บทที่ 240 - ค่าความชอบ 60, ค่าเจตศัตรู -25

บทที่ 240 - ค่าความชอบ 60, ค่าเจตศัตรู -25

นึกว่าตัวเองหูฝาดไป

เซี่ยอู๋หันกลับไปมองหลี่ฉีอีกครั้ง

ใบหน้าของหลี่ฉีที่แต่งหน้าอ่อนๆ ดูไร้อารมณ์ ดวงตาและคิ้วของเธอดูเย่อหยิ่งและหยิ่งผยองอยู่เล็กน้อย

เมื่อกี้คือเสียงในใจของหลี่ฉีจริงๆ เหรอ?

ไม่ใช่ว่าระบบมันมั่วขึ้นมาเองใช่ไหม?

[โปรดอย่าได้ดูหมิ่นระบบนี้ เบบี้ 2 ขวบไม่โกหกหรอกนะ]

เซี่ยอู๋: "..."

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหลี่ฉี เป็นหัวหน้าแผนกพนักงานต้อนรับ ทำงานอยู่ที่อาคารการบินตะวันออกได้ 4 ปีแล้ว ประสบการณ์อาจจะไม่ได้โชกโชนอะไรมากนัก แต่มีความสามารถในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี ไม่เคยโดนผู้โดยสารร้องเรียนเลย ไม่ทราบว่า พวกเราควรจะเรียกคุณว่าอะไรดีคะ?"

หลี่ฉียื่นมือออกมาทักทายก่อนอย่างเป็นมิตร

เซี่ยอู๋ยื่นมือไปจับตอบ "พวกคุณเรียกไป๋เหิงว่ายังไง ก็เรียกฉันแบบนั้นก็ได้ค่ะ"

"พวกเราเรียกเขาว่า 'ท่านประธานน้อยไป๋' ค่ะ งั้นของคุณ พวกเราก็เรียก 'ท่านประธานเซี่ย' ได้ไหมคะ?" หลี่ฉีถาม

เซี่ยอู๋พยักหน้า "ได้ค่ะ"

พอได้รับอนุญาตจากเซี่ยอู๋ หลี่ฉีก็ให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ แนะนำตัวเองทีละคน

หลังจากที่ฟังพวกเขาแนะนำตัวจนครบ เซี่ยอู๋ก็เอ่ยถาม "ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ? พวกคุณเต็มใจที่จะมาทำงานที่นี่จริงๆ หรือเปล่า?"

"เต็มใจสิคะ ท่านประธานน้อยไป๋บอกว่า คุณให้เงินเดือนเยอะกว่าเดิมตั้งสองพัน"

เซี่ยอู๋: "..."

ถึงว่า ทำไมเงินเดือนพนักงานอาคารการบินมันถึงได้สูงขนาดนี้

ที่แท้ก็เป็นเพราะไป๋เหิงไปบวกเพิ่มให้อีกสองพันก่อน แล้วค่อยส่งมาให้เธอดูสินะ

"สภาพแวดล้อมของเมืองเซี่ยงหยางในตอนนี้ต้องบอกว่ายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หลายๆ ที่ในเมืองกำลังก่อสร้างตึกอยู่ เพราะว่าต้องทำงานกันตลอด 24 ชั่วโมง มันก็อาจจะมีเสียงดังรบกวนบ้างเล็กน้อย ฉันจะพยายามจัดที่พักให้พวกคุณอยู่ห่างจากโซนก่อสร้างให้มากที่สุดนะคะ ตอนนี้พนักงานของอาคารการบินยังมีอยู่ไม่กี่คน ดังนั้น ฉันตั้งใจว่าเส้นทางการบินของดาวเซี่ยงหยางจะวิ่งแค่วันละสองเที่ยว เช้าครั้งหนึ่ง บ่ายครั้งหนึ่ง"

พอทุกคนได้ยินตารางงานที่เซี่ยอู๋จัดให้ ดวงตาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที

ต้องรู้ด้วยว่า เทคโนโลยีในตอนนี้มันก้าวหน้าไปไกลมากแล้ว ยานอวกาศทำการวาร์ปครั้งหนึ่ง จากดาวเซี่ยงหยางไปบลูสตาร์ใช้เวลาแค่ประมาณ 35 นาที ไปกลับก็ใช้เวลาอย่างมากแค่ชั่วโมงเดียว

วันหนึ่งวิ่งแค่สองเที่ยว ก็เท่ากับว่าวันหนึ่งทำงานแค่สองชั่วโมงกว่าๆ

งานสบายกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ แถมเงินเดือนยังสูงขนาดนี้ พวกเขานี่มันเก็บของดีได้ชัดๆ!

"แน่นอนว่า นี่เป็นแค่ตารางงานในช่วงนี้เท่านั้นนะคะ ถ้าในอนาคตดาวเซี่ยงหยางมีผู้โดยสารหลั่งไหลเข้ามาเยอะขึ้น ฉันก็จะมีการปรับเปลี่ยนตารางงานใหม่เหมือนกัน ทุกคนอย่าเพิ่งดีใจไปว่าตารางงานของอาคารการบินดาวเซี่ยงหยางจะเป็นแบบนี้ไปตลอด"

พอเห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของทุกคน เซี่ยอู๋ก็ดูออกทันทีว่าพวกเขากำลังดีใจเรื่องอะไร เลยพูดดักคอเอาไว้ก่อน

"ถึงแม้ว่าปริมาณงานจะพอๆ กับที่เดิม แต่เงินเดือนที่คุณให้มันสูงกว่า พวกเราก็รับได้ค่ะ" หลี่ฉีกล่าว

เซี่ยอู๋พยักหน้าเล็กน้อย "รับได้ก็ดีค่ะ อ้อ ฉันติดตั้งหุ่นยนต์ทำความสะอาดไว้ในอาคารการบินเยอะพอสมควรเลย หลังจากที่พวกคุณเลิกงานแล้ว อย่าลืมใช้เวลาสักชั่วโมงช่วยกันทำความสะอาดอาคารการบินด้วยนะคะ"

ทุกคนต่างก็รับปากอย่างเต็มใจ

ต่อให้ต้องเสียเวลาหนึ่งชั่วโมงทำความสะอาดอาคารการบินร่วมกับหุ่นยนต์ทำความสะอาด พวกเขาก็ยินดี!

เพราะยังไงซะ เวลางานทั้งหมดรวมกันแล้วก็แค่ 3 ชั่วโมงเท่านั้น

อีกอย่าง มีหุ่นยนต์ทำความสะอาดอยู่แล้ว พวกเขาก็แค่ควบคุมหุ่นยนต์ให้ไปทำความสะอาด ส่วนตัวเองก็ยืนดูอยู่ข้างๆ

งานแบบนี้มันจะสบายเกินไปแล้ว

"ท่านรัฐมนตรีเหลียง ท่านช่วยพาพวกเขาไปที่ตึกการเงินเพื่อรายงานตัวแล้วก็เซ็นสัญญาด้วยนะคะ แล้วก็พาพวกเขาไปที่หอพักด้วย พรุ่งนี้ค่อยเริ่มงาน"

ประโยคสุดท้าย เซี่ยอู๋พูดกับหลี่ฉีและคนอื่นๆ

ทุกคนพยักหน้ารับทราบ

เหลียงซิ่นเพิ่งจะพาคนออกไป

เหลียงเหยียนก็เดินเข้ามา "หวัง เมื่อสักครู่มีคำร้องขอลงจอดเข้ามาใหม่ เป็นคำร้องขอลงจอดจากยานอวกาศของดาวเผย์หลีหมู่ เนื้อหาในคำร้องบอกว่า ลาคิน บราวน์ เป็นคนแนะนำมา"

"ดาวเผย์หลีหมู่?" เซี่ยอู๋ขมวดคิ้วครุ่นคิด

ดาวเผย์หลีหมู่เป็นดาวเคราะห์ที่ 93% ของพื้นที่เป็นมหาสมุทร ผู้คนจึงเรียกขานกันว่าดาวแห่งมหาสมุทร

ผู้คนบนดาวเคราะห์ดวงนี้ ส่วนใหญ่ดำรงชีพด้วยการจับปลา

ดาวเคราะห์ดวงนี้มีพื้นที่ดินน้อย แถมยังเต็มไปด้วยภูเขาสูงและแม่น้ำ ประชากรจึงมีน้อยมาก

แต่ก็อาศัยการจับปลาส่งออกไปขายยังดาวเคราะห์ดวงอื่น ทำให้พอมีพอกินอยู่บ้าง

ลาคินเป็นคนแนะนำมาเหรอ?

หรือว่าจะมาเสนอขายปลา?

"อนุญาตให้พวกเขาลงจอดได้"

"รับทราบ"

เหลียงเหยียนอนุญาตให้ยานอีกลำลงจอด

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมาหาตัวเอง เซี่ยอู๋ก็ไม่ได้คิดจะไปจากอาคารการบิน เธอตัดสินใจที่จะรออยู่ที่เดิม

รออยู่ไม่นาน ยานอวกาศสีฟ้าลำหนึ่งก็ร่อนลงจอดบนลานจอด

เซี่ยอู๋ยืนรออยู่ที่ด้านนอกทางเชื่อม

จากลานจอดมาถึงที่นี่ ใช้เวลาเดินประมาณเจ็ดแปดนาที

เซี่ยอู๋พบว่า 15 นาทีผ่านไปแล้ว อีกฝ่ายก็ยังไม่โผล่มา เธอก็เลยเปิดดูกล้องวงจรปิด

ก็พบว่าคนกลุ่มนี้หลังจากที่ลงจอดแล้ว พวกเขาดันมาหลงทางอยู่ในทางเชื่อม

แต่ที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ ในกลุ่มคนที่มาด้วยกันสองคนนี้ กลับมีร่างของซูจื้ออวี่อยู่ด้วย

คนอื่นมาน่ะไม่แปลก แต่ซูจื้ออวี่มาที่นี่ได้ยังไง?

เซี่ยอู๋มองภาพจากกล้องวงจรปิด เดินไปยังทางเชื่อมที่มุ่งหน้าไปยังห้องพักพนักงาน แล้วก็เจอกับคนทั้งสอง

"พวกคุณสองคนมาทำอะไรกันตรงนี้? อ่านหนังสือไม่ออกกันเหรอคะ? ที่ประตูก็มีป้ายแขวนไว้ว่า 'ห้องพักพนักงาน' "

"พวกเราหลงทางน่ะ เซี่ยอู๋ อาคารการบินของเธอไม่มีพนักงานคอยนำทางเลยรึไง?"

คนที่พูดคือ อิ่นหงเซวียน ที่มาจากดาวเผย์หลีหมู่

เขาย้อมผมสีฟ้า ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก

เซี่ยอู๋ไม่ได้ตอบในทันที เธอเหลือบมองไปทางซูจื้ออวี่

[ซูจื้ออวี่, ค่าความชอบ 60, ค่าเจตศัตรู -25, ทำไมถึงเหมือนพวกโรคจิตบิดเบี้ยวแบบนี้ล่ะ?]

เสียงผู้หญิงที่ฟังดูสุขุมของระบบตั้งคำถามขึ้นมา

เซี่ยอู๋สูดหายใจเข้าลึกๆ

นับตั้งแต่ที่ระบบมันมีเสียงพูดขึ้นมาได้ เสียงที่โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัวของระบบก็มักจะทำให้เธอสะดุ้งได้ตลอด

"พนักงานเลิกงานแล้วค่ะ พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มงาน แต่ว่า ตรงทางเข้าพวกเราก็มีป้ายบอกทางแขวนไว้นะคะ หรือว่าพวกคุณสองคนอ่านหนังสือไม่ออก?"

โผล่มาไกลถึงขนาดนี้

เซี่ยอู๋ชักจะสงสัยแล้วว่า สองคนนี้แอบมาสืบราชการลับหรือเปล่า

"เซี่ยอู๋ ทำไมเธอพูดจาขวานผ่าซากแบบนี้ล่ะ? คนในเน็ตเขาบอกกันว่าเธอนิสัยอ่อนโยน เข้ากับคนง่ายไม่ใช่เหรอ?"

"เหอะๆ"

เซี่ยอู๋แค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่เสียมารยาท

"ถ้าพวกคุณสองคนไม่หลงทาง ก็คงจะได้เห็นด้านที่อ่อนโยนของฉันไปแล้วล่ะค่ะ เพราะงั้น ตอนนี้กรุณาตามฉันออกมาได้แล้ว อย่ามัวแต่เดินเพ่นพ่านไปทั่ว"

"ก็ได้ๆ"

อิ่นหงเซวียนเดินเข้ามาอย่างไม่ยี่หระ

ทั้งสองคนเดินมาหาเซี่ยอู๋

เซี่ยอู๋เดินนำหน้าพวกเขา "พวกคุณสองคนเป็นเพื่อนของคุณลาคินเหรอคะ"

"ใช่สิ ได้ยินเขาบอกว่า เขากับคุณคลีแอนน่ามาเที่ยวที่ดาวเคราะห์ของเธอรอบหนึ่ง เราก็เลยมาดูกันบ้าง"

เซี่ยอู๋หยุดฝีเท้ากะทันหัน "มาดู?"

"หลังจากที่เธอได้เป็นเจ้าของดาวเซี่ยงหยาง ฉันก็เห็นข่าวเกี่ยวกับเธอโผล่มาในสตาร์เน็ตตลอดเลย พ่อแม่ฉันก็เริ่มมาบ่นเรื่องเธอให้ฉันฟังอยู่ข้างหู ฉันก็เลยมาดูให้เห็นกับตาสักหน่อย ว่าเธอจะเจ๋งสักแค่ไหน ว่าแต่ เธอนี่สวยกว่าที่ในเน็ตเขาว่ากันอีกนะเนี่ย"

" 'เนี่ย' เหรอ?" เซี่ยอู๋ฝืนยิ้มอย่างจนปัญญา คราวหน้าถ้าลาคินแนะนำใครมาอีก สงสัยเธอคงต้องปฏิเสธคำขอลงจอดไปเลยดีกว่า

"เธอก็เดินนำไปสิ ฉันอยากจะดูหน่อยว่าดาวเคราะห์ของเธอตอนนี้มันเป็นยังไงบ้าง ทุกคนเขาพูดกันว่าดาวเคราะห์ของเธทั้งเหม็นทั้งเน่า ฉันก็เลยอยากรู้อยากเห็นน่ะ ว่าดาวเคราะห์ของเธอจริงๆ แล้วมันเป็นยังไงกันแน่?"

มาถึงตอนนี้ เซี่ยอู๋ไม่อยากจะฝืนยิ้มเสแสร้งอีกต่อไปแล้ว

ซูจื้ออวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา พอได้ยินคำพูดที่ไร้สมอง ไร้ซึ่งมารยาทของเพื่อนตัวเอง เขาก็ก้มหน้าหัวเราะเบาๆ "เสี่ยวอู๋ ถ้าเธอไม่พอใจ ตอนนี้ก็ไล่พวกเรากลับไปได้เลยนะ"