Chapter 25 – ให้ข้าพนันบ้าง

องค์ชายสองที่ฉลาดและองค์ชายห้าที่เป็นสุภาพบุรุษมองปฏิกิริยาของ'ซวนหยวนเช่อ' สำรวจ'หลิวเย่'อย่างระมัดระวัง เป็นการฉลาดกว่าถ้าจะไม่พูดอะไรออกไป

“น้องเจ็ด, นี่คือพี่สะใภ้ในอนาคตของเจ้า อย่าได้เสียมารยาท”

องค์รัชทายาทที่ไม่ได้แสดงความเห็นในช่วงเวลาก่อนหน้าได้หันไปเตือนองค์ชายเจ็ดหลังจากหันไปพยักหน้าให้'หลิวเย่'

“ช่างน่าเกลียด...”

'ซวนหยวนเช่อ'ส่งจิตสังหารออกไปก่อนที่องค์ชายเจ็ดจะกล่าวจบ เพียงการจ้องก็ทำให้องค์ชายเจ็ดหุบปากได้ทันทีก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะเสียมากขนาดไหน 'ซวนหยวนเช่อ'ก็ไม่เคยโมโหแบบนี้

“เพราะเป็นน้องสะใภ้ของเรา, ดังนั้นเจ้ามีสิทธิ์เปิดมัน”

องค์ชายสองยิ้มให้กับ'หลิวเย่'ที่นั่งอยู่เคียงข้าง'ซวนหยวนเช่อ' 'หลิวเย่'พยักหน้าและยิ้มกลับไปให้เขา ขณะที่มองไปยังผู้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม บรรดามือที่ยอดเยี่ยมดูเหมือนว่ามันจะถูกดูแลอย่างระมัดระวัง ไม่สามารถหนีพ้นสายตาของนางได้นางพ่นลมในใจ

'หลิวเย่'เอื้อมมือไปเปิดถ้วย ขณะเดียวกันนางเหลือบมองไปยังลูกเต๋าที่ถูกเปิดออกด้านอื่นๆ, หก กับ สอง ห้า โอกาสชนะของพวกเขาสูงมากนิ้วของนางเคาะเบาๆไปที่ถ้วยโดยไม่สามารถเห็นได้ จากนั้น'หลิวเย่'ก็ยกยิ้ม

“6, 6, 5”

องค์ชายเจ็ดเปิดตากว้างมองไปที่ลูกเต๋าที่อยู่ด้านหน้าของเขา สีหน้าแสดงถึงความไม่เชื่อชายที่อยู่ข้างเขามองอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาเหลือบมองไปที่'หลิวเย่'แต่แล้วก็รีบหลบสายตาออก

“เช่อ, ท่านเล่นเกมนี้ยังไงหรือ?”

'หลิวเย่'ถามเสียงสดใสขณะที่นางเล่นฝาถ้วยและยิ้มให้'ซวนหยวนเช่อ'ที่อยู่ข้างๆนาง'ซวนหยวนเช่อ'เลิกคิ้วขึ้น 'หลิวเย่'อยู่ๆก็แสดงความรักใคร่ต่อเขา อ่า,มีบางอย่างในแขนเสื้อนาง ทันทีที่เขาหัวเราะกับนางและตอบ

“นั่นพี่สองเป็นผู้ตั้งกฏ ทุกคนจะผลัดกันเป็นเจ้ามือ แต่ละเกมมีสามรอบ มูลค่าการพนันในแต่ละรอบจะถูกกำหนดโดยเจ้ามือในรอบนั้นๆ และน้องเจ็ดก็เป็นเจ้ามือในเกมนี้ ตอนนี้เป็นรอบของข้า”

'หลิวเย่'พยักหน้ารับจากที่ได้ยินกฏ นางหันไปทางองค์ชายเจ็ดและแสดงออกถึงความเป็นเด็กไร้เดียงสาของเด็กหญิงอายุ 13 ปี นางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

“นั่นคือรอบของพวกเรา… แล้วข้าจะเดิมพันมากขนาดนี้ ถ้าเราโชคดีมันจะถูดนำมาใช้สำหรับการเดิมพันก่อนหน้านี้ที่เราเจอปัญหา ใช่,เราต้องระมัดระวังให้มาก”

เมื่อนางกล่าวจบ นางก็วางใบไม้ทองคำและยิ้มอย่างประหม่าให้องค์ชายเจ็ดองค์ชายสองและองค์ชายห้าเฝ้าดูละครฉากนี้ ขมวดคิ้วเป็นประกายแห่งความสับสนในดวงตาของพวกเขาองค์รัชทายาทนั่งอยู่ด้านข้างแล้วยิ้มช้าๆและจิบสุราของเขา

เขาเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวองค์ชายเจ็ดมองไปที่หลิวเย่ เขาได้ยินมาว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ถูกทอดทิ้งโดยตระกูลมู่หรงเป็นเวลากว่า 8 ปี พวกเขาตระหนักเพียงว่านางเพิ่งจะมีความสามารถในการต่อสู้เร็วๆนี้ แต่นางเพียงอายุ 13 ปี ยังเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้หลิวเย่แบ๊วมาก น่ารัก.... 55555จากที่ไปเซอร์เวย์มาอีกตั้ง 4 ตอนกว่าจะจบส่วนของการพนัน ดังนั้นตัดแค่นี้ก่อนนะครับ, วันนี้ฝันดี ราตรีสวัสดิ์ครับ

ที่มา:https://my.dek-d.com/emperor123/writer/viewlongc.php?id=1489554&chapter=25