บทที่ 19: คุณสมบัติ 'นักล่า' และปืน 'เหยี่ยวนักล่า'

บทที่ 19: คุณสมบัติ 'นักล่า' และปืน 'เหยี่ยวนักล่า'

"เพิ่ม!"

ไม่มียความลังเลใดๆ ซูอวี่ออกคำสั่งในใจทันที

ในทันใดนั้น ซูอวี่ก็รู้สึกว่าหัวใจของเขากระตุกวูบ

ตามมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างไม่อาจบรรยายได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย มันไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางกาย แต่เป็นความอ่อนล้าทางจิตใจ ประกอบกับการที่เขาทำงานแทบไม่ได้หยุดพักตลอดสองวันที่ผ่านมา

เขาเกือบจะหมดสติไปตรงนั้น

โชคดีที่หลังจากกลายเป็น 'มือปืน' แม้ว่าระดับอาชีพในปัจจุบันของเขาจะอยู่ที่เลเวล 1 เท่านั้น แต่ในฐานะอาชีพสายต่อสู้ มันก็ช่วยเพิ่มความทนทานทางกายภาพให้ซูอวี่ได้มากกว่าอาชีพ 'ช่างกล' อย่างมาก

สิ่งนี้ทำให้ซูอวี่พอจะทนต่อคลื่นความเหนื่อยล้าครั้งนี้ได้ เขาอดทนต่อความง่วงที่ถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และบังคับตัวเองให้มองไปที่หน้าต่างแจ้งเตือนของระบบ

"ยินดีด้วย ท่านเพิ่มคุณสมบัติ: 'นักล่า I' ให้กับ 'ปืนไรเฟิลซุ่มยิงธรรมดา (ขั้นสูง)' ได้สำเร็จ"

"'นักล่า I' (ใช้งาน): ล็อกเป้าหมายศัตรูภายในระยะ ใช้พลังงานจำนวนหนึ่ง (ปานกลาง) เพื่อเปิดใช้งานทักษะคุณสมบัตินี้ ทำให้กระสุนนัดต่อไปได้รับพรจาก 'วาร์ป' เพิ่มความเสียหายจากการซุ่มยิงห้าสิบเปอร์เซ็นต์!"

"ระยะเวลาผ่อน (คูลดาวน์): หนึ่งชั่วโมง"

"หมายเหตุ: เมื่อจำนวนเป้าหมายที่สังหารด้วยทักษะนี้ครบ 100 ครั้ง คุณสมบัตินี้จะสามารถเลื่อนขั้นได้"

"เนื่องจากยุทโธปกรณ์ชิ้นปัจจุบันได้รับการเพิ่มคุณสมบัติแล้ว ท่านสามารถตั้งชื่อใหม่ให้กับยุทโธปกรณ์นี้ได้ ท่านต้องการตั้งชื่อใหม่หรือไม่?"

ข้อความแจ้งเตือนจากระบบปรากฏขึ้นทีละบรรทัด ความประหลาดใจนี้ช่วยระงับความเหนื่อยล้าในจิตใจของซูอวี่ได้ชั่วคราว

เมื่อมองดูผลของคุณสมบัติที่เขาสุ่มได้ ในใจของซูอวี่มีเพียงความรู้สึกประหลาดใจอย่างน่ายินดี!

"ตราบใดที่จำนวนเป้าหมายที่สังหารครบ 100 คุณสมบัติก็จะเลื่อนขั้นได้อีกครั้ง และผลของมันก็น่าจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก!"

ซูอวี่มองปืนไรเฟิลซุ่มยิงกระบอกใหม่เอี่ยมในมือ และเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนของระบบเกี่ยวกับการตั้งชื่อใหม่ เขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเกิดความคิดขึ้นมา

"คุณสมบัติคือ 'นักล่า'... เฝ้าลาดตระเวนและไล่ล่า... ถ้าอย่างนั้น ปืนกระบอกนี้จะถูกเรียกว่า... 'เหยี่ยวนักล่า' นับจากนี้ไป!"

'เหยี่ยวนักล่า' ที่คอยช่วย 'นักล่า' ในการล่าศัตรู!

ทันทีที่คำพูดของซูอวี่สิ้นสุดลง ในหน้าต่างระบบของเขา ในช่องยุทโธปกรณ์ ชื่อเดิมของปืนไรเฟิลซุ่มยิงธรรมดาก็สว่างวาบขึ้น และในขณะเดียวกันการตั้งชื่อใหม่ก็เสร็จสมบูรณ์

ซูอวี่รู้สึกถึงการเชื่อมโยงจางๆ ระหว่างตัวเขากับปืนไรเฟิลซุ่มยิง 'เหยี่ยวนักล่า' ในมือ ราวกับว่ามันเป็นจริงดังที่ระบบกล่าวไว้

หลังจากที่เพิ่มเลือดหัวใจลงไป ปืนกระบอกนี้ก็ได้มีจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง และเชื่อมโยงสายเลือดกับเขา ผู้สร้างมันขึ้นมาอย่างแท้จริง!

"เป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่าสนใจจริงๆ"

ซูอวี่ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา สงบความคิดที่ตื่นเต้นลงเล็กน้อย เก็บ 'เหยี่ยวนักล่า' กลับไป แล้วก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราด้วยความเร็วสูงสุด

"เริ่มพรุ่งนี้ การฝึกของหน่วยล่าสังหารจะเริ่มขึ้น!"

"แค่คิด ก็น่าตั้งตารอจริงๆ!"

...

"ในฐานะมือซุ่มยิงในซากปรักหักพัง สิ่งที่สำคัญที่สุดในการพัฒนาฝีมือการยิงปืนให้รวดเร็ว คือการฝึกฝนสายตา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 'การมองเห็นการเคลื่อนไหว'!"

"ในซากปรักหักพัง ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์อสูร ศัตรูที่เจ้าต้องโจมตีจะไม่มีวันหยุดนิ่งให้ยิงโง่ๆ พวกมันทั้งหมดจะเคลื่อนไหว และบางตัวอาจจะเคลื่อนไหวเพื่อหลบหลีกด้วยซ้ำ ในสถานการณ์เช่นนี้ หากไม่มี 'การมองเห็นการเคลื่อนไหว' ที่ดี ต่อให้ปืนของเจ้าจะดีแค่ไหน หรือกระสุนจะเร็วแค่ไหน เจ้าก็ไม่อาจสร้างความเสียหายใดๆ ได้!"

"เพื่อความอยู่รอดในแดนรกร้าง จุดที่สำคัญที่สุดคือการเรียนรู้ที่จะแยกแยะร่องรอยของ 'อสูรกัมมันตรังสี'!"

"ไม่ใช่แค่รอยเท้าที่ชัดเจน แต่ยังรวมถึงกลิ่นที่สำคัญด้วย! เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะวิเคราะห์ 'อสูรกัมมันตรังสี' ที่อยู่ใกล้เคียงจากเปลือกไม้และหญ้าป่า เพื่อระบุจำนวน สายพันธุ์ และข้อมูลสำคัญอื่นๆ..."

"นอกจากนี้ ในฐานะ 'หน่วยสอดแนม' สิ่งสำคัญอีกประการหนึ่งคือการเข้าใจคุณค่าของ 'อสูรกัมมันตรังสี' ที่ปรากฏต่อหน้าทีมของเจ้า และผลประโยชน์แบบใดที่เจ้าจะได้รับหากล่าพวกมัน เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะประเมินผลได้ผลเสีย และไม่บุ่มบ่ามพาทีมพุ่งเข้าไปเพียงเพราะเห็นฝูง 'อสูรกัมมันตรังสี'..."

ณ ลานฝึก

หลี่เหมา และ จางอู่ คนหนึ่งคือ 'หน่วยสอดแนม' อีกคนคือ 'มือซุ่มยิง'

บางทีพวกเขาอาจไม่ใช่ระดับสุดยอด แต่พวกเขาทั้งคู่ต่างก็มีประสบการณ์เหลือเฟือและถือได้ว่าเป็นผู้คร่ำหวอดอย่างแท้จริง

และประสบการณ์ที่พวกเขาแบ่งปันนั้นค่อนข้างมีค่าสำหรับซูอวี่

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ภายใต้การชี้แนะของหลี่เหมาและจางอู่ แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้สัมผัสการต่อสู้จริง

ค่าประสบการณ์ในอาชีพของซูอวี่ก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างมาก และระดับของเขาก็กำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

มาถึงตอนนี้ ระดับอาชีพ 'มือปืน' ของเขาได้เพิ่มขึ้นสู่เลเวล 5 ได้สำเร็จ

และในฐานะความสามารถหลักของอาชีพ 'มือปืน' ระดับของ 'สัมผัสจิตสังหาร' ก็เพิ่มขึ้นเป็นเลเวล 5 เช่นกัน

'สัมผัสจิตสังหาร'

ทักษะนี้ส่วนใหญ่ใช้เพื่อแจ้งเตือนศัตรู และเช่นเดียวกับ 'ความเข้ากันได้กับเครื่องจักร' ของ 'ช่างกล' มันจัดเป็นความสามารถแบบติดตัว

ข้อแตกต่างก็คือผลของ 'สัมผัสจิตสังหาร' นั้นสามารถรับรู้ได้โดยตรงมากกว่า

'สัมผัสจิตสังหาร' เลเวล 1 สามารถรับรู้ได้เพียงเป้าหมายที่เป็นศัตรูภายในระยะ 300 เมตร

แต่หลังจากเพิ่มขึ้นเป็นเลเวล 3 ระยะการรับรู้ของ 'สัมผัสจิตสังหาร' ได้ขยายออกไปจนถึงรัศมีหนึ่งกิโลเมตร

สำหรับซูอวี่ซึ่งทำหน้าที่เป็น 'หน่วยสอดแนม' ด้วย คุณลักษณะนี้ค่อนข้างมีประโยชน์อย่างมากในแดนรกร้าง

ไม่ว่าจะใช้เพื่อเตือนภัยล่วงหน้าถึงฝูง 'อสูรกัมมันตรังสี' ที่ซุ่มซ่อนอยู่ใกล้ทีม หรือเพื่อตรวจจับศัตรูที่ปลอมตัวในความมืดมิดยามค่ำคืนหรือในแดนรกร้าง มันก็ใช้ได้จริงอย่างมาก

นอกเหนือจากความสามารถหลักนี้

ภายใต้การแนะนำของหลี่เหมาและจางอู่ ซูอวี่ยังได้เรียนรู้ทักษะเพิ่มเติมอีกมากมาย

ตัวอย่างเช่น

'เทคนิคการซุ่มยิงพื้นฐาน', 'การเอาชีวิตรอดในแดนรกร้าง' และ 'เทคนิคการสอดแนมพื้นฐาน' ซึ่งเพิ่งปลดล็อกอย่างเป็นทางการในวันนี้

ในปัจจุบัน 'เทคนิคการซุ่มยิงพื้นฐาน' และ 'การเอาชีวิตรอดในแดนรกร้าง' ถูกซูอวี่เพิ่มระดับจนถึงเลเวล 3 ทั้งคู่

ประกอบกับความสามารถในอาชีพ 'มือปืน' ของซูอวี่เองที่เพิ่มขึ้นเป็นเลเวล 5

ซูอวี่เชื่อว่าฝีมือการยิงปืนของเขาอาจจะสูงกว่าจางอู่ผู้เป็นอาจารย์อยู่ขั้นหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม มันยังไม่ได้รับการพิสูจน์ในการต่อสู้จริง ดังนั้นซูอวี่จึงไม่รู้ว่าความรู้สึกของเขาเป็นผลมาจากความสามารถจริง ๆ หรือเป็นเพียงความพึงพอใจส่วนตัว

ขณะที่ซูอวี่กำลังครุ่นคิด

ทางด้านนั้น จางอู่ก็ตะโกนเรียกขึ้นมา

"ซูอวี่ มัวเหม่ออะไรอยู่? มานี่เร็ว มาฝึกได้แล้ว!"

"โอ้! ไปเดี๋ยวนี้!"

ซูอวี่ตอบรับและเดินไป หยิบปืนไรเฟิลซุ่มยิง 'เหยี่ยวนักล่า' ขึ้นมา และเล็งไปที่เป้ายิงระยะไกลซึ่งกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่ตามที่จางอู่ตั้งค่าไว้

"หลังจากการฝึกวันนี้ ระดับอาชีพของข้าก็น่าจะทะลุเลเวล 6 ได้แล้วใช่ไหม?"

เขาเหลือบมองแถบค่าประสบการณ์ซึ่งเพิ่มขึ้นถึง 90% แล้ว

ความคาดหวังก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของซูอวี่เช่นกัน

เมื่อเทียบกับ 'ช่างกล' แล้ว การเพิ่มขึ้นของพลังต่อสู้ที่ได้จากการเพิ่มระดับอาชีพ 'มือปืน' นั้นมีมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

ทว่า เมื่อถึงตอนเย็น ตอนที่จางอู่และหลี่เหมาฝึกเสร็จ

แถบค่าประสบการณ์ของซูอวี่กลับเพิ่งแตะ 96% อย่างหวุดหวิด

"แน่นอนว่า เพียงแค่การฝึกฝนและรับค่าประสบการณ์จากการเรียนรู้จากพี่จางอู่และคนอื่นๆ นั้นไม่เพียงพอที่จะเพิ่มระดับอาชีพของข้าได้อีกต่อไปแล้ว!"

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึงไม่ช้าก็เร็ว แต่ซูอวี่ก็ยังผิดหวังเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม เขาก็ปรับทัศนคติได้อย่างรวดเร็ว และเมื่อเห็นว่าจางอู่และคนอื่นๆ กำลังจะจากไป ซูอวี่ก็รีบเรียกพวกเขาไว้

"พี่จางอู่ พี่หลี่เหมา ผมมีเรื่องอยากจะบอกพวกพี่!"

...

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ที่ตั้งของหน่วยที่เก้า

"ว่าไงนะ? น้องซูอวี่บอกว่าเขาต้องการเข้าร่วมหน่วยล่าสังหารเดี๋ยวนี้ และหลังจากเตรียมตัวอีกเพียงวันเดียว เขาก็จะมุ่งหน้าออกไปยังแดนรกร้างเพื่อล่าสัตว์?"

หลังจากได้ยินข่าวที่จางอู่และหลี่เหมานำกลับมา หยางเลี่ยก็อดไม่ได้ที่จะลุกพรวดขึ้น แทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าได้ยินอะไรผิดไปหรือไม่ จนกระทั่งเห็นจางอู่และหลี่เหมาพยักหน้าอย่างจริงจังเท่านั้น เขาก็สงบลงในที่สุด แต่ในดวงตาของเขาก็ยังคงมีความประหลาดใจอย่างไม่ปิดบัง!