ชีวิตของสาวน้อยในโลกออนไลน์ ตอนที่14: อดีตอันดำมืด

ตอนที่14: อดีตอันดำมืด

อเล็กไม่อยากจะเชื่อว่าที่บ้านมีห้องใต้ดิน ท้ายที่สุดบ้านหลังนี้ก็เป็นเพียงบ้านสองชั้นมือสองของชนชั้นกลางที่มีสีสันสดใสภายในและภายนอกบ้านเป็นสีขาว

ในตอนนี้ พ่อของเธอกำลังรอเธออยู่นอกห้อง “ลูกจะไปไหม!?” แซคเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พ่อของเธอให้ความรู้สึกเหมือนเด็กที่กำลังจะโชว์ของเล่นชิ้นโปรดให้เพื่อนดู

“ไป!”

ไอรีนเห็นว่าเซเรนยังอยู่ในอ้อมแขนของสามีเธอ “ส่งเซเรนมาให้ฉัน” ไอรีนลงมาจากเตียงแล้วฉกลูกสาวออกจากอ้อมอกของแซค “คุณไม่ควรเอาลูกไปยังที่สกปรกและอันตราย”

แซคเกาหัว “ผมพึ่งทำความสะอาดไปอาทิตย์ที่แล้วเองนะ” แซคอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ เมื่อสิบปีที่แล้วเขาสัญญากับเธอไว้ว่าจะไม่เข้าไปที่นั่นอีก แต่เขาผิดคำสัญญาไปแล้ว เมื่อสองปีที่แล้วที่เอาแคปซูลไปซ่อนไว้ เขาบอกกับตัวเองว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย

ไอรีนเผยออร่าอันอบอุ่นหลังจากอุ้มเซเรนต่อจากแซค ก่อนจะกลายเป็นความหนาวเหน็บอันหาที่เปรียบไม่ได้ เธอหรี่เสียงลงให้เหมือนกับเสียงของปีศาจที่คลานออกมาจากหูของแซค “เราทั้งคู่สัญญากันไว้ว่าจะไม่นำอดีตอันดำมืดของเรากลับมา ทั้งหมดนี้มันไม่มีความหมายเลยหรอ??”

ออร่าของไอรีนเหมือนจะแช่แข็งร่างของอเล็กและแซค ไอรีนสามารถเป็นแม่และภรรยาที่อ่อนโยนที่สุดในโลกได้ แต่ก็เป็นหญิงที่น่ากลัวที่สุดเมื่อโมโหก็ได้เช่นกัน ไอรีนและแซครู้จากจิตใต้สำนึก

“ผมขอโทษนะ… ผมทำโดยไม่ได้คิด แต่ที่ผมทำลงไปเป็นเพราะลูกของเราไม่เคยหยุดพูดถึงเรื่องสงครามด้วยใบหน้าเคร่งเครียดทุกวันเลย” แซคทำได้แค่โทษลูกสาว ไอรีนมักมีเด็กเป็นจุดอ่อน อเล็กต้องไม่เป็นไรแน่ๆ

…

อเล็กกำลังงง ทำไมถึงโยนมาให้เธอล่ะ!

อเล็กไม่เคยรู้เลยว่ามีห้องลับใต้ดินอยู่ด้วย เมื่อมองไปที่ใบหน้าหงอยๆของพ่อ อเล็กก็ตัดสินใจที่จะไม่ช่วย เธอรู้สึกโกรธด้วยซ้ำ

แต่เมื่อเธอลองคิดไปอีก เธอก็จำได้ว่าเธอชอบพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัวบ่อยๆระหว่างฝึกซ้อมกับพ่อของเธอ ว่าต้องมีบางอย่างเกี่ยวข้องกับสงครามแน่ๆ

“ว้าาาาา!!”

อยู่ๆเซเรนก็ร้องไห้ออกมา เธอรับรู้ได้ถึงกระแสขมขู่จากแม่ของเธอ

เมื่อเธอได้ยินเสียงร้องไห้ของเซเรน ไอรีนก็เก็บบรรยากาศอันหนาวเหน็บและกดดันลงแล้วเปลี่ยนให้เป็นออร่าที่แสนอบอุ่น ไอรีนโยกเซเรนไปมาอย่างอ่อนโยน

“ไปๆ ไปเอาแคปซูลออกมาก่อน แต่อย่าให้ลูกเห็นห้องนั้นมากเกินไปนะ แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันทีหลัง” ไอรีนพูดขณะจดจ่ออยู่กับเซเรน

แซคลากอเล็กออกจากห้อง

…

“พ่อ?”

“ว่าไง?”

อเล็กถามขณะเดินตามพ่อออกไปนอกบ้าน “ทำไมถึงต้องซ่อนห้องใต้ดินไว้ด้วย? หนูไม่เคยเห็นที่ไหนที่จะสามารถแอบเข้าไปโดยไม่มีใครเห็นได้เลย” บ้านหลังนี้เล็กเกินที่จะซ่อนห้องลับไว้ เธออยู่มาสิบแปดปีโดยที่ไม่เคยเจอมันเลย

“มันไม่แปลกหรอกที่ลูกจะไม่สังเกตเห็นมัน”

อเล็กรู้สึกสับสน เพราะทางที่พวกเธอกำลังเดินไปคือบ้านร้างข้างๆ

เจ้าของบ้านหลังนี้ปล่อยมันร้างไปเมื่อสิบปีที่แล้วโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ พวกเขาย้ายออกโดยที่ไม่ได้ขยับของข้างในเลยแม้แต่น้อย อยู่ดีๆพวกเขาก็หายไป และจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครย้ายเข้ามาใหม่

เธอมองออกไปยังประตูของบ้านหลังเก่าที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ อเล็กไม่สามารถห้ามความคิดของตัวเองได้ “เราไม่ได้กำลังบุกรุกพื้นที่ของคนอื่นใช่ไหมพ่อ??”

แซคไม่ลังเลใจที่จะเปิดประตูเลย

อเล็กเลยทำได้แค่ตามไปอย่างเงียบๆ

“ไม่ต้องห่วง รัฐกำหนดให้ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามแล้ว” แซคพูด เขาถีบประตูเข้าไปอย่างโหดร้าย

ไม่ใช่ว่ามันจะเป็นปัญหามากกว่าเดิมหรอ!!!??

ถึงอเล็กจะกังวลก็ตาม เธอก็ยังตามพ่อของเธอต่อไป เธออยากรู้เกี่ยวกับห้องลับของพ่อและอดีตของพวกเขา

ภายในของบ้านหลังนี้ใหญ่กว่าที่คิด เพียงพอสำหรับครอบครัวห้าคน

เมื่อเธอเข้าไปข้างในก็ได้กลิ่นเน่า เหม็นอับ ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยฝุ่น ใยแมงมุม และของต่างๆที่แตกอยู่บนพื้น

เธอรู้สึกโล่งใจที่มาที่นี่ตอนบ่ายๆ อเล็กลองคิดดูว่าหากพวกเธอมาที่นี่ตอนกลางคืน มันต้องน่ากลัวมากแน่ๆ

อเล็กหันไปเห็นพ่อของเธอกำลังดึงพรหมเก่าๆสีขาวแสนสกปรกออกจากกลางห้อง

จากนั้นแซคก็กระทืบพื้นสามครั้ง อเล็กตะลึงเมื่อเห็นพื้นเริ่มเคลื่อนไหว และข้างหน้าของเธอปรากฏบันไดที่ทอดยาวลงไปข้างล่างกับแสงไฟที่ติดขึ้นมาแบบอัตโนมัติ มันส่องแสงไปตามทาง

“มันไฮเทคมาก!!” คงไม่มีใครคิดว่าบ้านร้างที่แสนน่ากลัวจะมีห้องใต้ดินสุดไฮเทคอยู่แน่นอน

“ก็เมื่อก่อนที่นี่เคยเป็นทรัพย์สินของรัฐบาลเอาไว้ใช้สอดส่องพ่อกับแม่ ไม่แปลกหรอกที่จะมีของไฮเทคอยู่รอบๆ” แซคอธิบายขณะรอให้พื้นทั้งหมดเปิดอย่างสมบูรณ์

คำพูดของพ่อทำให้เธอสับสน “ทำไมพ่อกับแม่ถึงต้องถูกรัฐจับตามองด้วย พ่อกับแม่เคยก่ออาชญากรรมมาก่อนหรอ? ไม่ใช่ว่าพวกพ่อเคยเป็นทหารมาก่อนหรอ?” อเล็กไล่ถามคำถามออกมาอย่างรวดเร็ว เธออยากรู้เกี่ยวกับอดีตของพ่อกับแม่มาก อเล็กไม่ค่อยรู้เรื่องอดีตของพวกเขาสักเท่าไหร่เพราะพ่อกับแม่ไม่ค่อยยอมพูดออกมาเลย

“พวกพ่อไม่ใช่อาชญากร… จริงๆแล้วพวกเรามีผลงานมากที่สุดในโลกด้วยซ้ำ… มันก็แค่ช่วงที่พ่อกับแม่ตัดสินใจเกษียณ พวกคนที่เรารับใช้และไว้วางใจบอกว่าพวกพ่อเป็นบุคคลที่อันตรายที่สุดในโลกใบนี้” แซคอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจ เขานึกถึงพวกสารเลวที่เขาเคยรับใช้เมื่อนานมาแล้ว ที่ตอบแทนเขาด้วยความไร้เมตตา

มันไม่ได้แปลกอะไรเลยถ้าพ่อของเธอจะเป็นบุคคลที่ถูกเรียกว่าหนึ่งในคนที่อันตรายที่สุดในโลก แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือแม่ของเธอก็เป็นหนึ่งในคนที่อันตรายที่สุดด้วยเช่นกัน “ทำไมแม่ถึงเป็นบุคคลอันตรายเหมือนกันอะ?”

“อย่าไปพูดถึงอดีตที่ไม่น่าจดจำอีกเลย แม่ของลูกอาจจะตีพ่อได้ถ้าเราพูดถึงมันมากเกินไป” เมื่อเห็นพื้นถูกเปิดออกมาโดยสมบูรณ์ แซคก็เดินลงไปข้างล่างทันที เมินคำถามของอเล็กโดยสิ้นเชิง

แซคหันไปหาลูกแล้วแล้วพูดกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย “พวกพ่อคือผลผลิตของอดีต แต่จะไม่ตกเป็นเชลยของมัน”