บทที่ 84 - กับดักของโซเวียต

บทที่ 84 - กับดักของโซเวียต

คาริน่าวิ่งมาจนหอบแฮ่กๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด มูฮัมหมัดจ้องมองคาริน่าไม่วางตา นี่ทำให้สมาชิกกองโจรปัญจชีร์หลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่พอใจ

มูฮัมหมัดสังเกตเห็นอย่างเฉียบคมว่า เมื่อคาริน่าเห็นเขา ในดวงตาของเธอก็มีแววประหลาดใจและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งได้ในเวลาต่อมา และพยายามหลีกเลี่ยงที่จะสบตากับเขา

"คาริน่า สถานการณ์ทางฝั่งช่องเขาเป็นยังไงบ้าง" มาซูดถาม

"ทุกอย่างปกติค่ะ" คาริน่ากล่าว "หัวหน้า ตอนที่ฉันกำลังมา ฉันเห็นพวกโซเวียตบางส่วนกำลังเคลื่อนที่ไปทางช่องเขา พวกมันคงจะคิดปิดล้อมช่องเขาของเรา ถ้าถูกโซเวียตปิดล้อมช่องเขา พวกเราอยากจะออกไปอีก ก็จะลำบากแล้ว"

มาซูดได้ยินดังนั้น ก็วางใจทันที ขณะเดียวกัน ก็พึงพอใจกับการวิเคราะห์และการตัดสินใจของมูฮัมหมัด โซเวียตต้องการจะปิดล้อมช่องเขาของฝ่ายตนจริงๆ แถมยังเริ่มเคลื่อนไหวแล้วด้วย!

แต่ว่า ในเขตภูเขา กองกำลังของโซเวียตเคลื่อนไหว ไม่มียทางเร็วไปกว่ากองกำลังของเขาแน่ เขาอยากจะไป โซเวียตไม่มีทางขวางอยู่

"คาริน่า โซเวียตกำลังเคลื่อนที่ไปทางช่องเขา แล้วท่านก็เพิ่งมาจากทางฝั่งช่องเขานั่น โซเวียตไม่ได้ขวางท่านไว้เหรอ" มูฮัมหมัดถามคาริน่า

เมื่อได้ยินคำถามของมูฮัมหมัด คาริน่าก็ตอบทันที "แน่นอนค่ะ ฉันใช้ทางลัดมา"

"ที่แท้โซเวียตมันก็โง่เหมือนล่อ รู้จักแค่เดินถนนใหญ่สินะ" ในน้ำเสียงของมูฮัมหมัด เจือไปด้วยรอยยิ้มเย็นชา

"ท่านมูฮัมหมัด ท่านหมายความว่ายังไง" ฟาฮิมถาม

"ท่านมาซูด ข้าต้องเตือนท่าน คาริน่าคนนี้มีปัญหา" มูฮัมหมัดกล่าว "ข้ามั่นใจว่า ช่องเขาทางนั้นถูกโซเวียตยึดไปแล้ว และยังวางกับดักซุ่มโจมตีไว้ด้วย ถ้าพวกเราไป ก็จะติดกับดักของโซเวียตพอดี"

"ท่านมูฮัมหมัด ท่านจะบอกว่าคาริน่าเป็นคนทรยศหน่วยกองโจรของเรารึ" เมื่อได้ยินคำพูดของมูฮัมหมัด ฟาฮิมก็พูดอย่างไม่พอใจ "ท่านเพิ่งจะเจอคาริน่าเป็นครั้งแรก ทำไมถึงมั่นใจขนาดนี้"

ทั้งหมดนี้เป็นแค่ลางสังหรณ์ โซเวียตบุกมาเร็วมาก และจะต้องเรียนรู้บทเรียนจากการล้อมปราบเมื่อปีที่แล้วแน่นอน

ยึดช่องเขาทั้งหมดไว้ก่อน ถึงตอนนั้นค่อยล้อมปราบ กองโจรก็จะไม่มีที่ให้หนี

และคาริน่าที่อยู่ตรงหน้านี้ ทำให้มูฮัมหมัดยิ่งต้องระวังตัวสูงขึ้น

ถ้าเป็นเวลาปกติ มูฮัมหมัดจะไม่พูดออกมาในตอนนี้เด็ดขาด ในเมื่อไม่มีหลักฐานแน่ชัด การมาพูดกับนักรบของอีกฝ่ายแบบนี้ ถือว่าไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

แต่ตอนนี้ ถ้าเขาไม่พูด เขาก็จะต้องทนดูคนของมาซูดเดินเข้าไปในวงล้อมของโซเวียต สุดท้ายก็ต้องถูกฆ่าล้างบาง กองกำลังต่อต้านโซเวียต ก็จะหายไปส่วนหนึ่ง นี่ไม่ใช่สิ่งที่มูฮัมหมัดอยากเห็น

"หัวหน้า พวกเราต้องรีบแล้ว ถ้าชักช้ากว่านี้ รอให้โซเวียตควบคุมช่องเขาได้ทั้งหมด พวกเราก็จะไปไหนไม่ได้จริงๆ นะ" คาริน่าไม่สนใจคำกล่าวหาของมูฮัมหมัด พูดกับมาซูดต่อไป

มาซูดยืนขึ้น กล่าวว่า "ออกคำสั่ง สมาชิกทุกคนมุ่งหน้าไปยังช่องเขาทันที!"

"ท่านมาซูด!" มูฮัมหมัดกล่าว "ที่นั่นมันเป็นกับดัก!"

มาซูดเดินผ่านข้างกายมูฮัมหมัดไป พอทั้งสองคนเข้าใกล้กันที่สุด มาซูดก็หันหน้ามาพูดกับมูฮัมหมัด "ท่านมูฮัมหมัด การที่ได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่าน ถือเป็นเกียรติของพวกเรา ตอนนี้ ข้าหวังว่ากองกำลังของท่านจะถอยไปพร้อมกับพวกเรา รอให้โซเวียตมันเดินวนในภูเขาจนพอใจ พวกเราค่อยฆ่ากลับมา อ้อ แล้วก็ ลืมแนะนำให้ท่านรู้จัก คาริน่า คือภรรยาของข้า เธอไม่มีทางทรยศข้า"

ภรรยางั้นเหรอ ในชั่วพริบตานั้น มูฮัมหมัดรู้สึกเหม่อลอยไป หรือว่าเขาจะตัดสินใจผิดพลาด ผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาของมาซูด ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่ทรยศมาซูดแน่

แต่ ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเช่นนั้น

ราวกับว่าผู้หญิงคนนี้ คือคนที่เขารู้จักคนหนึ่ง

หรือว่าเขาจะกังวลมากเกินไป บางทีความทรงจำของเขาอาจจะสับสน

กองโจรปัญจชีร์หลายร้อยนาย ภายใต้การนำของมาซูด เริ่มเคลื่อนที่ไปตามถนนภูเขาที่ขรุขระ ไปยังภูเขาด้านหลัง ที่นี่เหลือเพียงกองกำลังของมูฮัมหมัด

"ครูฝึก พวกเราจะเอายังไงต่อ" ดูรานี ชาห์ ถามมูฮัมหมัด

มูฮัมหมัดสงสัยภรรยาของมาซูด นี่ทำให้กองโจรปัญจชีร์ทุกคนไม่พอใจเล็กน้อย พอมาซูดพาคนของเขาจากไป สถานการณ์ความสามัคคีที่เพิ่งจะสร้างขึ้นมาได้ ก็กำลังจะพังทลายอีกครั้ง

เมื่อมองท้องฟ้าสีครามสดใสข้างนอก ดวงอาทิตย์ก็คล้อยไปทางทิศตะวันตกแล้ว ใกล้จะมืดแล้ว

"ไปเถอะ พวกเราตามไปข้างหลัง รักษาระยะห่างห้ากิโลเมตร" มูฮัมหมัดกล่าว

ทุกอย่างเป็นการตัดสินใจของเขาเอง บางที อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดของเขาก็ได้ มูฮัมหมัดทำได้เพียงคิดในใจแบบนี้ การรักษาระยะห่างจากกองโจรของมาซูดไว้ ก็สามารถเข้าไปช่วยเหลือได้ทันท่วงทีเมื่อมาซูดตกอยู่ในอันตราย และก็จะไม่ติดอยู่ในวงล้อมของโซเวียตไปพร้อมกับคนของมาซูดด้วย

มูฮัมหมัดนึกถึงดวงตาของคาริน่าอีกครั้ง ในแววตานั้นมีความเจนจัดและสุขุม ที่ไม่เข้ากับอายุของเธอเลย โดยเฉพาะรูปร่างนั้น แม้จะห่อหุ้มอยู่ในชุดยาว แต่ก็ยังคงความเซ็กซี่และสง่างามไว้ ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคยขนาดนี้

คาริน่าคนนี้ น่าจะอยู่ในหุบเขาปัญจชีร์มาตลอดนี่นา

เท้าเหยียบย่ำไปบนพื้นภูเขาที่โล่งเตียน ในอ้อมอกกอดปืนไรเฟิล เอเค-74 ไว้ มาซูดเดินไปอย่างเงียบๆ

ข้างกายมาซูด คาริน่าเดินตามติดไม่ห่าง คอยชำเลืองมองสีหน้าของมาซูดเป็นระยะ

"ชาห์ คุณกำลังโกรธเหรอ" คาริน่าถามมาซูด

มาซูดหันหน้ามา พูดกับคาริน่า "แน่นอนว่าไม่ ข้าเชื่อใจเจ้า ปีที่แล้วข้าช่วยเจ้าไว้จากในหุบเขา ตอนนั้นเจ้าเกือบจะตายด้วยน้ำมือโซเวียตแล้ว เจ้าจะเป็นคนทรยศหน่วยกองโจรของเราได้ยังไง"

มาซูดนึกถึงปีที่แล้ว คาริน่าคนนี้เดินทางผ่านหุบเขา บังเอิญเจอกับขบวนรถขนส่งของโซเวียตขบวนหนึ่ง พวกโซเวียตเหล่านั้นเห็นคาริน่าหน้าตาสะสวย ก็คิดจะข่มขืนเธอ โชคดีที่มาซูดนำกองโจรมาซุ่มโจมตีขบวนรถนั้นพอดี เลยช่วยคาริน่าไว้ได้

คาริน่ารอดตายมาได้ ก็ซาบซึ้งบุญคุณของมาซูดมาก ต่อมา ก็ได้กลายเป็นภรรยาของมาซูด ว่านอนสอนง่ายกับมาซูดทุกอย่าง แถมยังเรียนรู้การใช้ปืน กลายเป็นนักรบที่เด็ดเดี่ยวเหมือนกับมาซูด

หรือว่าเรื่องเมื่อปีที่แล้วจะเป็นละครฉากหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ โซเวียตจะยอมจ่ายค่าตอบแทนสูงขนาดนั้นเลยเหรอ มาซูดรีบสลัดความคิดนี้ออกจากหัวในทันที ต้องเป็นเจ้ามูฮัมหมัดนั่นตัดสินใจผิดพลาดแน่!

เมื่อเทียบกับการเชื่อคนนอกที่เพิ่งจะมาร่วมรบด้วยกัน มาซูดยอมเชื่อภรรยาของตัวเองมากกว่า

มูฮัมหมัดคิดมากเกินไป โซเวียตต้องการจะควบคุมช่องเขาจริงๆ เพียงแต่ ในพื้นที่ภูเขา โซเวียตไม่มีทางเคลื่อนไหวได้เร็วกว่ากองโจรของฝ่ายตนแน่ รถหุ้มเกราะพวกนั้นวิ่งถนนใหญ่ ไม่มีทางเร็วกว่าฝ่ายตนที่ใช้ทางลัดไปได้

"เร็ว เร่งความเร็วขึ้น" มาซูดมองดวงอาทิตย์ทางทิศตะวันตก มันลับขอบเขาไปนานแล้ว อีกไม่นานฟ้าก็จะมืด

ขอเพียงแค่ข้ามภูเขาข้างหน้าไปอีกสองลูก ก็จะเข้าสู่ช่องเขาที่คับแคบแห่งนั้นแล้ว สองข้างทางเป็นหน้าผาสูงชัน มีเพียงช่องเขาตรงกลางเท่านั้นที่ผ่านไปได้ ทันทีที่ข้ามช่องเขานั่นไปได้ ฝั่งตรงข้ามก็จะเป็นเทือกเขาที่ทอดยาวอีกครั้ง สามารถหลบซ่อนได้ตามใจชอบ

ปล่อยให้โซเวียตมันวนอยู่ในภูเขานี้ไปก่อนเถอะ หลักการของสงครามกองโจร ก็คือไม่ปะทะกับโซเวียตตรงๆ ครั้งที่แล้วที่ซุ่มโจมตีรถถังโซเวียต ก็ถือว่าผิดหลักการไปแล้ว ครั้งนี้จะทำพลาดอีกไม่ได้

มาซูดมองไปข้างหลัง ไม่เห็นกองกำลังของมูฮัมหมัด

ทันทีที่โซเวียตปิดล้อมช่องเขา คนของมูฮัมหมัดอยากจะออกมา ก็จะไม่ง่ายแล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มาซูดก็หยุดฝีเท้า หันไปพูดกับฟาฮิมที่อยู่ข้างๆ "ฟาฮิม ท่านพาสมาชิกไปสองนาย กลับไปนำทางให้มูฮัมหมัด ไม่ว่ายังไง พวกเราก็คือกองโจรที่สู้กับโซเวียตเหมือนกัน"

มาซูดเป็นคนมองการณ์ไกล กองโจรของมูฮัมหมัด ถ้าต้องมาถูกกำจัดที่นี่ เขาก็จะรู้สึกผิดต่อมูฮัมหมัดเช่นกัน

"ครับ" ฟาฮิมนำนักรบกองโจรสองนาย ย้อนกลับไปทางเดิม

ฟ้ามืดลงอย่างรวดเร็ว ลมหนาวพัดมาวูบๆ นักรบกองโจรเดินจนเหงื่อท่วมตัว เมื่อมองช่องเขาที่อยู่ท่ามกลางม่านราตรีข้างหน้า พวกเขาก็เต็มไปด้วยพลัง

"เร่งฝีเท้าเข้า ข้ามช่องเขานี้ไป พวกเราก็จะได้พักแล้ว" มาซูดกล่าว เขาเดินไปอยู่ข้างๆ นักรบกองโจรนายหนึ่งที่แบกปืนกลอยู่ แล้วพูดว่า "มา ข้าช่วยแบกเอง"

นักรบกองโจรนายนี้เพิ่งจะส่งปืนกลบนบ่าให้มาซูด ก็เพิ่งจะมองชัดว่าเป็นหัวหน้า ก็รีบพูดทันที "หัวหน้า ข้าไม่เหนื่อย ให้ข้าเถอะ"

มาซูดแบกปืนกลขึ้นบ่าไปแล้ว กล่าวว่า "ไปเถอะ"

นี่คือปืนกลหนัก M1938DshKM แม้จะถอดขาตั้งสามขาออกแล้ว แต่มันก็ยังหนักอึ้งอยู่ดี การที่คนคนหนึ่งต้องแบกมันไว้บนบ่า มันหนักมาก ไหล่ของนักรบกองโจรนายนี้ มีเลือดซึมออกมานานแล้ว เมื่อกี้ตอนที่เดิน ปืนกลหนักก็เสียดสีกับไหล่ไม่หยุด หนังด้านๆ บนไหล่ ก็ถูกเสียดสีจนแตกอีกครั้ง

มาซูดแบกปืนกลหนัก เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นก็ถามขึ้น "คาริน่าล่ะ"

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ คาริน่าหายตัวไปแล้ว

ถนนภูเขาที่นี่ คาริน่าเดินผ่านมาหลายครั้งแล้ว ไม่มีทางหลงทางเด็ดขาด ก่อนฟ้ามืด คาริน่ายังอยู่ข้างๆ เขาอยู่เลย ตอนนี้ไปไหนแล้ว

ในชั่วพริบตา มาซูดก็นึกถึงคำพูดของมูฮัมหมัดขึ้นมาทันที คาริน่ามีปัญหา!

ทางฝั่งช่องเขามีกับดักซุ่มโจมตีของโซเวียต!

"หยุดเดิน" มาซูดตะโกน "คลีต ท่านพาคนไปสองสามคน ไปดูทางฝั่งช่องเขานั่น"

ถ้าเดินหน้าต่อไป ก็จะเป็นที่โล่งแจ้งโดยสมบูรณ์ ถ้าไปติดกับดักซุ่มโจมตีที่นั่น ถอยก็ถอยไม่ได้

"ปัง"

ในตอนนั้นเอง ที่ช่องเขาข้างหน้า ก็มีเสียงปืนดังขึ้นกะทันหัน

มาซูดก้มหัวหลบ กระสุนเฉี่ยวหนังศีรษะเขาไป ตกที่เนินเขาด้านหลัง

"ดาดาดา..."

นี่คือเสียงยิงของปืนกลเบา อาร์พีเค ตามมาด้วย เนินเขาทั้งสี่ด้าน ก็มีเสียงปืนดังขึ้น

แย่แล้ว ถูกล้อม นี่มันกับดักซุ่มโจมตีของโซเวียตจริงๆ ด้วย!

"ถอย เร็ว ถอยไปข้างหลัง!" มาซูดตะโกนไปพลาง วางปืนกลหนักที่ตัวเองแบกมาลง ตั้งไว้บนก้อนหินก้อนหนึ่ง "รีบถอย ข้าคุ้มกันเอง!"

พูดจบ ปืนกลหนักในมือ ก็พ่นไฟใส่ยอดเขาฝั่งตรงข้าม

"ครืน ครืนๆ"

ข้างหลังมีเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม รถรบทหารราบนับไม่ถ้วน โผล่ออกมาจากอีกฟากหนึ่งของหุบเขา ปิดกั้นช่องว่างข้างหลังพวกเขาไว้จนหมด

วงล้อมปิดสนิทแล้ว!

[จบแล้ว]