ๆ ลุงใหญ่ตั้งใจจะซื้อรถใหม่ให้ แต่พ่อดื้อไม่ยอม ยัด Golf ให้แทน”

เฉินหรานมองตาม เห็น Porsche 911 สีส้มแสบสันต์จอดเด่นสะดุดตา แต่ไม่นานสายตาเขาก็ถูกดึงไปอีกด้าน

รถสปอร์ตสีดำด้าน หน้าตาดุดัน—Nissan GT-R “เทพเจ้าญี่ปุ่น” หรือที่เรียกว่า Godzilla—แต่ฝากระโปรงหายไป ที่สำคัญคือมีคราบไหม้ดำปี๋ตรงห้องเครื่อง

“รถคันนี้ล่ะ?”

หงคุนเดินเข้ามาข้าง ๆ หัวเราะกลั้ว “นี่ไง ของเด็ด เพื่อนแข่งรถเอามาปล่อยต่อ เป็นรถที่เคยใช้ลงแข่งจริง แต่น่าเสียดาย…เครื่องระเบิดไปแล้ว เลยกลายเป็นของโชว์ไปงั้นแหละ”

“เครื่องพังยับเหรอ?”

“ใช่ ระเบิดเครื่องพังทั้งยวง”

เฉินหรานพยักหน้าเบา ๆ แล้วก้าวไปวางสองมือบนตัวถัง

“Nissan GT-R รุ่น 2015 (ปรับแต่งระดับโปร) รองรับการแลกของเก่าเป็นของใหม่ อัตราฟื้นคืน 37.65% ความสำเร็จ 90% วัสดุสิ้นเปลือง 46,847 หยวน”

“แม่เจ้า! ค่าใช้จ่ายโหดไปนะ แล้วทำไมความสำเร็จดรอปไป 10% ด้วยล่ะ?”

เขายังคิดไม่ทันจบ หงคุนก็พูดขึ้น “จริง ๆ เคยมีคนยื่นซื้อ 3 ล้านนะ แต่ปัญหาคือไม่มีใครซ่อมได้ ต้องลากไปซีปั๋วถึงจะมีช่างที่ทำไหว”

รถรุ่นนี้ปกติไม่เกิน 2 ล้าน แต่เพราะผ่านการโมดิฟายหนัก แถมเคยวิ่งสนามแข่งจริง ราคาเลยพุ่งทะลุ มีคนใจถึงก็ไม่แปลก

เฉินหรานแอบคำนวณในใจ…เดิมเขากะจะขายคาเยนน์หาเงิน แต่ตอนนี้เหมือนมีทางเลือกที่ดีกว่าแล้ว

เขาจึงพูดออกมา “พี่คุน รถคันนี้ผมซ่อมได้ ผมยังหามาให้เครื่องแท้เหมือนเดิมได้ด้วย”

“หา?!” หงคุนแทบกระโดด “เฉินหราน เรื่องนี้ไม่ตลกนะ! รถแข่งที่โมดิฟายมาขนาดนี้ ช่างที่ซ่อมได้ทั่วโลกไม่ถึงร้อยคน นายจะทำได้จริง?”

เฉินหรานยิ้มมุมปาก—จะมีช่างที่ไหนเก่งกว่าระบบ “แลกของเก่าเป็นของใหม่” ของเขาอีกล่ะ? ไม่มีทาง!

“ว่าแต่ พี่คุนซื้อคันนี้มาเท่าไร?”

หงคุนมองเขา ก่อนตอบตรง ๆ “60 หมื่น”

“หกแสนหยวน?”

“ก็เครื่องพังแล้วไง ไม่งั้นได้ราคานี้เหรอ”

เฉินหรานกับหงซินหร่านมองหน้ากัน พลันถอนหายใจพร้อมกัน—นี่มันลงทุนบ้าบิ่นชัด ๆ

แต่เฉินหรานก็ยังถามต่อ “ถ้าสมมติซ่อมเสร็จขายต่อจริง ๆ จะได้กำไรเท่าไร?”

หงคุนคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “รวมค่าขนส่งไปซ่อม ค่าของ ค่าแรง คงเหลือกำไรจริง ๆ ราว ๆ ห้าแสน…หรืออาจน้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ”

เฉินหรานตาเป็นประกาย “งั้นถ้าอย่างนี้ ผมเสนอแบบนี้ครับ พี่คุนวางเงินมัดจำผม 1 แสน รถคันนี้ให้ผมเอาไปซ่อมเอง ภายใน 7–10 วัน ถ้าขายได้ เราแบ่งกันครึ่งต่อครึ่ง”

“ครึ่งต่อครึ่ง…ตกคนละ 1.5 ล้าน? หักมัดจำแล้วฉันยังได้กำไรไม่ต่ำกว่า 8 แสน…จริงเหรอ?”

เฉินหรานยักไหล่ “จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พี่ แต่ผมอยู่ซีปั๋วมาหลายปี มีคอนเนกชันวิศวกรญี่ปุ่นจริง ๆ เรื่องหาเครื่องแท้ไม่ใช่ปัญหา”

หงคุนได้ยินถึงกับตาโต “จริงดิ! ถ้าอย่างนั้นโอเคเลย ใครมันจะไม่อยากได้เงินวะ! ขอแค่ซ่อมได้จริง ฉันเอาด้วย”

“ตกลง!” ทั้งคู่ดีดมือกันดัง แปะ

บรรยากาศเต็มไปด้วยความฮึกเหิม ทว่าหงซินหร่านกลับทำหน้าเซ็ง ๆ “เฮ้อ อีกแล้ว ฉันกลายเป็นหลอดไฟอีกแล้วสินะ…”

เฉินหรานหัวเราะแห้ง รีบเดินไปดู 911 ของเธอแทน

“Porsche 911 รุ่นคลาสสิก รองรับการแลกของเก่าเป็นของใหม่ อัตราฟื้นคืน 7.58% ความสำเร็จ 100% วัสดุสิ้นเปลือง 8,617 หยวน”

“อ๋อ ของเล็กน้อยนี่เอง”

เขาหันไปยิ้ม “ซินหร่าน เอารถเธอให้ผมด้วย เดี๋ยวไม่กี่วันจะทำให้ใหม่กริ๊บเหมือนเพิ่งออกศูนย์”

หงซินหร่านตาโต “จริงนะ? แต่ค่าใช้จ่ายคงโหดน่าดูสิ?”

เฉินหรานเอานิ้วจิ้มหน้าผากเธอเบา ๆ “หัวหน้าห้อง จะมาทำเป็นเกรงใจอะไร เพื่อนเก่าสนิทกัน ขอยกให้ฟรีเลย”

【จบตอนที่ 8】