ชีวิตของสาวน้อยในโลกออนไลน์ ตอนที่16: เริ่มเกมได้!

ตอนที่16: เริ่มเกมได้!

หลังจากที่เธอวางสายไป อเล็กก็ได้ยินเสียงแม่เรียกดังมาจากชั้นล่าง “อเล็ก มากินข้าว!”

เมื่อเธอได้กลิ่นหอมๆโชยมาท้องก็ส่งเสียงโครกคราก เธอรู้สึกเหนื่อยที่ยกของหนักกับร้องไห้ไปเมื่อกี้ กับกลิ่นหอมๆของอาหารที่ลอยมาตามอากาศทำให้เธอไม่สามารถห้ามใจวิ่งลงไปข้างล่างได้ จากกลิ่นที่ลอยมาอเล็กสามารถบอกได้เลยว่าเป็นฝีมือของแม่ แม่ของเธอเข้าครัวนับครั้งได้ตั้งแต่มีน้องๆ อเล็กกับพ่อทำกับอาหารเก่งแต่ก็เทียบไม่ได้กับฝีมือแม่เลย

เมื่อเห็นอาหารอันแสนโอชะบนโต๊ะอเล็กก็อยากจะจ้วงมันเร็วๆแล้ว แต่เธอต้องยับยั้งความหิวเอาไว้ จากนั้นเธอก็นั่งลงข้างๆน้องชายคนเล็กเอล ที่กำลังรอพ่อกับแม่อยู่ “เอล…พ่อแม่ไปไหนหรอ?”

เอลมองหน้าอเล็กแล้วมองต่อไปยังห้องของแซคและไอรีน “มาม๊า ปาป๊า… เล่นกัน…”

เธอมองตามนิ้วของเอล อเล็กเห็นพ่อกับแม่เดินออกมาจากห้องนอน “พ่อ เกิดอะไรขึ้นกับหน้าของพ่อเนี่ย?” เธอเห็นบาดแผลและรอยฟกช้ำเต็มหน้าพ่อ

“นี่หรอ?” ชี้ไปที่รอยช้ำ “ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวมันก็หาย” ภรรยาของเขาฟาดเขาอย่างไม่ยั้งมือเลย เธอรู้ว่าความสามารถในการฟื้นฟูตัวเองของเขามันเร็วกว่ามนุษย์ธรรมดา “พ่อมีข่าวดีมาบอก แม่เขาอนุญาตให้เราเล่… พ่อหมายถึงอนุญาตให้เราลงไปฝึกซ้อมที่ห้องใต้ดินได้แล้ว”

“จริงหรอ!?” อเล็กหันไปหาแม่

เห็นหน้าตามีความสุขของลูกสาวแล้ว แซคก็พยักหน้าอย่างพอใจ ที่เขาโดนฟาดไปทั้งหมดไม่เสียเปล่าแล้ว แซคใช้ความปลอดภัยของอเล็กเป็นข้อได้เปรียบเพื่อบังคับให้ไอรีนยอมรับข้อเรียกร้องของเขา

ไอรีนพยักหน้าให้อเล็ก “แต่ต้องไม่ทิ้งการเรียนของลูกนะ โอเคไหม? ถ้าแม่เห็นเกรดของลูกตกแม่จะไม่อนุญาตให้ลูกไปฝึกอีกเลย” ไอรีนไม่อยากให้ลูกๆรู้เรื่องอดีตของพวกเธอ แต่ถ้ามันทำให้เด็กๆปลอดภัย พวกเธอก็จะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องพวกเขา แม้ว่าจะหมายถึงว่าทั้งแซคและเธอจะต้องให้ความรู้และสอนสกิลทุกๆอย่างเพื่อให้เด็กๆเรียนรู้ที่จะอยู่รอดก็ตาม

“หนูสัญญาๆ” อเล็กรีบพยักหน้าตอบ

“ก่อนอื่นเรามากินข้าวกันก่อนที่อาหารจะเย็นหมดเถอะ หนูหิวแล้ว” กับอาหารที่ตั้งอยู่ข้างหน้า อเล็กไม่สามารถห้ามใจไม่ให้กินได้อีกแล้ว

เมื่อเห็นลูกดูหิวมาก ไอรีนและแซคก็หัวเราะออกมา พวกเขานั่งลงโดยที่ไอรีนนั่งกับลูกสาวคนเล็กทั้งสอง ส่วนแซคก็นั่งกับแฝดและอเล็ก แล้วไอรีนก็เริ่มตักอาหารเด็กให้ลูก

ครอบครัวทั้งเจ็ดคนกินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข โดยไม่ได้นึกถึงเค้าลางของเมฆดำที่กำลังคืบคลานเข้ามาเลย

…

หลังจากที่ข้าวเม็ดสุดท้ายหมด อเล็กก็เรอออกมา “ขอโทษค่ะ”

ข้าวฝีมือแม่คือที่สุด แต่น่าเศร้าที่โอกาสจะได้กินมันน้อยมาก “แม่ๆๆ แม่น่าจะทำอาหารให้บ่อยขึ้น ฝีมือของหนูกับพ่อเทียบกับแม่ไม่ได้เลย” อเล็กแนะนำขณะลูบท้องป่องๆของเธอ ท้ายที่สุด หนทางของอเล็กยังอีกยาวไกลที่จะชนะฝีมือทำอาหารของแม่ได้

“แทนที่จะให้แม่จะเข้าครัว ให้แม่สอนลูกทำอาหารอย่างเข้มงวดไม่ดีกว่าหรอ?” ไอรีบตอบขณะให้นมแซนดร้าที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอ บางทีมันอาจจะถึงเวลาที่เธอจะสอนเคล็ดลับการทำอาหารของบรรพบุรุษให้กับอเล็กแล้ว

“จริงหรอ?? แต่ใครจะดูแลแอ๊กซ์ เอล เซเรนแล้วก็แซนดร้าอ่ะ?” ตลอดเวลามานี้ อเล็กมักเรียนรู้ด้วยตัวเองเสมอ เธอมองสิ่งต่างๆที่พ่อกับแม่ทำ

“แอ๊กซ์กับเอลดูแลตัวเองได้แล้ว ส่วนเซเรนกับแซนดร้าแม่จะให้พ่อเขาดูแลตอนที่เราปิดโรงฝึกร้างนั่น” ไอรีนไม่ได้กังวลเรื่องการเงินในบ้านนักแม้พวกเธอจะไม่มีแหล่งรายได้เลยก็ตาม พวกเธออาศัยอยู่ในชุมชนชนชั้นกลางและสมบัติของพวกเธอก็มีมหาศาลถึงขั้นเหลือไว้ให้โหลนใช้อย่างสบายๆทั้งชีวิตด้วยซ้ำ งานที่เสี่ยงชีวิตเพื่อโลกได้มาซึ่งผลประโยชน์มากมาย หนึ่งในนั้นคือเงินอันน่ารักที่พวกเธอได้หลังจากสำเร็จทุกๆภารกิจ

“แม่ของลูกพูดถูก เราสามารถปิดโรงฝึกได้ ที่นั่นก็ดีอยู่สำหรับการฝึก แต่ตอนนี้เราสามารถใช้ห้องใต้ดินได้แล้ว เรามีที่ฝึกใหม่แล้ว” แซคพยักหน้า ถึงแม้ว่าโรงฝึกจะโดนดูหมิ่นก็ตาม

“เราเริ่มพรุ่งนี้เลยได้มั้ย?? หนูสัญญากับเพื่อนไว้ว่าจะเลี้ยงข้าวเย็นเธอพรุ่งนี้” อเล็กถามเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเธอสัญญากับซาแมนทาไว้

“แน่นอนจ้ะ” ไอรีนยิ้ม เธอดีใจที่ลูกสาวของเธอมีเพื่อนคนอื่นนอกเหนือจากอิเสเคียลที่เป็นเพื่อนสมัยเด็ก

เมื่ออเล็กนึกถึงสัญญาที่ให้ไว้กับซาแมนทา เธอก็นึกถึงแผนการของอิเสเคียลได้เช่นกัน “เออพ่อ หนูจะแอดพ่อเข้าไปในห้องดิสคอร์ดนะ พ่อจะได้ติดต่อกับหนูได้ง่ายในเกม” อเล็กพูด เธอกำลังจะกลับเข้าห้องของเธอ

“พวกลูกโอเคหรือที่จะเอาพ่อเข้าไปด้วย? มันอาจจะทำให้เพื่อนๆลูกอึดอัดก็ได้นะ”

“มีแค่หนู อิเสเคียล แล้วก็เพื่อนอีกคนหนึ่งเท่านั้นแหล่ะ ง่ายๆก็คือมีแค่พวกเราสี่คนเท่านั้น พ่อไม่ต้องห่วง”

“เข้าใจแล้ว…”

…

หลังจากที่อเล็กเข้าห้องไป เธอก็เดินไปที่เตียงแล้วนั่งสมาธิท่าดอกบัว

ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว เหลืออีกสองชั่วโมงก่อนที่เกมจะเปิดตัว

อเล็กอยากจะอยู่ในช่วงเวลาที่ดีที่สุดก่อนจะได้เล่นเกม การทำสมาธิเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมที่ใช้ขจัดความวุ่นวายใจที่ห้อมล้อมจิตใจและความเครียดของเธอ

เวลาผ่านไปภายในห้องที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงเดินของเข็มนาฬิกาที่ดังอยู่ข้างๆอเล็กเท่านั้น

…

*ปี๊บ! *ปี๊บ! *ปี๊บ! อเล็กออกจากการนั่งสมาธิแล้วเดินไปปิดเสียงนาฬิกาปลุก

ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มห้าสิบห้าแล้ว เหลือเวลาอีกแค่ห้านาทีเท่านั้นก่อนที่เกมจะเริ่ม

อเล็กลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่แคปซูลรุ่นที่หนึ่งที่ตั้งไว้ข้างๆเครื่องคอมพิวเตอร์ของเธอ

อเล็กกดปุ่มที่อยู่ตรงกลางเครื่อง จากนั้นฝาเครื่องก็เปิดขึ้น มันเหมือนกับช่วงเวลาห้าปีที่แล้วที่เจ้าเครื่องนี้ถูกส่งมาที่บ้าน

หลังจากที่แคปซูลเปิดออกอย่างสมบูรณ์แล้ว อเล็กก็ค่อยๆเข้าไปนอนลงด้านใน แคปซูลเครื่องนี้จะปิดฝาลงโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกที่ได้นอนข้างในเครื่องนี้เป็นสิ่งที่เธอจำได้ไม่ลืม มันสบายมาก เธอไม่รู้ว่าในนี้ใช้วัสดุอะไรในการสร้างแต่การนอนอยู่ข้างในนี้มันสบายกว่าเตียงของเธอซะอีก

เวลาผ่านไป ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็ปรากฏขึ้นมาให้เธอเห็น

[เหลือเวลาอีก30วินาที]

[ท่านต้องการนับถอยหลังหรือไม่?]

[ต้องการ / ไม่ต้องการ]

อเล็กคลิกปุ่มต้องการ

[10] ในที่สุดมันก็เริ่มขึ้นแล้ว

[9]

[8]

…

[5]

เมื่อเธอมองเวลาที่ถอยหลังลง หัวใจของอเล็กก็เต้นเร็วขึ้นและเร็วขึ้น

[4]

[3]

[2]

มาแล้ว!!

[1]

[ท่านปรารถนาที่จะเข้าสู่พาราเบลลัมหรือไม่?]

[ใช่ / ไม่]

อเล็กกดใช่อีกครั้ง

[เพื่อที่จะเข้าสู่โลกใบนี้ได้อย่างเต็มรูปแบบ โปรดพูดคำว่า ‘symte…’]

“System start.” ก่อนที่ระบบจะแจ้งเตือนเสร็จ อเล็กก็พึมพำออกมาด้วยความเย็นชา

หลังจากสั่งการระบบเสร็จสิ้น วิสัยทัศน์ของเธอก็ถูกบดบังไปด้วยแสงสว่าง จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกระซิบของเด็กดังอยู่ข้างๆหูเธอ

[ยินดีต้องรับสู่พาราเบลลัม…]

[โปรดสร้างตัวละครของท่าน…]

--------------------

ในที่สุดก็เข้าเกมแล้ว!