บทที่ 101 - ความจริงเปิดเผย

บทที่ 101 - ความจริงเปิดเผย

โจซี่ยังไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ในฝูงแกะเริ่มมี "ปัจจัยความไม่สงบ" ก่อตัวขึ้นแล้ว ไม่ว่าจะเป็นแผนการบุกภูเขาหิมะ หรือการไปฝึกวิชาในป่า

เธอกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารมื้อใหญ่สารอาหารครบถ้วนให้เจ้าแกะน้อยจอมเด้งอยู่

พอยกชามสลัดผลไม้ราดนมน้ำผึ้งเข้ามาในคอก โจซี่ก็ต้องแปลกใจ อ้าว เฮ้ย หายไปไหนกันหมด เมื่อกี้ยังรุมล้อมกันอยู่เลย ทำไมตอนนี้เงียบกริบไม่เหลือแกะสักตัว

เธอคงนึกไม่ถึงหรอกว่าพวกมันไม่ได้หนีเพราะกลัว แต่หนีไปเพราะไฟแห่งการต่อสู้มันลุกโชนต่างหาก

โจซี่ลูบพุงนิ่มๆ ของเจ้าหัวโต เห็นมันยังหลับสนิทเลยวางชามอาหารไว้ข้างๆ แล้วเดินออกมา

ขนมปังชุดสุดท้ายในเตาอบสุกพอดี พวกลิงขนทองกำลังช่วยแซะออกมาจากเตา เธอต้องรีบไปจัดการเก็บขนมปังใส่ผลวอลนัตเหล็กก่อน แล้วค่อยกลับมาดูมันใหม่

ฝ่ายลิงขนทองที่เพิ่งรู้ข่าวว่าเจ้าหัวโตกลายเป็นสัตว์อสูรชั้นสูง ก็กำลังกวาดบ้านถูพื้นด้วยจิตใจที่สับสนว้าวุ่น

เมื่อกี้พวกมันกำลังเล่นซนอยู่ในลานบ้าน จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสัตว์อสูรชั้นสูงสองสายพุ่งเข้ามา หนึ่งในนั้นคือเจ้าตาล ส่วนอีกตัว... ไม่คุ้นเลย

ตอนแรกนึกว่ามีสัตว์อสูรชั้นสูงบุกฟาร์ม พวกมันกอดกันกลมตัวสั่นงันงก จนกระทั่งโจซี่กลับมาเตรียมอาหารให้เจ้าหัวโต พวกมันถึงได้รู้ความจริงช็อกโลก... สัตว์อสูรปริศนาตัวนั้นคือเจ้าแกะน้อยจอมเด้ง!

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว ในป่าเขาลือกันว่าสัตว์อสูรที่จะเลื่อนขั้นเป็นระดับสูงได้ต้องเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิเท่านั้น แต่เจ้าแกะนี่...

ถ้ามองในมุมนี้ งั้นพวกมันก็มีสิทธิ์เหมือนกันสิ พวกมันลิงขนทองนะเว้ย เก่งกว่า ฉลาดกว่า แถมขยันกว่าไอ้พวกแกะหน้ามึนนั่นตั้งร้อยเท่า

ไฟแห่งความทะเยอทะยานเริ่มลุกโชนในใจของเหล่าลิงขนทอง

พอกลับมาถึงบ้านพัก เห็นพวกลิงทำหน้าตาเหม่อลอย โจซี่ก็นึกว่าพวกมันคงตกใจกลิ่นอายของสัตว์อสูรชั้นสูงเมื่อครู่

เธอเลยแย่งไม้กวาดมาทำเอง แล้วไล่เจ้าตัวเล็กกลับไปพักผ่อน "ไปๆ กลับไปพักผ่อนที่สวนผลไม้ได้แล้ว"

หารู้ไม่ว่าในใจของพวกมันกำลังตีกันยุ่งเหยิง ฝั่งหนึ่งบอกว่าสัตว์อสูรธรรมดาอัปเกรดยากนะ อีกฝั่งเถียงว่าขนาดแกะหน้าโง่ยังทำได้เลย สรุปสุดท้ายพวกมันก็กล่อมตัวเองจนสำเร็จ... เราต้องไม่กากไปกว่าแกะสิฟะ!

หลังจากเก็บขนมปังลงในวอลนัตเหล็กเรียบร้อย โจซี่ก็กวาดลานบ้านไปใจลอยไป สารภาพตามตรงเธอยังช็อกเรื่องเจ้าหัวโตไม่หาย

คิดยังไงก็เหลือเชื่อ ในฟาร์มมีสัตว์อสูรชั้นสูงสามตัวก็ว่าเจ๋งเป้งแล้ว ในเมืองรุ่งอรุณหาฟาร์มเอกชนที่มีพลังรบขนาดนี้ไม่ได้ง่ายๆ

แต่นี่เธอมีตัวที่สี่แล้ว แถมเป็นแกะน้อยจอมเด้งซะด้วย ขนแกะระดับสูงนี่ราคาตลาดพุ่งกระฉูดเลยนะจะบอกให้

ยืนอยู่คนเดียวในลานบ้าน เจ้าตาลก็ไม่อยู่ โจซี่ทนไม่ไหว กอดไม้กวาดหัวเราะร่าออกมาคนเดียว

จะว่ายังไงดีล่ะ ความรู้สึกนี้มัน... ฟินเวอร์~ โจซี่ยิ้มแก้มปริ

แต่แหม อุตส่าห์ตื่นเต้นขนาดนี้ เจ้าจามรีหางใหญ่ดันไม่อยู่ซะนี่ โจซี่รู้สึกขัดใจเบาๆ อยากจับเจ้านิวนิวมาเขย่าตัวแล้วระบายความอัดอั้นใจจะขาด ฮ่าๆๆ!

(ตัดภาพไปที่เจ้าจามรีผู้มีภารกิจลับ: อย่ามายุ่งกับฉัน ขอบใจ)

เจ้าหัวโตนอนหลับยาวไปจนถึงตีสอง ในยามที่ดวงจันทร์สว่างและดาวพร่างพราย รอบกายเงียบสงัด มีแค่เพื่อนแกะที่นอนเบียดเสียดให้ความอบอุ่น และกะละมังใส่อาหารชุดใหญ่หอมฉุย

ความรู้สึกหลังแข็งตายมันเป็นแบบนี้เองเหรอ? อบอุ่น สบายตัว สดชื่น... แต่หิวชะมัด ไม่สนอะไรแล้ว ขอตื่นมากินก่อนละกัน!

เจ้าหัวโตเขมือบอาหารอย่างบ้าคลั่ง มันรู้สึกว่าตอนนี้มันกินช้าง... เอ้ย กินจามรีได้ทั้งตัวเลย (กระซิบเบาๆ)

พอกวาดเรียบจนเกลี้ยงท้อง ความอิ่มเอมที่ห่างหายไปนานก็กลับมา นี่มันสวรรค์ที่มนุษย์พูดถึงชัดๆ สบายพุงจริงๆ

เจ้าหัวโตเบียดตัวกลับเข้าไปในฝูงแกะอย่างมีความสุข จัดท่านอนเตรียมหลับต่อ ไหนๆ ก็ตายแล้ว นอนให้คุ้มไปเลย

ทันใดนั้น พอลืมตาขึ้นมานิดนึง มันก็เห็นดวงตาเรืองแสงนับสิบคู่จ้องมองมันอยู่รอบทิศ "แบ๊ะ!!!" ผีหลอก!

กลิ่นอายของสัตว์อสูรชั้นสูงระเบิดออกมาตูมเดียว สะเทือนไปทั้งฟาร์ม ป่าแสงสลัว สวนผลไม้ แตกตื่นกันหมด

โจซี่ที่กำลังหลับฝันดีถึงกับสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ

เจ้าหัวโตตื่นแล้วเหรอ?

เธอรีบคว้าเสื้อคลุมมาใส่ เปิดไฟ แล้วเดินจ้ำอ้าวไปที่คอกแกะ

เจ้าตาลบินโฉบมาจากความมืด เสียงตีปีกพึ่บพั่บที่คุ้นเคยในยามดึกทำให้โจซี่อุ่นใจขึ้นเยอะ

"ก๊า~" โจซี่ ฉันมาแล้ว

"ไม่เป็นไรจ้ะเจ้าตาล น่าจะเจ้าหัวโตตื่นน่ะ ไปดูมันหน่อย"

พอไปถึงคอกแกะ โจซี่เปิดไฟสว่างโร่ ภาพที่เห็นทำเอาอึ้ง

"พวกแกทำอะไรกันเนี่ย"

เห็นแต่เจ้าหัวโต สัตว์อสูรชั้นสูงผู้ยิ่งใหญ่ หดตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมคอก ส่วนพวกแกะระดับต่ำลูกกระจ๊อกทั้งหลายกำลังยืนล้อมกรอบด้วยท่าทีคุกคาม

เธอมองหน้าเจ้าตาล... ตาไม่ฝาดใช่ไหม สัตว์อสูรระดับต่ำกำลังรุมกินโต๊ะระดับสูง

"แบ๊ะ?" "แบ๊ะ!" "แบ๊ะๆๆ?"...

เพียงไม่กี่วินาที มหกรรมรุมประณามเจ้าหัวโตก็เริ่มขึ้น เสียงร้องระงมจนหูแทบแตก เจ้าตาลอาศัยจังหวะชุลมุนบินหนีไปเกาะกิ่งไม้ไกลๆ ทิ้งให้โจซี่ยืนปิดหูเป็นกรรมการห้ามทัพอยู่คนเดียว

ฟังอยู่นานกว่าจะจับใจความได้ พวกมันหาว่าเจ้าหัวโตแอบ "ซุ่มอัปเกรด" ลับหลังเพื่อนฝูง โดยใช้ข้ออ้างว่าไปตามจีบสาวเพื่อไปฝึกวิชาบนภูเขาหิมะ!

โจซี่ตาโต แอบซุ่มฝึกเหรอ? เธอมองเจ้าหัวโตด้วยสายตาเหลือเชื่อ... หรือจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

แต่ดูจากนิสัยปกติ... ไม่น่าใช่มั้ง...

เจ้าหัวโตที่เพิ่งหายตกใจ ยังไม่ทันได้ดีใจที่ตัวเองฟื้นคืนชีพ ก็เพิ่งมารู้ตัวว่า... อ้าว เฮ้ย กลายเป็นสัตว์อสูรชั้นสูงไปแล้วเฉยเลย

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย แกะงงไปหมดแล้ว

เจอเพื่อนฝูงรุมประณามขนาดนี้ มันตอบไม่ถูก ได้แต่หดคอหนีไปอยู่ที่มุมห้อง

"เอ่อ... ขอขัดจังหวะหน่อยนะ!" โจซี่ทนไม่ไหวต้องแทรก

"ฟังความข้างเจ้าหัวโตมันบ้างสิ ทุกตัวใจเย็นๆ ก่อนนะ"

พวกแกะหันมาซุบซิบกัน แล้วพยักหน้าพร้อมเพรียง หันไปมองเจ้าหัวโตด้วยสายตากดดันประมาณว่า 'เห็นแก่หน้าโจซี่หรอกนะ รีบๆ สารภาพมา'

พอฝูงแกะเงียบลง สมองอันน้อยนิดของเจ้าหัวโตก็เริ่มประมวลผล

"แบ๊ะ~" ฉันจำได้แค่ว่าฉันตายบนภูเขาหิมะ แล้วก็มาโผล่ที่นี่แหละ

ตาย? โจซี่ขมวดคิ้ว น่าจะหมายถึงหลับไปแล้วนึกว่าตายมากกว่ามั้ง

"นายถูกเจ้าตาลหิ้วกลับมาต่างหาก ไม่ได้ตาย... แล้วก่อนจะหลับไปจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น"

หา? เจ้าหัวโตงงหนักกว่าเดิม นี่ฉันแค่หลับไปหรอกเหรอ?

นึกไปนึกมา มันก็เล่าว่า "แบ๊ะๆๆ~" ฉันไล่ตามแพะภูเขาหิมะตัวนั้นนานมาก มันวิ่งขึ้นเขา ฉันก็วิ่งตาม บนนั้นหนาวจะตายอยู่แล้ว จู่ๆ ฉันก็มองไม่เห็นมัน แล้วฉันก็หนาวมาก หนาวสุดๆ แต่ฉันก็วิ่งไม่หยุด วิ่งไปวิ่งมาจู่ๆ ก็ร้อนวูบขึ้นมา อบอุ่นไปทั้งตัว เหนื่อยมาก นึกว่าจะตายแล้ว ก็เลยทิ้งตัวลงนอน

น้ำเสียงมันดูไม่ค่อยมั่นใจ ก็มันไม่รู้เรื่องจริงๆ นี่นา

โจซี่จับจุดผิดปกติได้ "ไล่ตามนานมาก... นานแค่ไหน?"

เจ้าหัวโตทำท่าเขินๆ "แบ๊ะๆ~" ตั้งแต่วันที่ไปถึงตีนเขา ฉันก็ไม่ได้นอนเลย วิ่งไล่ตามตลอด...

โจซี่: ┗( T﹏T )┛

ให้ตายเถอะ นี่มันคือการทะลุขีดจำกัดทางชีวภาพผ่านความตายชัดๆ!

[จบแล้ว]