บทที่ 381 - เจอคนบ้านเดียวกัน

บทที่ 381 - เจอคนบ้านเดียวกัน

พ่อบ้านไม่เคยเห็นคุณชายของตนตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อน ปกติคุณชายมักจะอยู่ในสภาพเกียจคร้าน เหมือนไม่มีอะไรกระตุ้นความสนใจเขาได้ แต่วันนี้ตื่นเต้นขนาดนี้ แค่เห็นยันต์กันผีนั่นก็ดีใจขนาดนี้เลยเหรอ?

ยันต์กันผีในปากพ่อบ้าน หรือก็คือคำตอบปริศนาที่เซี่ยชีเยว่เขียนเป็นพินอินว่า zhaoxiangji (กล้องถ่ายรูป) ถูกหลัวเฉิงเจี๋ยกำไว้แน่น สีหน้าท่าทางร้อนรนสุดขีด "เร็วเข้าสิ! รีบพาข้าไป!"

"คุณชาย คุณชายวิ่งช้าหน่อยขอรับ คุณชาย..."

พ่อบ้านหอบแฮ่กๆ วิ่งตามฝีเท้าของหลัวเฉิงเจี๋ยไม่ทัน

"ช้าอะไรล่ะ? ในที่สุดเปิ่นกงจื่อก็เจอคนบ้านเดียวกันแล้ว ถ้าช้าแล้วคนหนีไปจะทำยังไง? รีบไปเอากริชมา! ปริศนาถูกไขแล้ว!"

สองนายบ่าววิ่งกระหืดกระหอบออกมา พอเห็นคนที่พ่อบ้านชี้ หลัวเฉิงเจี๋ยก็วิ่งถลาเข้าไปทันที คว้าตัวเซี่ยชีเยว่เข้ามากอดหมับ ปากก็พร่ำเพ้อไม่หยุด "คนบ้านเดียวกัน ใช่คนบ้านเดียวกันไหม? กว่าจะเจอคุณมันยากเหลือเกิน ทางภูเขาคดเคี้ยวสิบแปดตลบ..."

เซี่ยชีเยว่ถูกแรงปะทะกะทันหันจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ฟังจากคำพูดของคนมาใหม่ ก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าคือผู้ข้ามภพ

กำลังจะดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดหยาบคายของคนผู้นี้ วินาทีถัดมา ตัวคนก็ถูกอันจื่อเฉินหิ้วขึ้นมาเหมือนลูกไก่ แล้วโยนลงพื้น

"โอ๊ย ก้นข้า..." หลัวเฉิงเจี๋ยถูกโยนก้นจ้ำเบ้า เจ็บจนยิงฟันแยกเขี้ยว

"ห้ามเสียมารยาทกับคุณชายของเรานะ!" พ่อบ้านที่เพิ่งไปเอากริชกลับมาพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าปกป้องหลัวเฉิงเจี๋ย แต่ดันเหยียบเข้าที่หลังมือเขาพอดี

"อ๊าก... ไปไกลๆ ส้นตีน เหยียบมือข้าแล้ว!" เสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือดของหลัวเฉิงเจี๋ยดังลั่น

สายตาของทุกคนรอบข้างจับจ้องมาที่นี่

"คนบ้า!" อันจื่อเฉินหน้าเครียดดึงภรรยาตัวน้อยไปหลบด้านหลัง มองหลัวเฉิงเจี๋ยที่ถูกพ่อบ้านประคองลุกขึ้นอย่างเย็นชา ปากก็ร้องโอดโอยว่าเจ็บก้นเจ็บมือ โทษพ่อบ้านว่าเดินไม่ดูทาง

เซี่ยชีเยว่กุมขมับ นี่มันจริงๆ เลย...

"ท่านพ่อบ้าน ท่านแม่ข้าทายปริศนาถูกใช่ไหม? ขอของรางวัลให้ข้าด้วย!"

ซวนเอ๋อร์ไม่สนอะไรทั้งนั้น เห็นพ่อบ้านลุกขึ้นยืนได้ ก็เดินเข้าไปทวงกริชทันที

"ให้เขาไป!" หลัวเฉิงเจี๋ยไม่ต้องให้พ่อบ้านพูดมาก สั่งอย่างใจป้ำให้มอบกริชให้เด็กน้อย แล้วมองเซี่ยชีเยว่ด้วยความคาดหวัง

"คนบ้านเดียวกัน ข้าเลี้ยงข้าวสักมื้อ เรามาคุยกันหน่อยไหม?"

ยังไม่ทันที่เซี่ยชีเยว่จะตอบ อันจื่อเฉินก็ซ่อนตัวคนไปด้านหลังอีก "กรุณาสำรวมด้วย!"

"พี่ชาย ข้าแค่จะคุยกับเมีย... ฮูหยินของท่าน คุยกันเฉยๆ ไม่ได้จะจับกินสักหน่อย ทำไมต้องเครียดขนาดนั้นด้วย?" หลัวเฉิงเจี๋ยไม่ถือสา มองอันจื่อเฉินที่แผ่รังสีอำมหิต แล้วยังโบกมือทำท่าไม่ใส่ใจ

"อาเฉิน..." เซี่ยชีเยว่กระตุกแขนเสื้ออันจื่อเฉิน นางสัมผัสได้ชัดเจนว่าความโกรธของเขากำลังพุ่งสูงขึ้น วินาทีถัดไปอาจจะฆ่าคนได้

"ได้กริชแล้วใช่ไหม? กลับบ้านกัน!" อันจื่อเฉินหันหลัง จูงมือภรรยาตัวน้อยเดินหนีไปเลย คนอื่นข้างหลังอยากตามก็ตาม ไม่อยากตามก็ตามใจ

แต่เด็กๆ มีบ่าวไพร่ดูแลอยู่ แถมยังมีลูกน้องเขาอีกหลายสิบคน ไม่เป็นไรหรอก

แต่หลัวเฉิงเจี๋ยร้อนใจ ไม่สนใจการขัดขวางของพ่อบ้าน วิ่งตามไป "พี่ชาย อย่าขี้เหนียวนักเลย ข้าไม่กินข้าวกับเมีย... ฮูหยินท่านแล้วก็ได้ ข้าแค่ถามนางบางเรื่องได้ไหม?"

เซี่ยชีเยว่ถูกอันจื่อเฉินลากเดินไปข้างหน้า ดึงมือไม่ออก อันจื่อเฉินไม่สนใจหลัวเฉิงเจี๋ยที่เดินตามตื๊อพูดจ้อไม่หยุดอยู่ข้างๆ เลยสักนิด เดินหน้าต่อไป

คนรอบข้างมองดูพวกเขาเหมือนดูละครฉากใหญ่

สุดท้าย...

เซี่ยชีเยว่ทนไม่ไหว กระตุกมืออันจื่อเฉินที่กำลังเดินดุ่มๆ "อาเฉิน ข้าขอดูหน่อยเถอะว่าเขาจะถามอะไร!"

นางรู้ว่าอันจื่อเฉินกลัวฐานะบางอย่างของนางจะทำให้คนสงสัยจนเกิดอันตราย แต่ตอนนี้ เห็นชัดๆ ว่าไอ้ผู้ข้ามภพจอมเซ่อซ่าคนนี้รู้ฐานะของนางแล้ว นางไม่สนใจไม่ได้แล้ว

ตอนนี้เริ่มเสียใจที่นึกสนุกไปทายปริศนานั่น แถมยังเขียนพินอินลงไปอีก

อันจื่อเฉินมองสายตาปลอบโยนของภรรยาตัวน้อย แววตาฉายแววลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมจำนน

"เจ้าจะถามอะไรก็ถามกลางถนนไม่ได้! ไปที่จวนเถอะ!"

เดิมทีเขาอยากจะพาไปที่ร้านเหล้าโรงชาอะไรพวกนี้ แต่คิดไปคิดมา ที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยเท่าบ้านตัวเอง เลยพาคนไปที่จวน

พอมาถึงจวนแม่ทัพ หลัวเฉิงเจี๋ยก็เอ่ยปากชมไม่ขาดปาก แต่เซี่ยชีเยว่กลับต้องกุมขมับ เพราะคำพูดที่ออกจากปากเขานั้น ทำให้นางทั้งขำทั้งร้องไห้

"ว้าว... ซิส ชีวิตดีนี่นา! สามีทั้งรวยทั้งหล่อ เธอโชคดีชะมัด!"

"ซิส หุ่นสามีเธอแซ่บเวอร์ เธอมีลาภปากแล้วนะเนี่ย!"

"ว้าวๆๆ... บ้านเธอก็มีภูเขาจำลองน้ำตกแบบนี้ด้วยเหรอ? ฉันชอบมากเลย หน้าร้อนนอนในถ้ำนั้นสบายจะตาย!"

เซี่ยชีเยว่สงสัยว่า คนคนนี้วิญญาณผู้หญิงเข้ามาอยู่ในร่างผู้ชายหรือเปล่าเนี่ย?

เรียก ซิสๆ อยู่นั่นแหละ ฟังแล้วขนลุก

แถมยังวิจารณ์หุ่นสามีของนางไม่หยุด

ประเด็นคือ คำว่า 'เหลากง' (สามี ในภาษาจีนปัจจุบัน) ในตงฉู่ หมายถึงขันทีนะ

เรียกสามีเธอว่า เหลากงๆ อยู่นั่นแหละ ทำเอานางดูเหมือนมีซัมติงกับขันทีที่ไหนสักคน

"ชู่ว!" เซี่ยชีเยว่ปลอบอารมณ์อันจื่อเฉินที่ใกล้จะระเบิด แล้วเอานิ้วแตะปากทำท่าให้เงียบ

วินาทีถัดมา หลัวเฉิงเจี๋ยก็เริ่มบ่นอีก "ซิส สามีเธอมีข้อเสียอยู่อย่างนะ ขี้หึงเกินไป พูดถึงยุคโบราณ ผู้ชายมีสามภรรยาสี่อนุไม่เป็นไร แต่ผู้หญิงมองผู้ชายหล่อๆ นิดหน่อยก็ไม่ได้ ทำไมล่ะ?"

พ่อบ้านที่เดินตามอยู่ข้างหลัง ทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าพูด กลัวคุณชายตัวเองจะโดนแม่ทัพติ้งหยวนเตะโด่งออกไป

จากกิริยาวาจาของหลัวเฉิงเจี๋ย เซี่ยชีเยว่เดาได้อย่างเดียวว่า คนตรงหน้าคือผู้หญิงที่วิญญาณเข้ามาอยู่ในร่างผู้ชาย และอายุไม่น่าเกินสิบแปด เผลอๆ จะเป็นเด็กมัธยมปลาย อย่างมากก็ไม่เกินปีหนึ่ง

"คุณชายหลัวโปรดระวังคำพูดด้วย!"

หลัวเฉิงเจี๋ยชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วรีบพยักหน้าหงึกๆ "โอเคๆๆ ได้ๆ! หุบปากๆ!"

ต่อมา หลัวเฉิงเจี๋ยก็หุบปากเงียบ พ่อบ้านที่ตามมาก็ถูกกันให้อยู่ข้างนอก

แต่หลัวเฉิงเจี๋ยที่นั่งอยู่ตรงข้ามทั้งสองคนกลับปิดปากเงียบ ไม่พูดสักคำ สายตาเหลือบมองอันจื่อเฉิน

"ไหนบอกว่าจะถามคำถามไง? ถามสิ!"

เซี่ยชีเยว่เอ่ยเตือน นางอยากรู้ว่าที่นางเดาถูกไหม

หลัวเฉิงเจี๋ยชี้ไปที่อันจื่อเฉิน "ซิส ไม่ไล่สามีเธอออกไปก่อนเหรอ?"

"ไม่เป็นไรเขารู้!"

อันจื่อเฉินรู้เรื่องอยู่แล้ว เขาฟื้นความจำชาติก่อนได้ แต่นางก็เล่าเรื่องที่นางไปใช้ชีวิตในยุคปัจจุบันให้เขาฟังด้วย แม้เขาจะจำเรื่องในยุคปัจจุบันไม่ได้ แต่มิติเขาก็รู้แล้ว ยังมีอะไรต้องปิดบังอีก?

"โหดขนาดนี้เลยเหรอ? บอกเขาหมดเลยเหรอ? เจ๋งเป้ง!"

เซี่ยชีเยว่พยักหน้า "งั้นเจ้าก็พูดมาเถอะ!"

ขืนพูดจาเลอะเทอะอีก นางไม่รับประกันว่าอันจื่อเฉินจะไม่ระเบิดลง

หลัวเฉิงเจี๋ยเบะปาก ผ่านไปพักใหญ่ถึงเอ่ยปาก "เอ่อ เธอมีทางกลับบ้านไหม? ฉันอยากกลับบ้าน ที่บ้าๆ นี่ฉันไม่อยากอยู่แม้แต่วินาทีเดียว! มือถือฉันก็แบตหมด ขนมก็กินหมด แม้... แม้แต่ทิชชู่พกพาก็ใช้หมดแล้ว ฉันรับไม่ไหวแล้ว! ไม่มีแอร์ไม่มีฮีตเตอร์ ชีวิตที่ไม่มีมือถือมันทรมานเกินไปแล้ว"

พอเริ่มบ่น ก็ทำท่าจะหยุดไม่ได้ เซี่ยชีเยว่ฟังแล้วก็คิดในใจ ตอนนางมาถึงใหม่ๆ สถานการณ์เลวร้ายกว่านี้เยอะ

[จบแล้ว]