ตอนที่ 6 ผู้เล่นสองคน
ตอนที่ 6 ผู้เล่นสองคน
“เฮ้ เพื่อนไปหาอะไรกินด้วยกันมั้ย?”
หลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงในการอ่านโพสต์ต่างๆ อย่างระมัดระวัง จีเย่ก็ได้ยินใครบางคนเรียกเขาตอนที่ท้องฟ้าข้างนอกใกล้จะมืด
ผู้ที่พูดเป็นชายตัวใหญ่ น้ำหนักใกล้ถึง 125 กิโลกรัมหรือมากกว่า เขากำลังมองจีเย่ด้วยตาหยีและยิ้มเยาะอย่างเป็นมิตรจากอีกฟากหนึ่งของหน้าต่าง ในขณะที่เขายืนอยู่ที่ระเบียงของห้องใกล้ๆ
“เพื่อน นายเพิ่งออกจากระบบวันนี้ใช่มั้ย? ฉันมั่นใจว่าที่นั่นว่างเมื่อครั้งก่อนที่ฉันตรวจสอบ”
จีเย่ไม่ปฏิเสธข้อเสนอ เพราะเขารู้สึกหิวเล็กน้อย
นอกจากนี้ แผนผังของอาคารแห่งนี้มีสองอพาร์ตเมนท์ต่อหนึ่งชั้น ดังนั้นชายร่างอ้วนคนนี้อาจจะเป็นเพื่อนบ้านของเขา
“หึๆ เรียกฉันว่าจูมู่”
“จูจากราชวงศ์หมิงและมู่ที่แปลว่าไม่เหมือนใคร!”
พวกเขาแนะนำตัวเองในลิฟต์ จีเย่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับชื่อของเพื่อนบ้านของเขา
ดิ้ง ดอง!
อาคารที่พวกเขาอยู่มีมากกว่า 10 ชั้น โดยมีอพาร์ทเมนท์อิสระสองห้องต่อหนึ่งชั้น ลิฟต์หยุดลงครึ่งทางและมีชายอีกคนเข้ามา
คนนี้ดูผอมเพรียวมากเมื่อเทียบกับชายร่างอ้วน เขามีผมบางที่ถูกย้อมด้วยสีเหลืองและเขามักจะแสดงสีหน้าเจ้าเล่ห์บนใบหน้าที่ดูตลกซึ่งค่อนข้างคล้ายกับลิงที่ทำให้จีเย่นึกถึงตัวละครชื่อดังที่สร้างหายนะในสวรรค์ที่อธิบายไว้ในนิยายคลาสสิกเรื่องหนึ่ง
"คุณ.. เดธเทเลพอร์ต!
ดวงตาของชายคนนั้นเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเขาเห็นจูมู่ เขาใช้เวลาสองสามวินาทีในการตรวจสอบจูมู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
จากนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง!
“โอ้พระเจ้า ฉันเป็นแฟนตัวยงของคุณเลย ฉันเช็คสตรีมบนทวีทูปของคุณทุกวันเลย!”
ชายร่างเพรียวบางหยิบโทรศัพท์ออกมาและแสดงตราสัญลักษณ์ประจำตัวของผู้ชมให้พวกเขาดู
"เอ๊ะ..."
จีเย่มองไปด้านข้างเจ้าอ้วนจู
จากลักษณะของมััน เพื่อนบ้านร่างใหญ่ของเขาคนนี้เป็นสตรีมเมอร์ออนไลน์ที่มีชื่อเสียง
อย่างไรก็ตามนี่เป็นเรื่องปกติ ท้ายที่สุดแล้วคนกลุ่มแรกที่ถูกเลือกก็คือคนที่โดดเด่นที่สุดในสาขาของพวกเขา!
"ว้าววว ฉันโชคดีมากที่ได้พบคุณที่นี่"
“ฉันไม่คิดว่าคุณจะเป็นผู้ทดสอบเหมือนกัน! ด้วยตัวตนของคุณ คุณต้องเจอการทดสอบเกี่ยวกับเกมกในดินแดนแห่งมรดกใช่มั้ย?”
การตอบสนองของจีเย่ค่อนข้างสงบ แต่ชายผมเหลืองร่างบางที่ได้พบกับไอดอลของเขานั้นรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เขายังคงพูดต่อไป!
“นายจะพูดแบบนั้นก็ได้” จูกล่าว
“ฉันถูกโยนลงไปในสถานบันการวิจัยทางชีววิทยา มีหมวกเริ่มต้นแปลกๆ เมื่อฉันสวมมัน ฉันก็สามารถสั่งสิ่งมีชีวิตที่ดัดแปลงพันธุกรรมแปลกๆ จำนวนหนึ่งได้ ตั้งแต่วันที่สองก็มีมอนเตอร์ตัวอื่นเข้ามาโจมตีสถานที่นั่น ในขณะที่ฉันใช้ประสบการณ์จากการฆ่าผู้บุกรุกเพื่อเพิ่มอันดับของฉัน หลังจากการเพิ่มระดับ จำนวนสิ่งมีชีวิตที่ฉันสามารถสื่อสารและสั่งการเพิ่มขึ้นได้...” เจ้าอ้วนจูกล่าวต่อ
“นั่นฟังดูเหมือนเกมเลย คนอย่างคุณสามารถเอาชนะมันได้โดยไม่ต้องเสียเหงื่อ!”
เมื่อได้ยินแช่นนี้ ดวงตาของชายหนุ่มผมเหลืองก็เต็มไปด้วยความอิจฉา เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเขาปรารถนาที่จะเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนั้น
“ไม่… มันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิด ผู้บุกรุกแข็งแกร่งขึ้นทุกสองสามวัน เมื่อวานนี้ฉันได้พบกับมอนเตอร์ชั้นยอดอันดับ 6 หากไม่ใช่เพราะสินสงครามที่ฉันสะสมมาก่อนหน้านี้ ฉันคงล้มเหลวไปแล้ว!”
"โชคดีที่ฉันรอดชีวิตมาได้จนกระทั่งการทดสอบสิ้นสุดลง!"
จูมู่ส่ายหัวด้วยท่าทางโล่งใจ
“แต่คุณก็ยังเคลียร์มันได้ใช่มั้นล่ะ? ฉันตกอยู่ในสถานการณ์ที่แย่กว่าเมื่อเทียบกับคุณ คุณรู้จัก ‘ลูกบาศก์มรณะ’ มั้ย? นั่นคือหนังสยองขวัญ? ฉันถูกโยนเข้าไปในเขาวงกตที่คล้ายกัน มีกับดักทุกประเภทและหีบสมบัติที่ฉันต้องปลดล็อคเพราะฉันต้องการสิ่งที่อยูข้างในเพื่อเอาชีวิตรอด ฉันได้รับ ‘กุญแจผี’ ในตอนเริ่มต้น แต่ใช้ได้เพียง 10 ครั้งเท่านั้น คุณรู้มั้ยว่าอะไรที่แย่ที่สุด มันไม่ได้บอกฉันว่าหีบสมบัติที่เปิดออกมาจะเป็นมอนเตอร์ ฉันถูกมิมิคกินทั้งเป็นในวันที่ 14 นั่นคือ… ความเจ็บปวด ฉันหวังว่าฉันจะตายเร็วๆ”
เหงื่อหยดลงบนหน้าผากของเขาหมายความว่าเขารู้สึกหวาดกลัวอย่างแท้จริง
“กุญแจผี…?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เจ้าอ้วนจูและจีเย่ก็มองหน้ากัน
การทดาอบของดินแดนแห่งมรดกจะเกี่ยวข้องกับอาชีพของคนๆ หนึ่งในระดับหนึ่ง สิ่งนี้ทำให้พวกเขาสองคนต้องเดาเกี่ยวกับอาชีพของชาวหนุ่มผมเหลืองอย่างเลี่ยงไม่ได้
ดิ้ง!
ชั้นสามทั้งหมดถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นร้านอาหารแบบบริการด้วยตัวเอง และนี่คือจุดหมายของพวกเขา
"โอ้ หัวหน้าหลิว วันนี้คุณเข้ากะอีกแล้วเหรอ?"
ยามวัยกลางคนในชุดสูทสีดำกำลังเฝ้าดูชั้นนี้อยู่ข้างทางเข้าลิฟต์ในขณะที่มองไปยังจุดต่างๆ รอบชั้นอย่างระมัดระวัง
ชายร่างเพรียวบางเดินเข้ามาทักทายเขาอย่างแปลกใจก่อนที่จะเริ่มแนะนำเขาให้กับจีเย่ด้วยรอยยิ้ม
“นี่คือหัวหน้าหลิวจากอพาร์ทเมนต์ของตำรวจ ผู้คนมักเรียกเขาว่า ‘ตาเหยี่ยวแห่งเมืองหยาง’ เพราะเขารู้วิธัเลือกอาชญากรจากฝูงชน ในแต่ละปีเขาได้โยนคนเลวหลายคนเข้าคุก...”
จากนั้นเขาก็พาจีเย่และเจ้าอ้วนจูไปที่บริเวณอาหารพร้อมกับอธิบาย
หลังจากที่เพิ่งออกจากระบบในวันนี้ ทั้งเจ้าอ้วนจูและจีเย่ก็ได้รับรู้เพิ่มเติมว่า ‘ฐานผู้เล่น’ แห่งนี้มีมูลค่าเท่าไหร่
ท้ายที่สุด นายตำรวจระดับแนวหน้าเช่นนี้ถูกจัดให้ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงอาหาร!
หลังจากหยิบอาหารบางส่วนและเลือกโต๊ะแล้ว ชายร่างบางก็เสนอตัวแนะนำตัวเช่นกัน
เขาชื่อโฮ่วเฉียน
เรื่องนี้ทำให้จีเย่สงสัยอย่างจริงจังว่าเป็นเพราะนามสกุลของเขาหรือเปล่าที่เขาได้พบกับ ‘ผู้เล่น’ สองคนนี้
เหตุผลที่โฮ่วเฉียนคุ้นเคยกับสถานีตำนวจเป็นเพราะว่าเขาเปิดร้านทำกุญแจข้างสถานีตำรวจ
เนื่องจากทักษะที่ยอดเยี่ยมของเขา เขาจึงขลุกอยู่กับตู้เชฟระดับโลก เขาค่อนข้างเก่งในการปลดตัวล็อคที่มีการออกแบบจากทั่วทุกมุมโลก แม้แต่กองกำลังตำนวจท้องถิ่นหรือบางครั้งกรมการจังหวัดก็ขอความช่วยเหลือจากเขาเป็๋นครั้งคราว ก่อนที่จะถูกเรียกตัวไปยังดินแดนแห่งมรดก เขามักจะทำงานให้กับตำรวจในฐานะผู้เชี่ยวชาญที่ได้รับเชิญ
เป็นอีกครั้ง ผู้ที่ถูกเลือกให้เข้าสู่ดินแดนแห่งมรดกนั้นไม่เรียบง่ายเลย
จีเย่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าแฟนตัวยงของสตรีมเมอร์สายเกมคือช่างปลดล็อคมืออาชีพที่สามารถปลดล็อคตู้เซฟที่ดีที่สุดในโลกได้
“เชื่อมั้ยว่าฉันรู้จักกับหัวหน้าหลิวตั้งแต่พวกเรายังเด็ก! เขามาถึงตำแหน่งนี้ได้นั้นทั้งหมดต้องขอบคุณฉัน...”
ชายร่างผอมกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ลงรายละเอียดก็ตาม
Fanpage : ผีเสื้อกลางคืน
Link :