ตอนที่ 8 ยึดอ่างเก็บน้ำมาได้แล้ว

สร้างแหล่งตกปลาในตำนาน กลายเป็นยอดมนุษย์

ตอนที่ 8 ยึดอ่างเก็บน้ำมาได้แล้ว

หลังจากเม่ยเสี่ยวเกอนั่งลง ก็พูดขึ้นทันทีว่า “เลขาฯเนี่ย คุณมาครั้งนี้ เพราะกลุ่มบริษัทลั่วซื่อมีความประสงค์จะลงทุนที่ชิงหลงถานใช่ไหมครับ?”

เนี่ยหยวนส่ายหน้าพลางยิ้มบางๆ

“คุณลั่วยังอยู่ในระหว่างการพิจารณาครับ แต่ผมพาคนอีกคนมาด้วย ขอแนะนำให้รู้จักนะครับ เขาคือคุณหวังคงจวิน เขาสนใจชิงหลงถานมาก”

หวังคงจวินรีบลุกขึ้น ยื่นมือออกมาทักทาย

"สวัสดีครับ ท่านผู้ว่าฯเม่ย ผมชื่อหวังคงจวิน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ!"

เม่ยเสี่ยวเกอตกใจเล็กน้อย “โอ้? เอ่อ สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณหวังมาจากกลุ่มบริษัทไหนหรอครับ?” จากนั้นเขาก็หันไปมองเนี่ยหยวน

ยังไม่ทันที่เนี่ยหยวนจะพูด หวังคงจวินก็รีบโบกมือ “เรียกผมว่าเสี่ยวจวินก็พอครับ อย่าเรียกผมว่าคุณหวังเลย ผมไม่ได้มีบริษัทไหนอยู่เบื้องหลัง ผมแค่อยากลงทุนในอ่างเก็บน้ำชิงหลงถานด้วยตัวเองน่ะครับ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของเม่ยเสี่ยวเกอฉายแววผิดหวังอยู่เล็กน้อย

แต่เบื้องหน้าเขาก็ยังคงยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ฮะๆ งั้นเหรอครับ? แล้วคุณหวังตั้งใจจะลงทุนเท่าไหร่? ถ้าแค่จะเลี้ยงปลา…”

ยังพูดไม่ทันจบ หวังคงจวินก็พูดขึ้นทันที “สามสิบล้านครับ! ผมตั้งใจจะลงทุนสามสิบล้าน!”

กลัวว่าเม่ยเสี่ยวเกอจะปฏิเสธ หวังคงจวินรีบเสริม “นี่แค่เงินลงทุนเริ่มต้นนะครับ ต่อไปผมจะเพิ่มทุนอีก ท่านผู้ว่าฯ ไม่ต้องห่วง ผมมาด้วยความจริงใจครับ!”

เนี่ยหยวนลอบถอนหายใจ ดูแล้วเจ้าเด็กนี่ออกจะรีบร้อนเกินไปหน่อย นี่ไม่ใช่วิธีเจรจาธุรกิจเลย ยังไม่ทันเริ่มก็เผยไพ่หมดซะแล้ว

แล้วที่บอกว่าจะลงทุนเพิ่มทีหลังอีก?

ไอ้หมอนี่คิดจะไปหลอกคุณลั่วอีกรอบรึเปล่า?

ขณะนั้น แววตาของเม่ยเสี่ยวเกอฉายแววประหลาดใจขึ้นมา

โอ้ยให้ตาย! นี่มันลูกชายเศรษฐีบ้านไหนกันเนี่ย สามสิบล้านเร๊อ???

นั่นไม่น้อยเลยนะ อาจจะดูไม่เยอะในที่อื่น แต่ที่เขตอำเภอฉางหลงนี่มันแทบจะเท่ากับรายได้ของอำเภอทั้งปีเลย

"คุณหวังครับ ไม่ทราบว่าคุณรู้หรือเปล่า ว่าโครงการอ่างเก็บน้ำชิงหลงถานนี่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะ เงินลงทุนมันสูงมาก สามสิบล้าน... ผมเกรงว่าคุณเสี่ยงเกินไปหน่อย"

ถ้าเป็นคนทั่วไป พอเจอคนที่ "รวยแต่ซื่อ" แบบนี้ เขาก็คงรีบตกลงทันที เอาเงินมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน

แต่เม่ยเสี่ยวเกอเป็นข้าราชการมือสะอาด ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ถูกย้ายมาที่อำเภอเล็กๆ แบบนี้

“เสี่ยง? ฮะๆ ไม่ใช่การเสี่ยงครับ แต่เป็นการลงทุน!” หวังคงจวินยิ้มพลางกล่าวต่อ “ท่านผู้ว่าฯ ผมตัดสินใจแล้วคับ รายละเอียดผมคงไม่พูดมาก ผมมองเห็นศักยภาพของอ่างเก็บน้ำชิงหลงถาน!”

“ในเมื่อทางคุณตัดสินใจแล้ว ผมก็คงไม่อาจปฏิเสธ ผมคุยกับคุณลั่วไว้ว่า จะให้สัมปทาน 50 ปี ค่าเช่าครั้งเดียว สิบสามล้านหยวนแน่นอน แต่ถ้าคุณสามารถเซ็นสัญญาแบบเร็วๆ ก่อนได้ ราคานี้อาจจะเจรจาใหม่ได้!”

เรียกได้ว่า เม่ยเสี่ยวเกอแสดงความยืดหยุ่นเต็มที่ เพราะงบการเงินของอำเภอฉางหลงเข้าขั้นวิกฤติ เงินช่วยเหลือจากรัฐบาลก็ยังไม่อนุมัติ แถมเงินเดือนข้าราชการก็ยังค้างจ่ายหลายเดือน

ไม่มีสิทธิ์ให้เลือก เขามารับตำแหน่งนี้ก็เพื่อเก็บกวาดปัญหาเก่าๆ หวังคงจวินพอฟังจบก็รีบดีใจ ให้ตาย! ยังมีข้อเสนอดีแบบนี้ด้วย?

คุณรีบหรอ? เหอะๆ นี่ไม่เรียกว่ารีบ เพราะผมรีบยิ่งกว่า!

เขารีบพูดทันที “ไม่ต้องคิดแล้วครับ ผมเซ็นสัญญาได้ตอนนี้เลย”

พูดไม่ทันขาดคำ เขาก็หยิบบัตรเครดิตแบล็คการ์ดออกมา “ท่านผู้ว่าฯ ดูนี่สิครับ ผมเอาเงินมาด้วยเลย เซ็นเลยครับ เงินจะโอนเข้าทันที เราคุยกันเรื่องประสิทธิภาพ ผมมีข้อแม้เดียว — ต้องดำเนินการทุกขั้นตอนให้เสร็จภายในวันนี้!”

เมื่อเห็นบัตรแบล็คการ์ด เม่ยเสี่ยวเกอลุกขึ้นทันที “ไม่มีปัญหาครับ ผมจะให้สำนักงานร่างสัญญาให้ทันที ทุกขั้นตอนผมจะตามดูด้วยตัวเอง ภายวันนี้ต้องเสร็จเรียบร้อยแน่นอน!”

หวังคงจวินยิ้ม “งั้น...ขอให้เราร่วมมือกันด้วยดีครับ!”

เม่ยเสี่ยวเกอยิ้มตอบ “ขอให้เราร่วมมือกันด้วยดีเช่นกัน!”

...

ทั้งสองคุยรายละเอียดเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย สุดท้ายเม่ยเสี่ยวเกอก็ถือสัญญาและคว้าเงิน 13 ล้านจากไปด้วยความพึงพอใจ

หลังจากเหตุการณ์นี้ ชื่อเสียงของเม่ยเสี่ยวเกอในอำเภอฉางหลงพุ่งทะยาน ในฐานะผู้บริหารหน้าใหม่ที่นำโชค

เพราะ “เงิน” คือสิ่งที่แก้ปัญหาเกือบทั้งหมดบนโลกใบนี้

ทั้งสำนักงานรัฐบาลอำเภอฉางหลงเต็มไปด้วยความยินดี เงินเดือนที่ค้างมาหลายเดือนก็ได้รับกันในที่สุด แถมเป็นเงินสดล้วนๆ เป็นใครจะไม่ดีใจ?

และทั้งหมดนี้ เป็นเพราะใครกันล่ะ? เม่ยเสี่ยวเกอไง! และก็หวังคงจวินอีกคน!

พูดได้เลยว่า จากนี้ไป ไม่ว่าหวังคงจวินจะทำอะไรก็ตามในอำเภอฉางหลง ตราบใดที่ไม่ผิดกฎหมาย ทุกฝ่ายจะเปิดทางเขาอย่างราบรื่น

นี่คือเทพเจ้าแห่งโชคลาภประจำอำเภอฉางหลงเลยเชียวนะ

เนี่ยหยวนใช้เวลาทั้งวันอยู่กับหวังคงจวิน มองดูเขาจดทะเบียนบริษัท “ชิงหลงฟิชชิ่งแอนด์เอนเตอร์เทนเมนท์ จำกัด” ถึงกับงงไปเลย

ลงทุนใหญ่ขนาดนี้... คุณสร้างแค่บ่อตกปลาเนี่ยนะ!!!

แถมยังควักเงินทีเดียวถึง 13 ล้าน!!!

เนี่ยหยวนถึงกับปาดเหงื่อ เด็กสมัยนี้ร้อนแรงกันขนาดนี้เลยเหรอ?

ไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น มุ่งไปข้างหน้าอย่างเดียว

ตอนเย็น ขณะรับประทานอาหาร เนี่ยหยวนถอนหายใจ “เฮ้อ เสี่ยวจวิน นายได้อ่างเก็บน้ำมาแล้ว แล้วแผนพัฒนาต่อไปคืออะไร? เงินนายเหลือไม่เยอะแล้วนะ”

หวังคงจวินหัวเราะ “เฮ้ๆ พี่เนี่ย พี่นี่มองทะลุหมดเลย ผมคิดว่าจะเปิดเป็นบ่อตกปลาก่อน พื้นที่ตรงหางอ่างราวพันหมู่ก็เปิดให้บริการได้ทันที จะได้หมุนเวียนเงินทุน ส่วนที่เหลือค่อยๆ เปิดตามมาทีหลัง”

เนี่ยหยวนขมวดคิ้ว “แนวคิดก็ไม่เลวหรอก ฉันก็พอรู้เรื่องบ่อตกปลาอยู่บ้าง แต่อ่างเก็บน้ำใหญ่แบบนี้ ปลามักจะไม่ค่อยกินเหยื่อเนี่ยสิ ราคาก็เก็บไม่ได้สูง แถมอำเภอฉางหลงก็กันดาร คนคงไม่ค่อยมา”

หวังคงจวินยิ้ม “เฮ้ๆ ที่คนไม่มา ก็เพราะว่ายังไม่มีจุดขาย! สำหรับนักตกปลา ถ้าปลากินเหยื่อดีจริง ระยะทางไม่ใช่ปัญหาเลยครับ เชื่อผมเถอะ!”

เห็นหวังคงจวินพูดด้วยความมั่นใจ เนี่ยหยวนได้แต่เงียบ ไม่รู้หมอนี่ไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน

เขาจึงไม่พูดอะไรต่อ

หลังอาหารเย็น เนี่ยหยวนก็กลับพร้อมครอบครัว

ส่วนหวังคงจวินยังคงอยู่ที่อำเภอฉางหลง

กลับมาที่โรงแรม...

หวังคงจวินเปิดแผงควบคุมของระบบด้วยความตื่นเต้น

___________________________

เพจถ้าเช่นนั้นข้าขอลา