บทที่ 280 - ช่วงชิง

บทที่ 280 - ช่วงชิง

เมืองหลวงหนาวกว่าเมืองเฟิงยื่อมาก

ได้ยินว่าหิมะแรกตกไปเมื่อสามวันก่อน เป็นสัญญาณว่าฤดูหนาวมาเยือนอย่างเป็นทางการ

ช่วงที่เมืองหลวงหนาวที่สุดต้องรออีกเดือนกว่า ถึงตอนนั้นถ้าในบ้านไม่มีไฟให้ความอบอุ่นอาจหนาวตายได้ ดังนั้นพอถึงเวลานั้นทางการจะเดินเคาะประตูทุกบ้านเพื่อตรวจสอบว่ามี "ถ่านสำรอง" เพียงพอหรือไม่ ถ้าไม่มีและไม่มีเงินซื้อก็สามารถขอเบิกจากทางการไปประทังชีวิตก่อนได้ แต่ปีหน้าต้องใช้แรงงานหรือเงินมาใช้คืน

ทุกเช้ามืดก่อนฟ้าสาง จะมีรถขนถ่านวิ่งเข้าเมืองมาเป็นขบวน ของพวกนี้เตรียมการล่วงหน้ามาครึ่งปีแล้วเพื่อขายให้คนทั้งเมือง

แน่นอนว่าถ่านสำรองในหน่วยงานราชการทางราชสำนักจัดหาให้ ขุนนางไม่ต้องกังวล มี "โรงถ่าน" คอยแจกจ่าย โรงถ่านก็แค่ชื่อ ความจริงหน้าร้อนพวกเขายังแจกเครื่องดื่มคลายร้อนและน้ำแข็งก้อนใหญ่ด้วย

เสิ่นฮ่าวคุ้นเคยกับกองปราบจิ้งซีดีแล้ว เข้าออกหลายครั้ง ตามธรรมเนียมเขาต้องไปนั่งรอที่ "ห้องน้ำชา" ก่อน สัมผัสความอบอุ่นดั่งฤดูใบไม้ผลิจากเตาถ่านในห้อง พอนั่งลงก็รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาตะหงิดๆ

"ใต้เท้าเสิ่น ท่านผู้บัญชาการเชิญครับ"

รอได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม นายกองน้อยคนหนึ่งก็เข้ามาเชิญเสิ่นฮ่าวเข้าไป ทำเอาคนในห้องน้ำชาหันมามองเป็นตาเดียว ซุบซิบกันใหญ่ว่าพ่อหนุ่มคนนี้เป็นใคร ทำไมรอแป๊บเดียวก็ได้เรียกตัวแล้ว พวกเขารอมาค่อนวันยังเงียบกริบ

ก็มีคนพูดขึ้นว่า: เขาเจ้ายังไม่รู้จักอีกหรือ เสิ่นฮ่าว ดาวหายนะแห่งเมืองเฟิงยื่อไง! มือกระบี่อันดับหนึ่งของใต้เท้าเจียง เจ้ากล้าก็ไปเรียกเขาไว้ถามสิว่าทำไมลัดคิวเจ้า

ทันใดนั้นเสียงอุทาน "อ๋อ เขาเองหรือ" ก็ดังระงม ไม่มีใครคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเสิ่นฮ่าวไม่ต้องต่อคิวอีก ใครจะอยากมีเรื่องกับดาวหายนะ กินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำหรือไง

เสิ่นฮ่าวมีเรื่องในใจ ย่อมไม่ได้สนใจคำพูดของคนข้างหลัง ต่อให้ได้ยินก็คงแค่ยิ้มผ่านไป

คนเฝ้าประตูแจ้งข่าวแล้วให้สัญญาณว่าเสิ่นฮ่าวเข้าไปได้

ผลักประตูเข้าไป โค้งคำนับแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานตามที่เจียงเฉิงผายมือเชิญ

"เจ้านั่งรอก่อน ข้าตรวจฎีกาฉบับนี้ให้เสร็จก่อน"

"ใต้เท้าเชิญตามสบายขอรับ ไม่ต้องเกรงใจผู้น้อย"

นั่งรออยู่หนึ่งก้านธูป เจียงเฉิงก็วางพู่กันในมือ เงยหน้าขึ้นมายิ้มหน้าบาน ไม่เจอกันนาน แต่เขาพอใจลูกศิษย์คนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

"ครั้งนี้เจ้าทำผลงานที่เมืองถู่ขุยได้สวยงาม เตือนภัยกองปราบจิ้งซีล่วงหน้าเรื่องคำสั่งมั่วซั่วของอู๋ชางเหอ ทำให้รอดพ้นจากการถูกคนไร้ความสามารถคนนั้นทำเสียเรื่อง ที่หายากยิ่งกว่าคือผลงานของเจ้าในสุสานจักรพรรดิกระบี่ ไม่เพียงต้านทานการลอบสังหารจากภาพลวงตาในแดนกระบี่เมฆาได้ ยังไม่ลืมช่วยเหลือเพื่อนร่วมงาน ช่วยชีวิตคนหลายร้อยคน เรื่องนี้นักพรตกระบี่ทองสามท่านกลับมารายงานอย่างตื่นเต้น ท่านผู้บัญชาการใหญ่เองก็ชมเจ้าไม่ขาดปาก

ทำให้ข้าได้หน้าไม่น้อยเลยนะ!"

เสิ่นฮ่าวยิ้ม "แฮะๆ ก็เรื่องบังเอิญ โชคช่วยเป็นส่วนใหญ่ครับ" เขาไม่ถ่อมตัวจนเกินงาม รู้ว่าเจียงเฉิงไม่ชอบคนนิสัยถ่อมตัวเสแสร้ง ตรงไปตรงมาถึงจะถูกจริต

"ฮ่าๆๆ โชคก็ถือเป็นความสามารถ! แถมยังเป็นความสามารถที่ยิ่งใหญ่ด้วย! จริงสิ ดูแววตาเจ้าเป็นประกาย สีหน้าท่าทางไม่เหมือนเมื่อก่อน พลังฝึกตนก้าวหน้าแล้วหรือ ขั้นรวบรวมวิญญาณขั้นสี่ ไม่สิ! นี่เจ้าขั้นรวบรวมวิญญาณขั้นสี่แล้วกำลังจะทะลวงอีกแล้วหรือ!"

ไม่ดูไม่รู้ พอดูถึงกับตกใจ

สองเดือนก่อนเจียงเฉิงยังเห็นเสิ่นฮ่าวแค่ขั้นรวบรวมวิญญาณขั้นสาม ตอนนี้ไม่เพียงขั้นสี่แล้ว ยังดูเหมือนกำลังเข้าใกล้คอขวดขั้นต่อไปอีกแล้ว พรสวรรค์ของเด็กคนนี้ร้ายกาจขนาดนี้เชียวหรือ มิน่าล่ะถึงไม่เพลี่ยงพล้ำในแดนกระบี่เมฆา

"ใต้เท้าสายตาเฉียบแหลม ผู้น้อยช่วงก่อนได้อะไรดีๆ มาบ้าง เลยทำให้พลังฝึกตนพุ่งสูงขึ้นมาช่วงหนึ่ง ตอนนี้กำลังปรับพื้นฐานให้แน่น การเลื่อนขั้นครั้งต่อไปคงอีกนานขอรับ"

"อีกนาน? เจ้าหลอกใคร ต่อให้เจ้าเน้นปรับพื้นฐาน แต่ด้วยพลังฝึกตนปัจจุบันของเจ้าไม่เกินครึ่งปีต้องทะลวงผ่านอีกแน่ กดไม่อยู่หรอก จุ๊ๆ นึกไม่ถึงว่าพรสวรรค์เจ้าจะสูงขนาดนี้ ก่อนหน้านี้คงถูกดองไว้จนเค็มเลยสินะ"

เสิ่นฮ่าวไม่มีทางบอกเจียงเฉิงหรอกว่าพลังฝึกตนของเขาตอนนี้มาจากการยัดเยียด ได้แต่ยิ้มไม่ตอบ พูดตามตรง ขอแค่เขาอยาก เดือนหน้าเขาก็ทะลวงผ่านได้อีก แต่เขายังคิดว่าควรเน้นรากฐานให้มั่นคง เรื่องพลังฝึกตนอย่าใจร้อนเกินไป

คุยสัพเพเหระอีกสองสามประโยค เสิ่นฮ่าวก็ยื่นจุดประสงค์ที่มาในวันนี้ให้

"ทำไม ยังมีเรื่องไม่ได้รายงานอีกหรือ" เจียงเฉิงรับฎีกามาด้วยรอยยิ้ม ถามด้วยความสงสัยขณะคลี่อ่าน ก่อนหน้านี้รายงานจากกองธงทมิฬส่งมาหลายฉบับ บวกกับรายงานจากนักพรตกระบี่ทอง ความจริงเรื่องราวและต้นสายปลายเหตุของสุสานจักรพรรดิกระบี่ก็ชัดเจนหมดแล้ว ไม่คิดว่ายังมีเรื่องอะไรไม่ชัดเจนจนต้องให้เสิ่นฮ่าวมาด้วยตัวเอง

เจียงเฉิงถึงกับคิดว่าเสิ่นฮ่าวพลังก้าวหน้าแล้วจงใจหาข้ออ้างมาให้เขาดูหน้า ถือว่ามาทวงรางวัลกลายๆ แต่พอรับฎีกาไปอ่านไม่กี่บรรทัดความคิดนี้ก็หายวับไป

เสิ่นฮ่าวยังพูดเสริมอยู่ข้างๆ "ใต้เท้า ผลงานของกองธงทมิฬในเหตุการณ์สุสานจักรพรรดิกระบี่ที่เมืองถู่ขุยครั้งนี้ไม่น่าพอใจอย่างยิ่ง จะว่ายังไงดี ในความเห็นของผู้น้อยคือ 'ไม่มีน้ำยา' ไม่มีปัญญาจะรับมือสถานการณ์แบบนี้ได้เลย แถมยังกลายเป็นตัวถ่วงและเป้านิ่งอีกต่างหาก

เรื่องนี้มีความบกพร่องของผู้น้อย และก็มีปัญหาเรื่องความแข็งแกร่งโดยรวมที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินของทหารกองธงทมิฬด้วย..."

"ด้วยโครงสร้างของกองธงทมิฬที่ครอบคลุมมากขึ้น แผนการน้ำดำดำเนินไปอย่างราบรื่น กองธงทมิฬต้องการกำลังคนมากขึ้นและการถือครองกำลังรบที่แข็งแกร่งขึ้น แม้แต่บุคลากรที่หลากหลายและหลายระดับชั้นก็ต้องมีให้ครบ..."

"ก่อนหน้านี้กองบัญชาการใหญ่ให้สิทธิพิเศษเรื่องตำแหน่งขุนนางแก่กองธงทมิฬ แต่แก้ปัญหาเรื่องผลตอบแทนไม่ได้แก้เรื่อง 'ความแข็งแกร่ง' แนวคิดของผู้น้อยคือเป็นไปได้ไหมที่จะให้กองธงทมิฬเมืองเฟิงยื่อเป็น 'โครงการนำร่อง' ทางกองปราบจิ้งซีเพิ่มความช่วยเหลือด้านทรัพยากรการฝึกฝน ยกระดับความแข็งแกร่งโดยรวมของกองธงทมิฬขึ้นมาหน่อย"

"อีกอย่าง ผู้น้อยคิดว่าจะเป็นไปได้ไหมที่จะคัดเลือกต้นกล้าที่มีพรสวรรค์ด้านพลังฝึกตนโดดเด่นจากทั่วราชอาณาจักรมาฝึกฝนอย่างพิถีพิถัน"

เสิ่นฮ่าวร่ายยาวเป็นชุด ส่วนเจียงเฉิงที่นั่งอยู่ก็เดี๋ยวขมวดคิ้วเดี๋ยวคลายคิ้ว มองดูฎีกาอยู่นานไม่พูดอะไร

ผ่านไปครู่ใหญ่ เจียงเฉิงถึงพับฎีกาเก็บ มองเสิ่นฮ่าวด้วยสายตายิ้มๆ กึ่งไม่ยิ้ม พูดว่า "เจ้ากำลังฉกฉวยโอกาสปล้นตอนไฟไหม้นะเนี่ย"

"ผู้น้อยมิกล้า"

"ในฎีกาของเจ้าทุกประโยคล้วนแบมือขอของจากเบื้องบน ขอทรัพยากรไปยกระดับพลังรบของกองธงทมิฬ เจ้าคิดว่าต้องเททรัพยากรลงไปเท่าไหร่ถึงจะทำได้ นี่ไม่ใช่คนคนเดียวนะ แค่เขตเมืองเฟิงยื่อก็เป็นร้อยเป็นพันคนแล้ว" เจียงเฉิงพูดตามตรงว่าจนปัญญา คิดว่าราชสำนักเป็นเศรษฐีหน้าโง่หรือไง อยากได้ทรัพยากรเท่าไหร่ก็ได้

"แฮะๆ ใต้เท้า ก็ฟังความเห็นท่านไงครับ เราค่อยเป็นค่อยไป เพิ่มให้สักหน่อยก็ยังดี ท่านก็รู้ว่ายาเม็ดในระดับล่างมันขาดแคลนขนาดไหน นายกองน้อยต้องดูฤกษ์ดูยามดวงดีถึงจะได้สักเม็ดสองเม็ด พลทหารทั่วไปบางคนหน้าตายาเม็ดเป็นไงยังไม่เคยเห็น ความแข็งแกร่งของพวกเขาความจริงไม่น่าจะต่ำเตี้ยขนาดนี้ ขอแค่ท่าน..."

"หยุด! เรื่องนี้ข้าจะพิจารณาดู ต่อให้จะเอาเมืองเฟิงยื่อของพวกเจ้าเป็นโครงการนำร่อง ก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ้ากับข้าจะมานั่งคุยกันสองประโยคแล้วตกลงได้

นอกจากเรื่องนี้ ยังมีเรื่องอื่นอีกไหม"

"ยังมีอีกเรื่อง คือเรื่องเกี่ยวกับไป๋ฉางชิงได้เริ่มดำเนินการอย่างเป็นทางการแล้วขอรับ"