บทที่ 111 - คาดไม่ถึง
บทที่ 111 - คาดไม่ถึง
บทที่ 111 - คาดไม่ถึง
"นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะได้เจอกันอีก แถมยังกลายเป็นระดับสูงไปแล้วด้วย" อาริสพูดด้วยความตื้นตันใจ
ตอนนั้นพวกเขาไม่ได้ใส่ใจเจ้านกน้อยใกล้ตายตัวนี้เท่าไหร่ คิดว่าเป็นแค่ฟันเฟืองตัวเล็กๆ ที่ชำรุดและถูกคัดทิ้งจากเครื่องบดเนื้อที่เรียกว่าสนามรบ
ไม่เคยคิดเลยว่าจะได้พบกันอีก
"แบบนี้ถ้าหัวหน้าอินทรีภูเขาตาคมรู้ว่านายเลื่อนระดับสำเร็จ ต้องดีใจมากแน่ๆ!"
สิ้นประโยค ท่าทางวางมาดของเจ้าตาลก็เหี่ยวลงทันที มันยังไม่รู้จะสู้หน้าหัวหน้าเก่ายังไง
ถึงตอนนี้จะเป็นนักรบระดับสูงแล้ว แต่มันก็ออกจากสนามรบมาแล้ว ไม่ได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเพื่อนฝูงอีกต่อไป คงยากที่จะได้รับการยอมรับเหมือนเดิม
เห็นท่าทางเจ้าตาล โจซี่ก็เข้าใจทันที มันยังมีปมในใจอยู่นั่นแหละ
"คุณเจ้าหน้าที่คะ ดูสิ ตรงนี้ยังมีคนตื่นอยู่อีกคนนึงแน่ะ" เธอรีบเปลี่ยนเรื่องแบบดื้อๆ
พวกอาริสรู้ตัวทันทีว่าพูดผิดไป ตอนที่พวกเขาจะส่งตัวเจ้าตาลออกจากมิติลี้ลับ หัวหน้าอินทรีโกรธมาก ดูท่าทางพวกมันคงยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกัน
ปากพาซวยแท้ๆ เขาตำหนิตัวเองในใจ
"เจ้าตาล ช่วยคลายพลังลมที่มัดเขาไว้หน่อยได้ไหม" อาริสชี้ไปที่พายุหมุนที่ขังโจรดวงกุดไว้ ไม่พูดเรื่องเดิมต่อแล้ว
ทันทีที่พลังลมสลายไป เจ้าคนดวงซวยก็หมดที่พึ่ง ร่วงตุ้บลงไปกองกับพื้น
"ลูกพี่เราไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่ อย่าคิดว่าจับฉันได้แล้วจะ... อุ๊บ~ จะจัดการกองโจรเราได้ ฝันไปเถอะ! อ้วก~"
"เรามีสัตว์อสูรระดับสูงที่แข็งแกร่งที่สุดนะเว้ย..." ถึงจะล้มกลิ้งไปแล้ว แต่ปากยังดีอยู่ บ่นพึมพำอะไรไม่รู้เรื่อง
โจซี่ขี้เกียจฟังมันพล่าม พอเห็นอาริสมัดตัวมันเสร็จ ก็เตือนสติไปทีนึง "เก็บน้ำลายไว้คุยกับเพื่อนแกดีกว่า! เดี๋ยวพอไปเจอหน้ากันจริงๆ จะพูดไม่ออกเอานะ"
โทบี้คิดจนหัวแตกก็คิดไม่ออก ตอนที่โดนลากขึ้นหลังสัตว์อสูรบินได้เหมือนหมาตาย พอเขาดิ้นรนมองไปรอบๆ ก็ต้องช็อก... ทำไมรอบตัวมีแต่พวกเดียวกันฟะ! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
"ลูกพี่ทอม ลูกพี่เจอร์รี่ ทำไมโดนมัดกันหมดเลย แล้วทำไมเจ็บหนักขนาดนั้น" เขาตาค้าง
ในฐานะสมาชิกหน้าใหม่ที่เพิ่งโดนกล่อมเข้าแก๊งปีนี้ เขามองอนาคตของทีมไว้สวยหรูมาก ยิ่งมีนกฮูกปีกกว้างที่เป็นสัตว์อสูรบินได้ตัวเดียวในทีม เขาเลยมั่นใจในอนาคตตัวเองสุดๆ ยกให้ตัวเองเป็นท็อปทรีของแก๊งไปแล้ว
เขามีความมั่นใจในกองโจรที่ปล้นไปทั่วกลุ่มนี้แบบผิดๆ
"แล้วกิ้งก่าหินหางตกล่ะ มันจะมาช่วยเมื่อไหร่ หรือว่าซุ่มรอจังหวะโจมตีอยู่?"เขากระซิบถามด้วยความตื่นเต้น
"ไปตายซะไอ้โง่! เมื่อกี้มึงหายหัวไปไหนมา" บิ๊กทอมกัดฟันด่ากราด ถ้าเมื่อกี้เจ้านกฮูกมาช่วย ป่านนี้เขาอาจจะหนีรอดไปแล้วก็ได้
โทบี้มองหน้าลูกพี่อย่างงงๆ ทำไมดูแปลกหน้าจัง ไม่เหลือเค้าลูกพี่ที่เคยชื่นชมและเอ็นดูเขาเลย
โทบี้ตอบเสียงอ่อย "มีสัตว์อสูรบินได้ระดับสูงขังฉันไว้ แล้วนกฮูกปีกกว้างก็... ฮือๆๆ โดนมันฉีกเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว" พูดไปก็ร้องไห้โฮออกมา
หน้าตาเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ดูแล้วทั้งตลกทั้งน่าสมเพช
สัตว์อสูรบินได้ระดับสูง! บิ๊กทอมหน้าแดงก่ำ ให้ฉันตายๆ ไปซะยังดีกว่า ทำไมต้องเตรียมสัตว์อสูรระดับสูงมาเล่นงานฉันเยอะแยะขนาดนี้ เขาได้แต่กรีดร้องในใจ
กลุ่มโจรโลหิต
เหอะ เดซี่แค่นเสียงเย็นชา กลุ่มโจรนี้เคยปล้นฟาร์มตระกูลเก่าแก่ที่เมืองเล็กๆ ใกล้อ่าวพระจันทร์เสี้ยว ฆ่าล้างครัวสิบกว่าศพโดยใช้พิษของกิ้งก่าหิน แม้แต่เด็กตัวเล็กๆ ก็ยัง...
สัตว์เลี้ยงและแรงงานในฟาร์มก็ไม่รอดสักตัว พวกมันเชือดเอาวัตถุดิบพลังธาตุไปอย่างโหดเหี้ยม ปล่อยให้ไก่มงกุฎที่โดนตัดหงอนนอนตายจมกองเลือด กระต่ายปุกปุยที่โดนตัดขาชักกระตุกจนขาดใจตาย ความชั่วช้าของพวกมันบรรยายไม่หมด
คนพวกนี้ ตายกี่รอบก็ไม่สาสม!
ในฐานะเจ้าหน้าที่ความปลอดภัย พวกเขาเกลียดชังพวกทำลายฟาร์มเข้าไส้ ยิ่งเป็นพวกโจรโหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรมแบบนี้ยิ่งเกลียด
ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าที่ค้ำคอ เธออยากจะ... อยากจะฆ่าพวกมันทิ้งตรงนี้เลย ไม่ปล่อยให้มีชีวิตรอดหรอก
สังเกตเห็นความโกรธแค้นของเดซี่ อาริสพูดเสียงต่ำ "ใจเย็นไว้ กฎหมายสหพันธ์จะมอบบทเรียนที่สาสมที่สุดให้เดรัจฉานพวกนี้เอง"
เพื่อยับยั้งอาชญากรรมที่รุนแรง กฎหมายสหพันธ์มีบทลงโทษทางร่างกายที่โหดร้ายหลายข้อ ตอนนี้เหมาะเหม็งที่จะเอามาใช้กับพวกมัน
เฉือนเนื้อ นาบไฟ พิษหนาม แทงกระดูก มีโทษรอพวกมันเพียบ กฎหมายไม่ปรานีคนแบบนี้หรอก
แถมคนลงทัณฑ์คือนักรบจากกองทัพต่างๆ แค่คิดก็สะใจแล้ว
"คุณโจซี่ครับ เราสำรวจพื้นที่และเก็บหลักฐานเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวจะคุมตัวคนพวกนี้กลับไปสอบสวนที่สำนักงาน ถ้ามีความคืบหน้าจะรีบแจ้งให้ทราบครับ และเราจะเพิ่มการลาดตระเวนรอบฟาร์มให้ด้วย"
"ส่วนเรื่องความเสียหายในฟาร์ม ผมยื่นเรื่องขอใช้บริการบริษัททำความสะอาดกูรูของสหพันธ์ให้แล้วครับ ท่านทิชาบอกไว้ว่าถ้าคุณต้องการอะไรให้บอกเราได้เลย" อาริสพูดอย่างเป็นทางการ
"ขอบคุณค่ะ แต่ตอนนี้ยังไม่ต้องการอะไร รบกวนคุณเจ้าหน้าที่รีบสอบสวนคนพวกนี้เถอะค่ะ ถ้ายังมีพรรคพวกหลงเหลืออยู่ข้างนอก ฝากเตือนฟาร์มอื่นๆ ให้ระวังตัวด้วย เดี๋ยวจะโชคร้ายเหมือนฉัน"
"แน่นอนครับ งั้นพวกเราขอตัวก่อน คุณโจซี่รีบจัดการฟาร์มเถอะครับ ปกติวันที่สองของงานแข่งจะมีกรรมการแอบมาตรวจฟาร์ม ถึงแม้ว่า... แต่ก็ต้องให้ความสำคัญนะครับ"
"ขอบคุณค่ะคุณเจ้าหน้าที่ ถ้ามีใครถาม รบกวนอย่าเปิดเผยข้อมูลฟาร์มมากเกินไปนะคะ ฉันไม่อยากเป็นจุดสนใจโดยไม่จำเป็น" โจซี่ฝากฝังอย่างจริงจัง
"ได้ครับ ไว้เจอกันใหม่ครับ"
"โชคดีค่ะ!"
สัตว์อสูรบินได้แบกน้ำหนักขากลับมากกว่าขามา ทยอยบินขึ้นฟ้าและหายลับไปในกลีบเมฆ
โจซี่ยืนมองจนลับสายตา...
พอมั่นใจว่าพวกเขาไปไกลลิบแล้ว โจซี่ก็รีบวิ่งแจ้นกลับไปดูเจ้าจามรีหางใหญ่
ปรากฏว่าเจ้าวัวยักษ์แอบย่องไปกินผลไม้ปีศาจ เคี้ยวใบไม้อ่อนอยู่ในป่าลึกอย่างสบายใจเฉิบ
"นิวนิว! คนเจ็บเขาให้วิ่งเพ่นพ่านแบบนี้เหรอ! กลับมานี่เลย นั่งลง!" โจซี่ตาเขียวปั๊ด ดุเสียงดัง
"มอ~" มันโบกหางใหญ่ๆ เหมือนพัด แล้ววิ่งเหยาะๆ ด้วยฝีเท้าที่เบาหวิวจนน่าหมั่นไส้เข้าหาโจซี่
เอาหัวโตๆ มาถูไถโจซี่ บอกว่าหายแล้ว เมื่อกี้แค่การแสดง
"หายเฮ้ยอะไร แผลที่ขาเป็นรูเบ้อเริ่มขนาดนั้น" พอนึกถึงรูเขี้ยวซีดๆ นั่น โจซี่ก็รู้สึกเจ็บแทน
กิ้งก่าหินหางตกเป็นถึงสัตว์อสูรระดับสูง สู้กับระดับเดียวกันจะให้ชนะใสๆ ไร้รอยขีดข่วนได้ยังไง
[จบแล้ว]