บทที่ 20: การเฉลิมฉลองของหลี่มู่

"ตราบเท่าที่ข้าก้าวไปถึงนักรบระดับสามภายในสิ้นปีนี้?" หวงเสี่ยวหลงรู้สึกประหลาดใจเมื่อเขาได้ยินคาพูดของพ่อของเขา

เมื่อหวงเผิงสังเกตเห็นการแสดงออกของหวงเสี่ยวหลง เขาคิดว่าเป็นเพราะความต้องการที่ไม่สมควรของเขาที่คาดหวังสูงเกินไปและพูดต่อ: "จริง ๆ พ่อและแม่เข้าใจว่ามันยากที่จะก้าวไปถึง นักรบระดับสามภายในสิ้นปีนี้เสี่ยวหลงอย่ากดดันตัวเองมากเกินไป " หวงเผิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "แต่ตราบเท่าที่เจ้าสามารถก้าวไปสู่จุดสูงสุดในช่วงปลายของนักรบระดับสองได้ภายในสิ้นปีแค่นั้นข้าก็ถือว่าผ่านตามที่ข้าเสนอ! "

"ขั้นปลายของนักรบระดับสอง?" การแสดงออกของหวงเสี่ยวหลงเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ

"ถูกต้องแล้ว เสี่ยวหลง แม้ว่าเจ้าจะไม่สามารถก้าวขึ้นไปยังชั้นสูงสุดของขั้นปลายของนักรบระดับสองได้ แต่แค่เจ้าไปถึงขั้นปลายของนักรบระดับสองได้ พวกเราก็ยังคงมีความสุขมาก"คราวนี้เป็นซูเย่วพูด

คาพูดที่ดูเหมือนเขาอาจจะล้มเหลว หวงเสี่ยวหลงยิ้มให้กับความไร้ความหวังภายในใจของเขา

นักรบระดับสาม? จุดศุงสุดของนักรบระดับสองตอนปลาย? ตอนปลายของนักรบระดับสอง?

"ท่านพ่อท่านแม่ข้าจะกลับไปที่บ้านพัก" หวงเสี่ยวหลงกล่าวขณะที่เขาลุกขึ้นยืนช้าจนไปชนกับแขนของเก้าอี้ สงสัยว่าถ้ายังคงอยู่ต่อพ่อแม่ของเขาจะลดความต้องการของพวกเขาลงเหลือในช่วงกลางของนักรบระดับสองในไม่ช้า

ถ้ามันดิ่งลงมาถึงขนาดนั้น เขาอาจจะไม่สามารถที่จะต้านทาน และเปิดเผยความแข็งแกร่งของเขาที่ในปัจจุบันอยู่ในขั้นจุดสูงสุดของนักรบระดับสี่ขั้นแรกเริ่ม!

"เสี่ยวหลง" เมื่อหวงเสี่ยวหลงกาลังออกจากห้องโถง หวงเผิงคิดถึงบางสิ่งบางอย่างกล่าวว่า

"อีกไม่กี่วันจะเป็นวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของผู้นาอาวุโสหลี่ และเขาได้เชิญคฤหาสน์ตระกูลหวง เข้าร่วมงานเลี้ยงฉลอง เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งยิ่งร้ายกว่า นางต้องการเชิญเจ้า นางยืนยันว่าจะต้องให้เจ้าไปที่นั่นให้ได้ "

"นางยืนยันว่าข้าจะต้องไป?" หวงเสี่ยวหลงรู้สึกประหลาดใจ สาวน้อยคนนั้นชอบเขาใช่มั้ย? เพียงเพราะเขาดูเจ๋งจริง ๆ ในตอนที่เขาชนะหวงเหว่ยอย่างน่าสังเวชระหว่างงานชุมนุมประจาปีของตระกูล?

"ท่านพ่อท่านแม่ข้าไม่ไปไม่ได้เหรอ?" หวงเสี่ยวหลงถามอย่างอึดอัด

"เจ้าพูดอะไร?" ดวงตาของซูเย่วจ้องมองไปที่เขา

หวงเสี่ยวหลงกาลังหดหู่; ดูเหมือนเขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงการไปงานเลี้ยงดังกล่าวได้

ซูเย่วหัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าของลูกชายทาให้นางแสร้งทาเป็นว่า "เจ้านี่ช่างอ่อนต่อโลกเหลือเกิน หลี่ลู่เป็นดังสมบัติของผู้นาอาวุโสหลี่ที่มีจิตวิญญาณการต่อสู้ระดับเก้า และนางก็จะเติบโตขึ้นมาเป็นหญิงสาวที่สวยงาม "

หวงเสี่ยวหลงอยากจะพูดมากยิ่งขึ้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเรื่องนี้ ถ้าแม่ของเขารู้ว่าลูกชายของนางมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมและมีจิตวิญญาณการต่อสู้คู่ นางอาจจะไม่คิดแบบนี้

ในขณะนี้ หวงเผิงก็เข้าร่วมด้วยเช่นกันกล่าวว่า "ท่านแม่ของเจ้าพูดถูกต้อง ในอนาคตถ้าเจ้าได้แต่งงานกับหลี่ลู่แล้ว ท่านแม่ของเจ้า และข้าคงจะ......... ... "

ในขณะที่พ่อของเขายังคงพูดอยู่ หวงเสี่ยวหลงได้พูดขัดประโยคอย่างรวดเร็ว "เอาล่ะ เอาล่ะท่านพ่อข้าเข้าใจแล้ว มันต้องไปนานแค่ไหน? เราจะออกเดินทางเมื่อไหร่? แล้วท่านไปด้วยหรือเปล่า?"

ซูเย่วได้แต่หัวเราะเมื่อนางได้ยินคาตอบของหวงเสี่ยวหลง: "ดูเหมือนว่าลูกของพวกเราจะรู้สึกเขิน" นางหยุดยั่วหวงเสี่ยวหลงและกล่าวว่า "พวกเราจะออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ แต่ไม่ใช่เพียงแค่เจ้าและพ่อของเจ้า ยังมีท่านปู่ ท่านลุง และหวงเหว่ยไปด้วย "

คิ้วของหวงเสี่ยวหลงย่นแต่ยังคงพยักหน้า: "เอาล่ะข้าเข้าใจแล้ว ถ้าหากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวกลับไปบ้านพักก่อน "

ทั้ง หวงเผิง และซูเย่วต่างพยักหน้า

หวงเสี่ยวหลงหันหลังแล้วเดินจากไป

เมื่อมองดูไปที่ลูกชายของพวกเขา ซูเย่วถอนหายใจและกล่าวว่า "มันจะดีแค่ไหนถ้าเสี่ยวหลง ของพวกเราได้แต่งงานกับหลี่ลู่!"

หวงเผิงส่ายหัว: "ด้วยประวัติความเป็นมา และพรสวรรค์ของหลี่ลู่ นางมาชอบเสี่ยวหลงของเรา ตอนนี้หลี่ลู่ยังเป็นเด็กอายุแปดขวบเท่านั้น ดังนั้นหากนางเติบโตขึ้นอาจเปลี่ยนใจก็เป็นได้ "

ถึงเวลานี้หวงเสี่ยวหลงได้กลับไปที่บ้านพักของเขา และเริ่มฝึกฝนความวุ่นวายของนรกเพื่อไม่ให้เขาได้ยินว่าพ่อแม่ของเขาพูดอะไรหลังจากที่เขาจากไป

สองวันผ่านไป และวันที่เดินทางมาถึง ขณะที่หวงเสี่ยวหลงมาถึงเรือนรับรองทางทิศตะวันออกเขาถูกหวงเผิงลากไปที่ห้องโถงหลัก และตอนที่พวกเขาเดินเข้าไปในห้องโถงท่านปู่ของเขา หวงฉี่เต๋อ, ลุงหวงหมิงและหวงเหว่ยกาลังรออยู่ที่นั่น

เมื่อหวงเหว่ยเห็นหวงเสี่ยวหลงก้าวเข้ามาภายในห้องโถงหลัก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ถ้าไม่ได้สาหรับการปรากฏตัวของหวงฉี่เต๋อ เขาอาจจะพุ่งไปทาร้ายหวงเสี่ยวหลง

"ท่านพ่อ"

" ท่านปู่"

หวงเสี่ยวหล งและหวงเผิงเดินเข้าไปที่หวงฉี่เต๋อ และกล่าวคาทักทายของพวกเขาโดยไม่สนใจการกระทาของหวงเหว่ย

หวงฉี่เต๋อพยักหน้า และหัวเราะออกมากล่าวว่า "ทุกคนมากันครบแล้วออกเดินทางเถอะ" หวงฉี่เต๋อ ก้าวออกไป และมีคนอีกสี่คนเดินตามเขาไป

ถึงแม้ว่าคฤหาสน์ตระกูลหวง และตระกูลหลี่จะเป็นที่รู้จักในฐานะพลังอานาจที่สาคัญสองขุมพลังของมณฑลฉางหลาน แต่ก็อยู่ห่างกันค่อนข้างมาก

ที่พักของตระกูลหลี่ อยู่ในเขตตัวเมืองของมณฑลฉางหลาน แต่คฤหาสน์ตระกูลหวงตั้งอยู่ห่างออกไปจากตัวมณฑลฉางหลานถึงสามร้อยลี้

ดังนั้นจึงเป็นช่วงเย็นที่กลุ่มของหวงเสี่ยวหลงจะมาถึงภายในเมือง

ท่านพี่ฉี่เต๋อ! เจ้าเดินทางไกลเพื่อมายังงานเฉลิมฉลองของข้า แต่ข้าออกมาต้อนรับช้าไป โปรดอภัยให้ข้าด้วย! " ผู้นาอาวุโสหลี่กล่าวในขณะที่หัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อเห็นคนทั้งห้ามาถึง

"พี่หลี่ช่างเกรงใจมากเกินไป!" หวงฉี่เต๋อหัวเราะอย่างราบรื่น

หวงเสี่ยวหลงมองไปรอบ ๆ และสังเกตเห็นว่ามีสาวน้อยหลี่ลู่ยืนอยู่ที่ด้านหลังของชายวัยกลางคนซึ่งเป็นคนที่ดูอ้วนเล็กน้อยมีตาเล็ก ๆ ซึ่งทาให้รู้สึกว่าเขากาลังยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ตลอดเวลา

เขาเป็นลูกชายคนเดียวของผู้นาอาวุโสหลี่ มีนามว่า หลี่เฉิง; น่าจะเป็นพ่อของหลี่ลู่? หวงเสี่ยวหลงแอบสงสัยและคาดเดา

ในขณะนี้เด็กหญิงตัวน้อยที่หลบซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังหลี่เฉิงดูซุกซนจ้องมองไปที่หวงเสี่ยวหลงนางแล่บลิ้นไปที่หวงเสี่ยวหลง และหัวเราะคิกคักดูน่ารักมาก

หวงเสี่ยวหลงกลอกดวงตาโดยไม่สนใจนางเลย

เมื่อเห็นปฏิกิริยาเฉย ๆ ของหวงเสี่ยวหลง หลี่ลู่ก็เม้มริมฝีปากด้วยความรู้สึกโกรธ

ฉากนี้ถูกมองโดยหวงเหว่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ความเกลียดชังของเขาก็เพิ่มมากขึ้นอย่างรุนแรงภายในหัวใจของเขา แม้ว่าเขาจะหมั้นกับหลี่ลู่ซึ่งเป็นการหมั้นระหว่างตระกูล แต่ถูกทาลายโดยหวงเสี่ยวหลง ภายในใจหลี่ลู่เป็นภรรยาของเขาแล้วและตอนนี้ 'ภรรยา' ของเขาแสดงความเจ้าชู้กับ หวงเสี่ยวหลงที่อยู่ตรงหน้าของเขา!

หลังจากคาทักทาย ทุก ๆ คนเข้าไปภายในเมืองเพื่อมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านสกุลหลี่

ตรงกันข้ามกับความคาดหวังหมู่บ้านสกุลหลี่ไม่ได้ตั้งอยู่ในใจกลางเมือง แต่อยู่ส่วนใต้ เมื่อพวกเขามาถึงก่อนที่จะไปถึงทางเข้าหลักของหมู่บ้านสกุลหลี่ ถนนกว้างเจ็ดจางด้านหน้าเต็มไปด้วยลาธาร และม้า ถนนดูมีชีวิตชีวา และตกแต่งด้วยโคมไฟที่สว่าง และมีสีสัน สาหรับการเฉลิมฉลองครบรอบปีที่สิบแปดของหลี่มู่ นอกเหนือไปจากคฤหาสน์ตระกูลหวงส่วนใหญ่จะเป็นผู้มีชื่อเสียงภายในมณฑลฉางหลานที่ได้มาถึงแล้ว

อย่างไรก็ตามการเฉลิมฉลองที่แท้จริงกาลังจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้จึงมีผู้ที่ยังไม่มาถึง ที่กาลังเร่งรีบเดินทางมา

เมื่อพวกเขามาถึงที่หมู่บ้านสกุลหลี่ หลี่มู่ได้นาพวกเขาไปที่บ้านพักที่ได้จัดไว้ล่วงหน้าเพื่อพักผ่อน

"ท่านพี่ฉี่เต๋อ ถ้ามีอะไรที่เจ้าต้องการเพียงแจ้งยามของหมู่บ้านโปรดยกโทษให้กับการต้อนรับที่ไม่ทั่วถึง " หลี่มู่กล่าว

หวงฉี่เต๋อ โบกมือให้เขาและกล่าวว่า: "เจ้าสุภาพมากเกินไปแล้ว โปรดไปจัดการธุระของเจ้า พรุ่งนี้พวกเราพี่น้องจะร่วมดื่มด้วยกันในภายหลัง "

หลี่มู่หัวเราะ 'ฮ่า ฮ่า': "แน่นอน" จากนั้นก็เดินจากไป

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปสร้างความตะลึงงันแก่หวงเสี่ยวหลง ไม่นานหลังจากที่หลี่มู่จากไป หลี่ลู่มาที่บ้านพักของพวกเขา! หลังจากที่ทักทายหวงฉี่เต๋อ, หวงหมิง และหวงเผิง นางรีบเดินตรงไปยัง หวงเสี่ยวหลงและกล่าวด้วยเสียงเปราะบางว่า "เสี่ยวหลงนี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ามาภายในเมือง

ใช่มั้ย? มาข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวชมภายในเมือง! "นางได้ดึงมือของหวงเสี่ยวหลงออกไปจากบ้านพักก่อนที่เขาจะมีโอกาสได้ตอบสนอง

หวงเหว่ยจ้องเขม็งไปที่หลี่ลู่ที่กาลังจับมือกับหวงเสี่ยวหลง และเฝ้าดูทั้งสองคนออกไปจากบ้านพัก การแสดงออกของเขาดูน่าเกลียดมาก และแน่นอนว่าใบหน้าของหวงหมิงก็ไม่แตกต่างกันนัก

หวงฉี่เต๋อ เปิดปาก แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร หวงเผิงที่ยืนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ แต่ภายหัวใจของเขารู้สึกดีใจอย่างเหลือล้น