บทที่ 153: หมายเลขหนึ่งของสถาบัน

ด้านล่างของเวทีครูชั้นปีที่ 3 เฉินเสี่ยวจิงแทบหุบขากรรไกรของเขาสนิท ในขณะที่เขาจ้องไปที่คนทั้งสามคือ เซียเหว่ย, เจียงเฮิงยี่ และ เฉิงฟงลี่ ผู้พ่ายแพ้ต่อหวงเสี่ยวหลง

ขาของชายหนุ่มหลายคน และสาวกของลานภายในเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยสายตาของพวกเขาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงเท่านี้พวกเขาเกือบจะคุกเข่าลงบนพื้นเนื่องจากขาของพวกเขาอยู่ ๆ ก็ไร้เรี่ยวแรง

ความเงียบแผ่กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของหอศักดิ์สิทธิ์

ดูภาพเงาของหวงเสี่ยวหลงที่ยืนอยู่บนเวทีหัวใจของราวหญิงสาวเกือบจะกระโดดออกมาจากปากของพวกนาง เหล่าหญิงสาวต่างปล่อยเสียงกรี๊ดร้องด้วยความชื่นชม

ถ้าแสงประกายระยิบระยับจากดวงตาของเหล่าสาว ๆ เหล่านี้ได้รวมตัวกันอาจมีพลังพอที่จะทาให้ผู้คนตายได้

หลังจากช่วงเวลาผ่านไป ภายในหอศักดิ์สิทธิ์ก็เต็มไปด้วยเสียงปรบมือ และเสียงปรบมือดังอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

ในช่วงเวลานี้ เซียเหว่ย, เจียงเฮิงยี่ และ เฉิงฟงลี่สามารถลุกขึ้นยืนจากพื้นได้ ทั้งสามคนมองไปที่หวงเสี่ยวหลงด้วยความหวาดกลัว

ใบหน้าของพวกเขาน่าเกลียดอย่างมากเมื่อเสียงเชียร์ และเสียงสรรเสริญดังก้องอยู่ในหูของพวกเขา

"เซียเหว่ย, เจียงเฮิงยี่, เฉิงฟงลี่; เจ้าสามคนละเมิดกฎข้อบังคับของสถาบัน! ในฐานะผู้อาวุโสเจ้าไม่เพียงแต่กระทาการแทรกแซงการแข่งขันระหว่างศิษย์ท่านั้นแต่พวกเจ้ายังกล้าลงมือทาร้ายหวงเสี่ยวหลง!! " ซุนจางรู้สึกโกรธมากในเวลานี้ และกล่าวตาหนิคนทั้งสาม

เซียเหว่ยมองไปที่ซุนจาง และเซี่ยงฉู่แล้วหัวเราะเยาะก่อนจะพูดว่า "แล้วยังไง? ซุนจางแม้ว่าเจ้าต้องการขับไล่พวกเราเจ้าต้องเรียกประชุมผู้อาวุโสเสียก่อน! "

ในฐานะผู้อาวุโสลานภายในไม่ว่าความผิดของพวกเขาจะเป็นอย่างไรพวกเขาก็จะถูกลงโทษหลังจากที่มีการตัดสินในที่ประชุมผู้อาวุโส แม้แต่ซุนจาง และเซี่ยงฉู่ก็ยังไม่สามารถแทนที่อานาจของผู้อาวุโสได้ และไม่อาจตัดสินใจลงโทษพวกเขาโดยพลการได้

หลังจากที่ได้ชี้ให้เห็นแล้วใบหน้าของซุนจาง และเซี่ยงฉู่ก็แปรเปลี่ยนไป

รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจปรากฏตัวขึ้นที่ใบหน้าของเซียเหว่ย, เจียงเฮิงยี่ และเฉิงฟงลี่

อย่างไรก็ตามในขณะนั้นหวงเสี่ยวหลงเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้า ๆ

ลาแสงแห่งความภาคภูมิใจบนใบหน้าของพวกเขาจางหายไปในทันที

"หวงเสี่ยวหลงเจ้าคิดจะทาอะไร?" เซียเหว่ยยิงคาถามไปที่หวงเสี่ยวหลง ในขณะที่กาลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อปกปิดความกลัวที่เขารู้สึกอยู่ภายใน

เจียงเฮิงยี่ก็พูดขู่ว่า "เจ้าดูหมิ่นผู้อาวุโสของลานภายใน เจ้ากล้าลงมือทาร้ายพวกเรา! แค่รออีกไม่นานเจ้าจะต้องถูกไล่ออกจากสถาบัน! "

ความเป็นจริงของเรื่องนี้ก็คือทั้งสามคนเข้ามาแทรกแซงการแข่งขันของศิษย์ในสถาบัน พวกเขาลอบทาร้ายหวงเสี่ยวหลงในการสู้รบสามครั้ง และตอนนี้พวกเขากลับดาเป็นขาวกล่าวว่าหวงเสี่ยวหลงไม่มีความเคารพผู้อาวุโสแถมยังทาร้ายพวกเขาจนได้รับบาดเจ็บ และพวกเขาต้องการขับไล่หวงเสี่ยวหลงออกไปจากสถาบัน!

เสียงที่เงียบสงบของหวงเสี่ยวหลงตรงกับความรู้สึกของเขา "จริงเหรอ? แต่ทั้งสามคนดูเหมือนไม่มีอานาจมากพอที่จะขับไล่ข้าออกไปได้! "

ไม่ว่าจะเป็นศิษย์ในชั้นเรียนปกติหรือลานภายในจะตกอยู่ภายใต้ความรับผิดชอบ และอานาจของซุนจาง และเซี่ยงฉู่

เซียเหว่ย และคนทั้งสองรู้สึกว่างเปล่า

ตอนนี้พวกเขาลืมความจริงในเรื่องนี้ไปได้อย่างไร

หวงเสี่ยวหลงยังคงเดินเข้าไปใกล้คนทั้งสาม

เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว เซียเหว่ย, เจียงเฮิงยี่ และเฉิงฟงลี่ก็เริ่มก้าวถอยหลังด้วยความหงุดหงิด

"หวงเสี่ยวหลงเจ้ากล้าที่จะละเมิดกฎ?" เซียเหว่ยกล่าวออกมาอีกครั้งโดยใส่หน้ากากของความกล้าหาญพยายามที่จะยับยั้งหวงเสี่ยวหลง แต่มันก็ไม่เป็นผล ก่อนที่เซียเหว่ยจะเสร็จสิ้นคาพูด หวงเสี่ยวหลงกระพือปีกที่อยู่ด้านหลัง ใช้เวลาน้อยกว่าการกระพริบตา, เขาได้มาถึงด้านหน้าของเซียเหว่ย และได้ชกไปทางด้านขวาของใบหน้าของเขา เซียเหว่ยลอยถอยหลังออกไป ถัดไป หวงเสี่ยวหลงเดินไปทางเจียงเฮิงยี่ และเฉิงฟงลี่ เนื่องจากความกลัวทาให้ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยว

"หวงเสี่ยวหลงพวกเราสามารถพูดคุยกันอย่างสันติได้! ถ้าเจ้ามีอะไรจะพูดเราสามารถพูดคุยกันได้ไม่จาเป็นต้องใช้กาลัง! " ทั้งสองกล่าวออกมาแทบจะพร้อมกัน

พูดคุยอย่างสันติ? อย่าใช้กาลัง? หวงเสี่ยวหลงเย้ยอย่างหนาวเย็น ฝ่ามือกระแทกออกไปที่หน้าอกของคนทั้งสอง และส่งพวกเขากระเด็นลอยออกไปพร้อม ๆ กัน

บรรยากาศในหอศักดิ์สิทธิ์ก็เงียบลงทันที

ผู้คนจากทุกทิศทางมองไปในทางเดียวกัน

หวงเสี่ยวหลงมองที่คนทั้งสามที่กาลังร้องครางอยู่บนพื้นเขาค่อย ๆ เดินไปหาพวกเขาอีกครั้งอย่างช้า ๆ

ซุนจาง และเซี่ยงฉู่ได้ปรึกษากันอย่างรวดเร็ว และเฝ้าดูการแสดงที่ดี

ทั้งสามคนนี้อาศัยอยู่ในลานภายในนานเกินไป กับอุปราชหวู่ฟงที่เป็นผู้สนับสนุนของพวกเขาพวกเขาไม่เคยไว้หน้าของพวกเขา ดังนั้นซุนจาง และเซี่ยงฉู่ไม่พอใจพวกเขามานานแล้ว

เซียเหว่ยได้สังเกตเห็นซุนจาง และเซี่ยงฉู่ยืนอยู่ที่ด้านข้างพร้อมกับกอดอก และเพลิดเพลินไปกับการแสดง เขาโกรธ และยิ่งโกรธมากขึ้น "ซุนจาง, เซี่ยงฉู่ในฐานะอาจารย์ใหญ่ และรองอาจารย์ใหญ่ของสถาบัน, พวกเจ้าสามารถทาได้แค่ยืนมองผู้อาวุโสของสถาบันถูกทาร้าย?! เมื่อมีการประชุมผู้อาวุโส ข้าจะเสนอให้มีการถอดตาแหน่งพวกเจ้าทั้งสองคน! "

ซุนจางหัวเราะเบา ๆ "โอ้จริงเหรอ? ให้อภัยข้าด้วย ข้าไม่เห็นอะไรเลย "

ไม่เห็น? เซียเหว่ย, เจียงเฮิงยี่ และเฉิงฟงลี่แทบอยากจะตะโกนออกมาด้วยความโกรธในขณะนี้พวกเขาเพิ่งได้รับรสชาติของความไร้ยางอายของซุนจาง!

หวงเสี่ยวหลงเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าพวกเขา ทั้งสามคนพยายามดิ้นรน

ขณะที่พวกเขาพยายามลุกขึ้นแต่ละคนก็ถูกส่งให้ลอยกระเด็นออกไปอีกครั้งด้วยลูกเตะของหวงเสี่ยวหลง

เฉิงฟงลี่ล้มลงกับพื้น และจับไปที่หน้าอกของเขาด้วยท่าทางที่น่าสยดสยอง

"มันแตกร้าว!" เขากัดฟันพูด

ลูกเตะของหวงเสี่ยวหลงแฝงร่องรอยของปราณฉีของทักษะดาบเทพอสูร มันทาให้เกิดผลกระทบในการทรมานคนทั้งสามจากภายใน

การเฝ้าดูผู้อาวุโสทั้งสามนอนเจ็บปวดอยู่บนพื้น ลูกศิษย์จากลานภายในต่างหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว

ในเวลานี้ซุนจางก็พูดว่า "เสี่ยวหลง ปล่อยให้ข้าจัดการกับสามคนนี้เอง" หลังจากนั้นเขาไม่สามารถยืนมองเฉย ๆ ได้อีกต่อไป หวงเสี่ยวหลงจริง ๆ แล้วตั้งใจฆ่าพวกเขาแต่เมื่อมีคนดูเป็นจานวนมากเขาจึงไม่อาจลงมือได้อย่างเต็มที่

ดวงตาของทุกคนกาลังเฝ้าดูฉากนี้

หวงเสี่ยวหลงจึงต้องพยักหน้ายอมรับคาขอของซุนจาง

อย่างไรก็ตามหลังจากนี้แม้ว่าพวกเขาจะไม่ตายพวกเขาก็เป็นง่อยไปครึ่งตัวแล้วนั่นก็เป็นเพราะหวงเสี่ยวหลงส่งปราณหยินฉีผ่านเข้าไปในทะเลฉีของพวกเขา ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสามารถขับออกมาได้ในภายหน้าก็ตาม

ด้วยเหตุนี้การแข่งขันประจาปีของสถาบันจึงจบลง

หวงเสี่ยวหลงคว้าอันดับที่หนึ่งในกลุ่มของชั้นปีที่ 3 และยังเป็นอันดับหนึ่งติดต่อกันทั้งสามชั้นปี และยังพวงตาแหน่งอันดับหนึ่งของสถาบันอีกด้วย!

ในปีหน้าหวงเสี่ยวหลงจะได้เป็นตัวแทนของสถาบันแสงดาราในการต่อสู้ของเมืองจักรพรรดิของจักรวรรดิต้วนเริน

การต่อสู้ของเมืองจักรพรรดิ!

การแข่งขันสิ้นสุดลง ซุนจาง และเซี่ยงฉู่ได้มอบรางวัลเป็นยาจิตวิญญาณสองเม็ดแก่หวงเสี่ยวหลง และขณะที่ทุกคนกาลังออกไปพวกเขาขอให้หวงเสี่ยวหลงรออยู่ข้างหลัง และพวกเขาให้เม็ดยาจิตวิญญาณระดับห้าอีกสองเม็ด

ในทุกปีที่ผ่านมาพวกเขาได้มอบยาจิตวิญญาณระดับห้าหนึ่งเม็ดเป็นรางวัลเพิ่มเติมแก่หวงเสี่ยวหลงเสมอ แต่ในปีนี้พวกเขากลับให้เพิ่มเป็นสองเม็ด!

ยาจิตวิญญาณระดับห้าระดับสูง!!

ซุนจาง และเซี่ยงฉู่ไม่ค่อยเต็มใจที่จะใช้สิ่งเหล่านี้เพื่อการบ่มเพาะของตัวเองดังนั้นจึงแสดงให้เห็นว่าพวกเขาทุ่มเทให้กับหวงเสี่ยวหลงมากแค่ไหน

ทั้งคู่หวังว่าหวงเสี่ยวหลงจะเพิ่มความแข็งแกร่งให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ก่อนที่การต่อสู้ของเมืองจักรพรรดิจะเริ่มขึ้น

ก่อนที่หวงเสี่ยวหลงจะจากไป ซุนจาง และเซี่ยงฉู่กล่าวว่า "เสี่ยวหลงแม้ว่าเจ้าจะสามารถเอาชนะเซียเหว่ยได้ก็ตาม แต่เจ้าต้องรู้ว่ายังมีจานวนผู้คนอีกมากที่เข้าร่วมการต่อสู้ของเมืองจักรพรรดิที่มาจากหลายอาณาจักรที่แข็งแรงกว่าเซียเหว่ย บางคนมีพรสวรรค์ และความแข็งแรงที่ไม่ด้อยไปกว่าเจ้า จาไว้ให้ดีอย่าได้ประมาท "

เซี่ยงฉู่ยังให้คาแนะนาบางอย่าง และเนื้อหาก็ประมาณเช่นเดียวกับซุนจาง ครู่ต่อมาหวงเสี่ยวหลงก็ลาทั้งสองแล้วจากไป

เซี่ยงฉู่ดูหวงเสี่ยวหลงเดินจากไป ในขณะที่เขาเดินออกไปอย่างสบายใจ และเสียใจในเวลาเดียวกัน “ข้าสงสัยว่าผลการต่อสู้ของเสี่ยวหลงในช่วงเวลานั้นจะเป็นอย่างไร?”

ซุนจางตอบอย่างจริงจัง "อันดับหนึ่งในสิบไม่ควรเป็นปัญหา แต่อันดับหนึ่งอาจเป็นเรื่องยากพอสมควร เพราะต้องตระหนักถึงจานวนของอัจฉริยะที่มีอยู่ภายในจักรวรรดิต้วนเริน"

เมื่อหวงเสี่ยวหลงก้าวเข้าสู่คฤหาสน์เทียนซวน คฤหาสน์ทั้งหลังก็กลายเป็นมีชีวิตชีวา

ปีนี้ไม่เพียงแต่หวงเสี่ยวหลงคว้าตาแหน่งอันดับหนึ่งของแต่ละชั้นปีแล้ว เขายังได้รับรางวัลจากการได้เป็นอันดับหนึ่งของสถาบันอีกด้วย!

การได้เป็นตัวแทนของสถาบันแสงดาราไปที่จักรวรรดิต้วนเรินเพื่อเข้าร่วมการต่อสู้ของเมืองจักรพรรดิ

นี่เป็นเกียรติสูงสุด!

ในอดีตหวงเผิง และซูเย่วไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงความเป็นไปได้ดังกล่าว ของนักรบระดับสิบขั้นปลาย ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จุดสูงสุดของนักรบระดับสิบขั้นปลาย จะสามารถชนะผู้เชี่ยวชาญขั้นนักรบเหนือธรรมชาติระดับแรกได้!