บทที่ 235 - กูจะทำให้พวกมึงอยู่มิสู้ตาย

บทที่ 235 - กูจะทำให้พวกมึงอยู่มิสู้ตาย

ภายในตำบลจู๋เจิ้น ทหารยุ่นที่เจอกับการบุกทะลวงอย่างบ้าคลั่งของรถถังไทเกอร์และรถเกราะเกรย์ฮาวด์ ต่างล้มตายและบาดเจ็บจนแทบไม่เหลือซาก

ส่วนทหารหุ่นเชิดหนึ่งกองร้อย พอเห็นรถถังไทเกอร์พุ่งเข้ามาในเมือง ก็รู้ทันทีว่าหมดทางสู้ ต่างพากันเข่าอ่อนทิ้งปืนคุกเข่ายอมแพ้กันเป็นแถว

จู๋เจิ้นไม่ใช่เมืองใหญ่ หลังจบการต่อสู้ เหล่าทหารก็กระจายกำลังตรวจค้นทั่วทั้งตำบลอย่างรวดเร็ว เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีพวกยุ่นหรือคนขายชาติเล็ดลอดไปได้แม้แต่คนเดียว

สุดท้าย ผู้กองคนหนึ่งก็เข้ามารายงานโจวเว่ยกั๋ว

"รายงานท่านผู้การโจว จากการตรวจค้นและนับจำนวน ทหารยุ่นในเมืองมีทั้งหมด 55 ตัว ถูกวิสามัญไป 42 ตัว เหลือ 13 ตัวที่บาดเจ็บและถูกจับเป็น รวมทั้งหัวหน้าหมวดของพวกมันด้วยครับ"

"ส่วนทหารหุ่นเชิดหนึ่งกองร้อย 128 นาย ถูกวิสามัญ 46 นาย เหลือ 82 นายยอมจำนน ฝ่ายเราไม่มีผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิตครับ"

โจวเว่ยกั๋วพยักหน้าอย่างพอใจ "ดีมาก ลากตัวพวกยุ่นกับพวกขายชาติมานี่ให้หมด"

ไม่นาน ทหารหุ่นเชิด 82 นายก็ถูกคุมตัวมาอยู่ตรงหน้าโจวเว่ยกั๋วเป็นกลุ่มแรก

ส่วนทหารยุ่น 13 ตัว เนื่องจากบาดเจ็บเดินไม่ได้ จึงถูกทหารมัดมือมัดเท้าแล้วลากมากับพื้นเหมือนลากซากหมูตาย

โจวเว่ยกั๋วเริ่มเทศนาพวกทหารหุ่นเชิดก่อนเป็นอันดับแรก

"พวกมึงแม่งยังนับว่าเป็นลูกผู้ชายกันอยู่ไหม! ไอ้พวกยุ่นมันฆ่าคนวางเพลิง ข่มเหงพี่น้องผู้หญิงของเรา พวกมึงไม่สู้กูยังพอว่า แต่นี่ถึงขั้นยอมเป็นหมาวิ่งตามตูดมัน ขายชาติเพื่อเอาตัวรอด!"

ผู้กองทหารหุ่นเชิดตอนนี้คิดแต่จะเอาชีวิตรอด จึงรีบคุกเข่าโขกหัวขอชีวิตทันที

"ท่านครับ พวกเราโดนบังคับ พวกเราไม่มีทางเลือกจริงๆ ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะครับ"

โจวเว่ยกั๋วแค่นหัวเราะ "กล้าพูดนะว่าไม่มีทางเลือก ถ้าโดนบีบจริงๆ พวกมึงต้องสู้ตายสิวะ"

"เลิกพล่ามได้แล้ว พวกมึงทรยศชาติ โทษตายสถานเดียว... ยิงเป้าให้หมด!"

โจวเว่ยกั๋วมาที่นี่เพื่อล้างแค้นให้ชาวบ้าน เขาไม่มีทางปล่อยไอ้พวกคนขายชาติที่ช่วยศัตรูทำชั่วพวกนี้ไปแน่

พวกทหารหุ่นเชิดพอได้ยินคำสั่งประหาร ก็ฉี่ราดกางเกง ร้องห่มร้องไห้ขอชีวิตกันระงม

แต่พฤติกรรมขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ ยิ่งทำให้โจวเว่ยกั๋วและเหล่าทหารรู้สึกขยะแขยง

ทหารกองทัพหลงเหยียนยกปืนขึ้น เล็งไปที่พวกมัน แล้วเหนี่ยวไกกราดยิงทันที "ปังๆๆๆๆ!"

หลังจากจัดการพวกขายชาติเสร็จ โจวเว่ยกั๋วก็หันมาจัดการกับไอ้ 13 ตัวที่เหลือ

หัวหน้าหมวดทหารยุ่นเห็นความเด็ดขาดอำมหิตของโจวเว่ยกั๋ว ที่สั่งฆ่าคนนับร้อยได้โดยไม่กระพริบตา ก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในใจ

แต่ปากยังเก่ง ตะโกนท้าทายว่า "ไอ้คนจีน! จะฆ่าก็ฆ่า พวกเราคือนักรบผู้ภักดีต่อองค์จักรพรรดิ ไม่มีวันยอมจำนน!"

โจวเว่ยกั๋วแสยะยิ้มเย็นยะเยือก ตอบกลับเป็นภาษาญี่ปุ่นอย่างคล่องแคล่ว

"หึๆ ฆ่าเหรอ? ฉันไม่ฆ่าพวกแกหรอก"

คำพูดของโจวเว่ยกั๋วทำเอาทหารฝ่ายตัวเองงงเป็นไก่ตาแตก ส่วนพวกยุ่นก็งงไม่แพ้กัน

ทหารจีนต่างไม่เข้าใจว่าทำไมทีคนขายชาติยังฆ่าทิ้ง แต่กับพวกยุ่นที่เป็นตัวการถึงจะปล่อยไป?

พวกยุ่นเองก็เดาไปต่างๆ นานา ว่าทำไมนายทหารจีนคนนี้ถึงจะไว้ชีวิตพวกมัน

หัวหน้าหมวดทหารยุ่นถามหยั่งเชิง "ท่านพูดภาษาญี่ปุ่นได้ หรือว่าท่านเคยไปเรียนที่ญี่ปุ่น? ท่านจะปล่อยพวกเราจริงเหรอ?"

โจวเว่ยกั๋วหัวเราะร่าเงยหน้ามองฟ้า "ไอ้พวกยุ่นเอ๊ย กูจะลดตัวไปเรียนที่ประเทศขยะๆ แบบพวกมึงทำไม ถ้ากูจะไป ก็ไปในฐานะผู้พิชิตและผู้ยึดครองเท่านั้นโว้ย"

"อีกอย่าง มึงคิดมากไปแล้ว กูบอกว่าไม่ฆ่า แต่ไม่ได้บอกว่าจะปล่อย กูจะให้พวกมึงชดใช้กรรมที่ก่อไว้อย่างสาสม"

"ฆ่าพวกมึงมันง่ายไป กูจะให้พวกมึงมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่ต้องอยู่กับความเจ็บปวดและความเสียใจไปตลอดชีวิต กูจะทำให้พวกมึงรู้สึกว่า... อยู่มิสู้ตาย"

พอโจวเว่ยกั๋วพูดจบ เหล่าทหารก็ถึงบางอ้อ ทุกคนต่างรอชมอย่างใจจดใจจ่อว่าผู้การโจวจะจัดการกับไอ้พวกเดรัจฉานนี่ยังไง

ส่วนหัวหน้าหมวดทหารยุ่น ก็รู้ตัวแล้วว่าคิดผิดถนัด มันกัดฟันจ้องโจวเว่ยกั๋วด้วยสายตาเคียดแค้น

ตอนนั้นเอง โจวเว่ยกั๋วก็ออกคำสั่ง

"พวกนาย เข้าไป 'ตอน' พวกมันให้หมด แล้วให้เสนารักษ์ห้ามเลือดให้ทันที อย่าให้พวกเวรนี่ตายเพราะเสียเลือดมากซะก่อนล่ะ"

ทหารทุกคนได้ยินคำสั่งถึงกับอึ้ง ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก

โจวเว่ยกั๋วเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้า ตะโกนเสียงดังขึ้น

"ไม่ได้ยินรึไง? ต้องให้สั่งซ้ำไหม?"

"อะ... อ๋อ! ได้ยินครับ ได้ยินแล้ว!"

ทหารจีนกรูกันเข้าไปทันที แบ่งหน้าที่กันชัดเจน สองคนล็อคตัว อีกคนกระชากกางเกง ดึงผ้าเตี่ยวออก

จากนั้นก็เงื้อมีด... "ฉับ!"

เสียงร้องโหยหวนเหมือนหมูโดนเชือดดังระงม ทหารยุ่นตัวนั้นสลบเหมือดไปทันที

เสนารักษ์รีบเข้ามาห้ามเลือดตามคำสั่ง

ทหารยุ่น 13 ตัว ถูกจับตอนเรียงตัวอย่างรวดเร็ว

แต่นี่ยังไม่จบ โจวเว่ยกั๋วสั่งให้ทหารไปหาถ่านไม้มาจากค่ายทหารยุ่น ก่อไฟใส่เตารีดโบราณมา

"ผู้การครับ นี่จะเข้าเดือนพฤษภาแล้ว จะผิงไฟทำไมครับ?"

โจวเว่ยกั๋วหัวเราะ "ผิงไฟบ้าอะไร เอามาห้ามเลือดให้พวกยุ่นต่างหาก"

"ห้ามเลือด..." ทหารที่ถามเกาหัวแกรกๆ

โจวเว่ยกั๋วชี้ไปที่เตารีดใส่ถ่านร้อนๆ "พวกมันกล้าย่ำยีผู้หญิงของเรา ก็ต้องตอนมันทิ้ง กล้าฆ่าพี่น้องร่วมชาติของเรา ก็ต้องตัดตีนตัดมือมัน"

"เอาเตารีดร้อนๆ นาบลงไปที่แผลเลย ห้ามเลือดได้ชะงัดนัก แถมพวกมันจะได้จำรสชาติความเจ็บปวดไว้ด้วย"

เสนารักษ์ยกนิ้วโป้งให้ "ผู้การครับ วิธีนี้สุดยอด นอกจากจะห้ามเลือด ยังฆ่าเชื้อกันบาดทะยักได้ด้วย ประหยัดแรงผมไปเยอะเลย"

โจวเว่ยกั๋วพยักหน้า "โอเค งั้นเริ่มเลย ตัดมือข้างนึง ตีนข้างนึง ให้ครบทุกตัว"

"ฉับๆๆ... อ๊ากกกก..."

พวกยุ่นที่เพิ่งสลบไป สะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บปวดจากการโดนตัดแขนขา ร้องโหยหวนขึ้นมาอีกรอบ

ตามมาด้วยเสียง "ฉ่า..." ของเนื้อที่โดนความร้อนนาบ และกลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อสุกที่ลอยคลุ้ง

โจวเว่ยกั๋วเก็บหัวหน้าหมวดทหารยุ่นไว้คนสุดท้าย เพราะเขาจะลงมือเอง

หัวหน้าหมวดทหารยุ่นถูกจับแก้ผ้า โดนตอนสดๆ จากนั้นก็โดนตัดมือขวาและเท้าขวา

มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน ในวินาทีนี้ มันเข้าใจความหมายของคำว่า "อยู่มิสู้ตาย" ของโจวเว่ยกั๋วอย่างลึกซึ้ง

ถ้าไม่ได้ถูกมัดไว้แน่น มันคงฆ่าตัวตายหนีความทรมานไปแล้ว

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าแม้จะดูโหดร้ายเลือดเย็น แต่ทหารจีนทุกคนกลับรู้สึกสะใจอย่างที่สุด กับพวกเดรัจฉานที่รุกรานบ้านเมือง ต้องใช้วิธีที่โหดเหี้ยมที่สุด ให้พวกมันเกิดความกลัวฝังลึกเข้าไปในกระดูกดำ

ก่อนหน้านี้ตอนค้นเมือง ทหารไปเจอ "สถานบริการ" ที่พวกยุ่นตั้งขึ้น ช่วยผู้หญิงที่ถูกขังไว้ได้ 7-8 คน

จากปากคำของผู้รอดชีวิต เดิมทีมีผู้หญิงถูกจับมาขังไว้กว่า 30 คน

แต่ส่วนใหญ่ถูกพวกยุ่นทรมานจนตาย นี่คือสาเหตุที่ทำให้โจวเว่ยกั๋วโกรธจนเลือดขึ้นหน้า และตัดสินใจใช้วิธีโหดเหี้ยมเช่นนี้

หญิงสาวเหล่านั้นยืนอยู่ด้านหลังโจวเว่ยกั๋ว มองดูจุดจบอันน่าสังเวชของพวกยุ่น บนใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาปรากฏรอยยิ้มอันขมขื่นออกมา