ตอนที่ 623 - 624: เลิ่งเชาถิงกลับมากลางดึก, ดูแลตัวเองให้ดี

ตอนที่ 623 เลิ่งเชาถิงกลับมากลางดึก

ผู้ชายมักต้องการพิสูจน์ความเป็นลูกผู้ชายของพวกเขาบนเตียง และปฏิเสธที่จะยอมรับว่าพวกเขาอายุมากขึ้น ดังนั้นแม้ว่าถังปิงเสิ่นจะรู้ว่าตัวเขาแก่แล้วและหมดเรี่ยวแรงแล้ว แต่เขาก็ไม่ต้องการให้ผู้หญิงของเขาดูถูกเขาในเรื่องนี้

ในขณะนั้นเองโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะแต่รู้ว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญ มิฉะนั้นลูกน้องคงไม่กล้าโทรหาเขาในเวลานี้ ถังปิงเสิ่นไม่พอใจเพียงไร เขาก็ต้องรับสาย

เทียนเฟยเฟยไม่ได้รู้สึกเสียดายที่กิจกรรมบนเตียงต้องหยุดชะงักลง เพราะเธอก็แค่แกล้งแสดงต่อหน้าถังปิงเสิ่นไปอย่างนั้นเอง ความจริงแล้วเธอแอบนอนกับผู้ดูแลของเธอ เขาเก่งกว่าดีกว่าถังปิงเสิ่นมากนัก แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นความลับ เธอไม่มีสิทธิ์มีแฟน หากถังปิงเสิ่นรู้เข้าว่าเธอนอนกับชายอื่น เขาคงทรมานเธอจนกว่าจะพอใจแล้วค่อยเขี่ยเธอทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม ถังปิงเสิ่นเป็นคนส่งคนดูแลมาให้เธอเอง และเขาก็ภักดีต่อถังปิงเสิ่นมาก ยกเว้นเรื่องที่เขาแอบนอนกับชู้รักของเจ้านาย

การที่ผู้ดูแลกล้านอนกับเทียนเฟยเฟย นั่นก็เพราะหล่อนเป็นแค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้น หากถังปิงเสิ่นคิดจะแต่งงานกับหล่อนจริง เขาคงไม่กล้านอนด้วยแต่แรก

เทียนเฟยเฟยเองก็กลัวว่าผู้ดูแลของเธอจะเปิดเผยความลับนี้ พวกเขาจึงแลกเปลี่ยนความลับของกันและกันเพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายปากโป้ง

“มีอะไร?” น้ำเสียงของถังปิงเสิ่นค่อนข้างหงุดหงิด ไม่มีผู้ชายคนไหนอามรณ์ดีที่ถูกขัดจังหวะ “เจ้านาย ดูเหมือนว่าพวกมันจะสังเกตเห็นผมแล้ว ผมก็เลยต้องหยุดตาม”

“อะไรนะ? พวกมันสังเกตเห็นแกแล้ว?” ถังปิงเสิ่นยิ่งอารมณ์เสียขึ้นไปอีก เขาคิดว่าจะจัดการถังชิงหยางง่ายๆเหมือนที่เคยทำกับพ่อของมัน ถังปิงเสิ่นบอกเหล่ากุ้ยให้จับตามองถังชิงหยางต่อไป แต่ต้องเพิ่มความระมัดระวังมากกว่าเดิม

หลังจากนั้นถังปิงเสิ่นก็สวมเสื้อผ้าและกำลังจะออกจากบ้านไป

“คุณคะ ไม่อาบน้ำก่อนกลับหรอคะ?” เทียนเฟยเฟยเอ่ยเตือนเขาเพื่อไม่ให้ภรรยาของเขาจับได้

ถังปิงเสิ่นจึงต้องเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

ในเวลาเดียวกัน กู้หนิงก็มาถึงบริเวณบ้าน

กู้หนิงขับรถไปด้านหน้าโซน C แต่เธอไม่ได้จอดที่หน้าบ้านของเลิ่งเชาถิงเพราะเธอไม่อยากให้พวกเขารู้ง่าเธอพักอยู่ที่ไน

เจียงรุ่ยฉินเข้าใจและไม่ได้ถามอะไรเธอให้มากความ

“คุณเจียง คุณถัง ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งฉันถึงบ้าน ลาก่อนค่ะ” กู้หนิงลงจากรถ

“ไม่ต้องเรียกเราทางการขนาดนั้นหรอกครับ ไหนๆก็รู้จักกันแล้ว เรียกชื่อก็ได้ครับ” เจียงรุ่ยฉินเอ่ย พยายามตีสนิทกู้หนิง

“ได้ค่ะ บายค่ะ รุ่ยฉิน ชิงหยาง” กู้หนิงเอ่ย จากนั้นก็เดินจากไป

เจียงรุ่ยฉินกลับนั่งที่คนขับ และเขาไม่ได้สตาร์เครื่องยนต์จนกว่ากู้หนิงจะหายไปจากสายตาของเขา

“อะไร? เธอเป็นสเปคนายเหรอ?” ถังชิงหยางพูดล้อเพื่อน

“ฉันคิดว่าเธอสนใจนายมากกว่าฉันอีก” เจียงรุ่ยฉินพูดด้วยความอิจฉ

“ไม่มีทาง!” ถังชิงหยางเอ่ย

“เธอขอเบอร์นายนะเพื่อน!” เจียงรุ่ยฉินรู้สึกตัวเองเดินมาเจอทางตัน

บางทีเธออาจคิดว่าแลกเบอร์กับนายแค่คนเดียวคงไม่เหมาะเท่าไหร่เพราะฉันก็อยู่ตรงนี้ด้วยล่ะมั้ง”

เจียงรุ่ยฉินคิดตามคำพูดของเขาก็คิดว่ามันสมเหตุสมผล ดังนั้นเขาจึงหยุดคร่ำครวญ เมื่อกู้หนิงกลับมาถึงบ้าน เธอก็โทรหาเค บอกให้เขาตรวจสอบถังปิงเสิ่นและตระกูลถังในเมืองหลวง

ภายในวิลล่าใกล้ชานเมืองทางใต้จากใจกลางเมือง

ถังปิงเสิ่นรู้สึกเหนื่อยมากเมื่อกลับถึงบ้าน และ ‘จี้อี้จิง’ ภรรยาของเขายังคงนอนดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอกำลังรอถังปิงเสิ่นกลับบ้านอยู่

จี้อี้จิงเป็นแม่ของถังหยาซินที่มาแทนที่แม่ของถังอันหนิงและกลายเป็นภรรยาคนที่สองของถังปิงเสิ่น เธออายุสี่สิบห้าปีแล้ว แต่ยังดูเด็กกว่าอายุจริง จี้อี้จิงไม่ได้ทำงาน อย่างเดียวที่เธอทำคือดูแลรูปร่างหน้าตาตัวเอง กระนั้นถังปิงเสิ่นก็ยังนอกใจเธอหลายครั้ง

จี้อี้จิงเคยเป็นชู้รักของถังปิงเสิ่นมาก่อน เธอรู้ว่าเธอไม่อาจห้ามเขาไม่ให้มีคนอื่นได้ และเธอก็มีความสุขกับการดื่มด่ำชีวิตที่หรูหรา ยกเว้นว่าจะมีเด็กเกิดขึ้นมาจากชู้รักคนอื่นของเขา เธอจะทำทุกอย่างเพื่อฆ่าเด็กคนนั้น

เมื่อเห็นถังปิงเสิ่นเดินเข้ามา จี้อี้จิงก็ลุกขึ้นต้อนรับเขากลับบ้าน “ที่รัก ฉันทำน้ำแกงไก่ให้คุณด้วยค่ะ อยากทานสักหน่อยก่อนนอนไหมคะ?”

“อืม” ถังปิงเสิ่นส่งเสียงจากในลำคอ จากนั้นเดินไปที่โต๊ะทานข้าว

จี้อี้จิงรีบยกน้ำแกงไก่มาให้สามี หลังจากดื่มน้ำแกงแล้ว พงกเขาก็ขึ้นไปนอนข้างบน

ตกดึก เลิ่งเชาถิงก็โทรมา

เขาไม่ได้อยากโทรมารบกวนเธอกลางดึก แต่เขาเพิ่งทำภารกิจเสร็จ และอยากโทรหาเธอใจจะขาด

“ฉันอยู่ที่บ้านคุณที่เมืองหลวง” กู้หนิงเอ่ย

“ผมจะรีบกลับเดี๋ยวนี้” กู้หนิงคิดว่าเขาคงจะกลับมาพรุ่งนี้ตอนสายๆ

ตีสี่ เธอได้ยินเสียงประตูเปิด เธอคิดว่าเป็นขโมยแต่พอคิดอีกที หรือว่าเขากลับมาแล้ว? เธอรีบลุกจากเตียงวิ่งไปที่บันได

เมื่อเธอยืนอยู่บันไดบนชั้นสอง เธอเห็นเลิ่งเชาถิงยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อพวกเขาสบตากัน ก็ตระหนักว่าพวกเขาคิดถึงกันมากแค่ไหน กู้หนิงหาเสียงตัวเองไม่เจอ ไม่คิดว่าเขาจะกลับมาในเวลานี้!

ตอนที่ 624 ดูแลตัวเองให้ดี

เลิ่งเชาถิงพาตัวเองก้าวฉับๆ ขึ้นบันไดไปหาเธอ และกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

“หนิงหนิง ผมคิดถึงคุณมาก!” เลิ่งเชาถิงโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูของเธอ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เธอมากจนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขา

กู้หนิงเหยียดแขนออกไปโอบรอบลำคอของเขา “เชาถิง ฉันก็คิดถึงคุณมากเหมือนกันค่ะ”

“มากแค่ไหน?” เลิ่งเชาถิงถาม และเขาก็เริ่มหายใจเร็วขึ้น

“มากกว่าที่คุณคิด...” พูดจบ เธอก็จูบเขาที่ริมฝีปาก

พวกเขาจูบกันไปตามทางจนถึงห้องนอน จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นภายในเวลาไม่กี่วินาที

ขณะที่เลิ่งเชาถิงกำลังจะโน้มตัวลงไปทาบ กู้หนิงก็เห็นบาดแผลที่หน้าอกของเขาก่อน

เธอจำได้ว่าครั้งล่าสุดเธอไม่เคยเห็นแผลนี้มาก่อน แม้ว่าสีของมันจะไม่ได้ดูน่ากลัวแล้ว และดูเหมือนจะเกิดขึ้นมาได้สักพัก แต่เธอรู้ว่าเขาได้มันมาจากการปฏิบัติภารกิจครั้งล่าสุด จากนั้นเธอก็เริ่มร้องไห้อย่างควบคุมตัวอยู่ไม่อยู่ หัวใจที่เจ็บปวดที่เห็นเขาบาดเจ็บ

เขารีบร้อนมากเกินไปจนลืมนึกถึงว่าตัวเองบาดเจ็บอยู่

“หนิงหนิง ไม่ต้องร้องนะ ผมไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องห่วง...” เขาพยายามปลอบประโลมเธอ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอร้องไห้ต่อหน้าเขา และเขาก็ทำตัวไม่ถูก ได้แต่เช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา

กู้หนิงยังคงไม่พูดอะไรเพราะในใจเธอรู้ดีว่างานของเขานั้นอันตรายเพียงใด และยากที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้บาดเจ็บ นี่จึงเป็นเหตุผลที่เธอให้ผลึกพลังคริสตัลแก่เขา เธอหวังว่ามันจะช่วยบรรเทาจากร้ายแรงให้เบาบางลง

กู้หนิงไม่สามารถจินตนาการถึงผลลัพธ์ได้หากเธอไม่ได้เตรียมผลึกพลังให้เขาหรือเขาใช้ผลึกพลังจนหมด ดูเอาเองเถอะ อาการบาดเจ็บยังอยู่ที่หน้าอกของเขา! บาดแผลนี้คงสาหัสมากทีเดียว และถ้าเขาถูกยิงเข้าที่หัวใจล่ะ เขาอาจจะตายได้เลยทันทีแม้ว่าเขาจะรับผลึกพลังไปมากแค่ไหนก็ตาม

ประสิทธิภาพของผลึกพลังนั้นแทบจะไม่สามารถเทียบได้กับพลังของเธอ หาดเขาตกอยู่ในอันตรายถึงตายจริงๆ เธอสามารถช่วยชีวิตเขาได้โดยการถ่ายทอดพลังของเธอเข้าไปในร่างกายของเขาโดยตรง

“หนิงหนิง” เลิ่งเชาถิงกังวลมากขึ้นเพราะกู้หนิงเอาแต่เงียบและร้องไห้ไม่หยุด เขารู้ว่าเธอเป็นห่วงเขามากแค่ไหนเมื่อเห็นอาการบาดเจ็บที่หน้าอกของเขา เขาจึงกอดเธอแน่นเพื่อให้เธอเชื่อว่าตอนนี้เขาสบายดี เขาไม่ได้เป็นอะไรเลยจริงๆ

เขารู้สึกผิดที่ทำเธอร้องไห้ เขาเองก็ไม่ได้อยากบาดเจ็บเหมือนกัน แต่เขาเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง จะหลีกเลี่ยงไม่ให้บาดเจ็บเลยก็คงเป็นไปได้ยาก เขาไม่อยากเห็นเธอเศร้าสัยใจเพราะเขาก็จะเศร้าเสียใจไปด้วย

กู้หนิงหยุดร้องไห้ในเวลาต่อมา และยื่นมือออกไปสัมผัสแผลของเขาและแอบถ่ายทอดพลังให้เขา

แม้ว่าเลิ่งเชาถิงจะไม่ได้เป็นอะไรมากหลังจากรับผลึกพลังแล้ว กู้หนิงก็ยังต้องการให้อาการบาดเจ็บของเขาหายโดยเร็วที่สุด เธอเพียงแค่ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บภายในโดยยังเหลือร่องรอยไว้บนผิวหนังด้านนอกอยู่เพื่อไม่ให้เลิ่งเชาถิงสงสัย

ในเมื่อเหตุการณ์มันเกิดขึ้นแล้ว เธอก็ไม่อยากพูดอะไรมาก ได้แต่เตือนให้เขาระวังตัวให้มากในครั้งถัดไป “ต่อไปนี้คุณต้องดูแลตัวเองให้ดีๆนะคะ อย่าทำตัวเองบาดเจ็บอีก”

“ได้สิ ผมสัญญา” เลิ่งเชาถิงรับปาก จากนั้นเขาก็จูบเบาๆที่หน้าผากของเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงรุ่ยฉินลุกขึ้นวิ่งตอน 6 โมงเช้าเผื่อบังเอิญว่าจะได้ "พบ" กู้หนิง เขาได้สั่งห้ามไม่ให้ถังชิงหยางมาด้วย เขาอยากเจอกู้หนิงแค่คนเดียว

ทว่าตลอดเช้านี้เขาไม่เจอเธอเลย ซึ่งทำให้เขาผิดหวังมาก

เขาอยากจะโทรหาเธอ แต่ก็กลัวว่าจะรบกวน อีกอย่างคือพวกเขาเพิ่งรู้จักกันและยังไม่ได้สนิทสนมคุ้นเคย

เจียงรุ่ยฉินไม่เคยกลัวอะไรมาก่อนในชีวิต แต่เขาเปลี่ยนไปหลังจากที่ได้เจอกับกู้หนิง

ในเมื่อกู้หนิงไม่มา เจียงรุ่ยฉินวิ่งได้สักพักก็กลับบ้าน

“เป็นอะไร? นายดูหงุดหงิดนะ” ถังชิงหยางถาม แม้ว่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

“เปล่า ไม่มีอะไร” เจียงรุ่ยฉินโกหก

“ก็ถ้านายว่างั้นนะ” ถังชิงหยางไม่อยากเซ้าซี้เพื่อน

เลิ่งเชาถิงไม่ได้ค่อยเนื่องจากงานของเขา ดังนั้นเขาจึงนอนหลับสนิทไม่ตื่นจนกระทั่เก้าโมงเช้า และกู้หนิงก็นอนหลับฝันดีอยู่ข้างๆเขา

เขามองไปที่เธอด้วยความรัก และรู้สึกเหมือนได้สมบัติล้ำค่ากลับคืนมา

กู้หนิงตื่นขึ้นมาหลังจากนั้นไม่นาน และรู้สึกเขินนิดหน่อยที่เลิ่งเชาถิงเอาแต่มองเธอ

“ฉันหิวแล้ว” กู้หนิงเอ่ยปากบอกเขา

“คุณหิวเหรอ? งั้นผมช่วยนะ” เลิ่งเชาถิงยิ้มเจ้เล่ห์และกอดเธอทันที

“นี่!” กู้หนิงผลักเขาออกไป “ฉันอยากได้อาหาร ไม่ใช่คุณ”

เลิ่งเชาถิงหยุดแกล้งเธอ “นานมาตั้งนานแล้ว ผมจะทำไปข้าวให้คุณกินแล้วกัน”

กู้หนิงยังอยากจะนอนต่อเพราะเมื่อคืนเธอกับเขาใช้พลังงานไปค่อนข้างมาก

เลิ่งเชาถิงลุกขึ้นจากเตียง จากนั้นก็ไปอาบน้ำก่อนที่จะไปซุปเปอร์มาร์เก็ต

กู้หนิงตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนห้าโมงครึ่ง และเลิ่งเชาถิงก็เตรียมอาหารใกล้เสร็จแล้ว

กู้หนิงลุกจากเตียงไปอาบน้ำ เมื่อเธอเดินออกมาก็มีกับข้าววางอยู่บนโต๊ะพร้อมรับประทาน

“มาเถอะ กินข้าวกัน” เลิ่งเชาถิงพูดกับเธอ