Chapter 18-19 :กู้เซียวเซียว (อ่านฟรี)

               เมื่อได้ยินคำเตือนและคำสัญญาจากกู้หนิง หยูหมิงซีจึงตอบกลับด้วยความบริสุทธิ์ใจว่า "กู้หนิง ฉันจะรักษามิตรภาพของเราตลอดไป"

ใช่แล้ว ถึงแม้ว่าหยูหมิงซีจะเป็นคนที่ไม่ได้เรื่อง แต่เธอรู้ว่าอะไรคือความภักดี เมื่อเธอเป็นเพื่อนกับใคร เธอจะไม่มีวันทรยศหักหลัง

"ดี ฉันเชื่อเธอ" กู้หนิงยิ้มเบาๆ เธอมองหยูหมิงซีอย่างเพื่อนคนหนึ่ง

มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับกู้หนิงที่จะเชื่อใจใครสักคน แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจไปแล้วเธอก็ต้องยอมรับผลของมัน

แน่นอนว่ากู้หนิงไม่ได้บอกเพื่อนทุกเรื่อง เธอไม่อยากทำร้ายเพื่อนของเธอ เพียงแค่อยากจะช่วยเพื่อนของเธอเท่าที่จะช่วยได้

ตลอดช่วงเช้า จ้าวเฟยเฟย หยางหลูลู่ อู่ฉินหยาและหยางเฉิงจุน มองไปยังกู้หนิงด้วยสายตาจงเกลียดจงชัง

กู้หนิงรู้ดีว่าจ้าวเฟยเฟยไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ แต่เธอไม่กลัวเลยสักนิด ตอนนี้เธอเปลี่ยนไปแล้ว

เมื่อจบคาบเรียนในช่วงเช้า กู้หนิงและหยูหมิงซีเดินออกจากห้องเรียนตรงไปยังโรงอาหาร โชคดีที่จ้าวเฟยเฟยไม่ได้เข้ามาหาเรื่องพวกเธออีก

เมื่อกำลังจะเดินออกจากตึกเรียน กู้หนิงถูกใครบางคนเดินมาดักหน้าเธอไว้ก่อน

คนนั้นก็คือกู้เซียวเซียว ลูกพี่ลูกน้องกู้หนิง คนที่เป็นสาเหตุให้กู้หนิงต้องตาย

แม้ว่ากู้เซียวเซียวจะไม่ได้มีใบหน้าน่ารักเท่ากู้หนิง แต่เธอมีรูปร่างที่ดีมาก ไม่อย่างนั้นฉินเจิ้งคงไม่ตกหลุมรักเธอ นอกจากนี้กู้เซียวเซียวยังมีฐานะร่ำรวย

แม้ครอบครัวฉินจะมีอำนาจและพอมีเงินอยู่บ้างแต่มันยังไม่พอ พวกเขาต้องการเงินมากกว่านี้เพื่อไปสู่เป้าหมายที่พวกเขาวางไว้

"กู้หนิง ไม่นึกเลยว่าแกจะรอดมาได้" สายตาของกู้เซียวเซียวเต็มไปด้วยความเกลียดชังและไร้ความปราณี เธอฝันร้ายมาสองคืนหลังจากที่รู้เห็นเหตุการณ์อุบัติเหตุรถชน

แต่เมื่อเธอได้ข่าวจากฉินเจิ้งเช้านี้ว่ากู้หนิงยังมีชีวิตอยู่ สายตาของเธอยิ่งเพิ่มความเกลียดชังมากขึ้น

เธอต้องทนทรมานจากฝันร้ายมาสองคืนในระหว่างที่กู้หนิงแข็งแรงสบายดี กู้เซียวเซียวไม่อาจทนต่อความจริงนี้ได้

กู้เซียวเซียวเป็นผู้หญิงเห็นแก่ตัวที่คิดแต่เรื่องตัวเอง ในสายตาเธอเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของกู้หนิง

"ถ้าฉันตายเพราะถูกรถชน เธอกลัวว่าฉันจะกลายเป็นผีมาหลอกเธองั้นเหรอ?"

กู้หนิงมองไปที่กู้เซียวเซียวแล้วยิ้มอย่างเสแสร้ง

กู้หนิงรู้ว่ากู้เซียวเซียวตกใจกลัวและสองวันนั้นคงเป็นฝันร้ายสำหรับหล่อน

กู้เซียวเซียวไม่ได้รู้สึกผิดสักนิด เธอแค่รู้สึกกลัวเท่านั้น

"แก" ฉับพลันสีหน้ากู้เซียวเซียวก็เปลี่ยนไป กู้หนิงจี้ถูกจุดเธอเข้าอย่างจัง

ถึงแม้กู้เซียวเซียวจะรู้สึกโมโห แต่ตอนนี้เธอไม่อยากพูดถึงอุบัติเหตุรถชนอีก

"กู้หนิง ฉินเจิ้งไม่ได้ชอบแกแล้ว แกไม่ใช่แฟนเขาอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นช่วยกรุณาอยู่ห่างจากเขาด้วย อย่าทำให้ตัวเองอับอายขายขี้หน้าไปกว่านี้เลย!"

กู้เซียวเซียวมองไปที่กู้หนิงราวกับผู้ชนะ เธอต้องการทำร้ายจิตใจกู้หนิง เธออยากเห็นกู้หนิงเศร้าโศกเสียใจ

แต่หารู้ไม่ว่ากู้หนิงได้เปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่งแล้ว

เธอไม่รู้สึกเจ็บแต่รู้สึกรังเกียจแทน

และในสายตาของกู้หนิงนั้น กู้เซียวเซียวเหมือนตัวตลก

"ฉันไม่ต้องการผู้ชายน่ารังเกียจอย่างเขาเลยสักนิด ก็คงมีแต่ผู้หญิงแบบเธอล่ะมั้งที่คิดว่าเขาน่าสนใจ อี๋ ทุเรศ!"  กู้หนิงตอกกลับ

"อะไรนะ?!!" กู้เซียวเซียวประหลาดใจ เธอไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำพูดนี้จากกู้หนิง

เธอบอกว่าเธอไม่ชอบฉินเจิ้งซ้ำยังบอกว่าเขาน่ารังเกียจ?

กู้เซียวเซียวไม่อยากจะเชื่อ กู้หนิงต้องแกล้งทำเป็นว่าเธอไม่สนใจเป็นแน่

"กู้หนิง โกหกตัวเองต่อไปเถอะ แกคิดเหรอว่าฉันจะเชื่อ?"

"จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ฉันไม่แคร์เลยสักนิด" กู้หนิงไม่อยากเสียเวลากับกู้เซียวเซียวอีก จากนั้นเธอจึงเดินออกมา

" แก.. "

กู้เซียวเซียวโกรธมาก เธออยากจะเดินไปกระชากแขนให้กู้หนิงกลับมาคุยให้รู้เรื่อง แต่ต้องล้มเลิกความคิดไปเพราะเธอกำลังรอฉินเจิ้ง

สักพักกู้เซียวเซียวสังเกตว่ากู้หนิงเปลี่ยนไป แต่ก่อนกู้หนิงไม่เคยสู้เธอกลับถึงแม้เธอจะเกรี้ยวกราดแค่ไหน

หรือนิสัยเธอจะเปลี่ยนไปหลังจากเกิดอุบัติเหตุ?

เมื่อพวกเธอเดินจากมา หยูหมิงซีมองมาที่กู้หนิงเหมือนอยากจะพูดอะไร

"เธอมีอะไรจะพูดกับฉันรึเปล่า?" กู้หนิงเอ่ยถามขึ้นมาก่อน ถึงแม้กู้หนิงจะรู้อยู่แล้วแต่เธออยากให้หยูหมิงซีถามเธอมากกว่า

หลังจากอึกอักอยู่สักครู่ หยูหมิงซีจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "กู้หนิง เอ่อ เธอเป็นแฟนกับฉินเจิ้งเหรอ?"

มันเกินจินตนาการของหยูหมิงซีไปมากที่ฉินเจิ้งและกู้หนิงเคยเป็นแฟนกัน ทั้งสองมาจากครอบครัวที่ต่างกันมาก

หยูหมิงซีได้แต่สงสัย

"ประมาณนั้น กู้เซียวเซียวอยากจะให้ฉันขายหน้า เธอก็เลยขอให้ฉินเจิ้งตามจีบฉันแล้วก็ขอให้ทิ้งฉันหลังจากสองเดือน เธอแค่อยากเห็นฉันเป็นตัวตลกน่ะ เพราะงั้นฉันเลยคิดว่าตัวเองไม่ได้เป็นแฟนกับเขาจริงๆ" กู้หนิงไม่ได้ปิดบัง เธอพูดความจริง

" อะไรนะ? " หยูหมิงซีตกใจ รู้สึกโกรธแทนกู้หนิง" ไอ้หน้าตัวเมีย!! พวกเขาทำอย่างนั้นกับเธอได้ไง!"

หยููหมิงซีรู้สึกแย่และรู้สึกผิดที่ไม่สามารถทำอะไรเพื่อเพื่อนของเธอได้

"ไม่เป็นไรน่า เรื่องมันเก่าแล้ว ตอนนี้ฉันสบายดี" กู้หนิงปลอบใจ

หยูหมิงซีมองไปที่กู้หนิงเพื่อดูว่าเพื่อนของเธอไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ "หมอนั่นเอาเปรียบเธอรึเปล่า?"

"ไม่มีทาง แม้แต่มือก็ยังไม่ได้จับ" กู้หนิงตอบ  ใช่ แม้แต่ตอนที่เดินด้วยกันก็ยังไม่ได้จับมือเลย

ฉินเจิ้งไม่เคยชอบกู้หนิง ความสัมพันธ์พวกเขาเป็นแค่เกม ฉินเจิ้งจึงไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวกู้หนิง

"เยี่ยม" หยูหมิงซีถอนหายใจโล่งอก

กู้หนิงยิ้มรับและไม่ได้อธิบายอะไรต่อ เธอคิดว่าหยูหมิงซีเพื่อนเธอคนนี้น่ารักดี

เมื่อพวกเธอเดินมาถึงโรงอาหาร หยูหมิงซีเป็นคนไปซื้อข้าวเธอบอกให้กู้หนิงนั่งรอที่โต๊ะ กู้หนิงรู้ว่าหมิงซีอยากจะเลี้ยงข้าวกลางวันเธอ เธอจะได้ไม่ต้องกินแต่ขนมปังไส้ถั่วอย่างทุกที

แต่กู้หนิงปฏิเสธ

"มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง พอดีฉันเก็บเงินที่หล่นอยู่บนถนนได้ มีโน๊ตเขียนไว้ว่าใครก็ตามที่เก็บเงินนี้โดยบังเอิญต้องแบ่งปันให้คนอื่นด้วยไม่อย่างนั้นจะโชคร้าย" กู้หนิงโกหกหยููหมิงซีด้วยข้ออ้างแบบเดิมๆที่คนส่วนใหญ่ชอบใช้

"จริงหรอ โชคดีจัง เอาเป็นว่ามื้อกลางวันนี้เธอเลี้ยง ส่วนตอนบ่ายฉันจะเลี้ยงเธอคืน" หยูหมิงซีไม่ได้ปฏิเสธ

โรงอาหารมีสองชั้น ชั้นล่างขายอาหารทั่วไป ราคาถูก รสชาติไม่ได้เรื่องแต่ได้ปริมาณเยอะ ความอร่อยจึงไม่ใช่เรื่องสำคัญตราบใดที่ยังกินได้

ชั้นสองเป็นห้องทานอาหารแบบส่วนตัว อยากจะกินอะไรก็สั่งพ่อครัวทำให้ พ่อครัวจะทำอาหารให้ตามออเดอร์ที่สั่งของแต่ล่ะคน จานต่อจาน ราคาจึงค่อนข้างสูง

ถ้าทานที่ชั้นล่างมีเงินสิบหยวนก็ทานได้ ถ้าเลือกชั้นสองต้องมีอย่างน้อยหนึ่งร้อยหยวน

กู้หนิงอยากกินข้าวที่โรงอาหารชั้นสอง หยูหมิงซีส่ายหัวไม่เห็นด้วย กู้หนิงไม่ฟังเธอพลางสาวเท้าเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง หยูหมิงซีจึงได้แต่เดินตาม

แม้ว่านักเรียนที่อยู่โรงอาหารชั้นสองจะไม่มากเท่าชั้นล่าง ดังนั้นพื้นที่ส่วนใหญ่จึงถูกจับจองด้วยเด็กนักเรียนที่มีฐานะ

ขณะที่กู้หนิงและเพื่อนของเธอกำลังจะขึ้นบันไดไปชั้นสอง จู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ "นี่ใช่กู้หนิงจากห้องสี่รึเปล่า? คนจนอย่างเธอมาทำอะไรที่นี่น่ะ?”

กู้หนิงไม่ใช่คนดังแต่อย่างใด มีเพียงเพื่อนร่วมชั้นหรือกู้เซียวเซียวและเพื่อนของฉินเจิ้งเท่านั้นที่รู้จักเธอ

เด็กสาวที่เอ่ยทักกู้หนิงเป็นนักเรียนชั้นเดียวกันกับเธอ แต่ไม่ได้เป็นเพื่อนห้องเดียวกันและยังไม่ใช่คนรู้จักของฉินเจิ้งอีกด้วย

กู้หนิงมั่นใจว่าเธอต้องเป็นเพื่อนกู้เซียวเซียว

กู้หนิงไม่มีอารมณ์ตอบโต้กลับเธอจึงมองข้ามหล่อนไป เด็กสาวที่เป็นเพื่อนสนิทของกู้เซียวเซียวคนนี้มีชื่อว่าเฉินจื่อเหยา เธออยู่ห้องสอง

เฉินจื่อเหยาเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวยเช่นเดียวกัน พ่อของเธอมีทรัพย์สินมูลค่าหลายล้านหยวน เป็นผู้อำนวยการของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ระดับต้นๆของประเทศ

บริษัทที่พ่อของเฉินจื่อเหยาทำงานเป็นพันธมิตรกับบริษัทของพ่อกู้เซียวเซียว พวกเขาสองคนจึงไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ เฉินจื่อเหยาและกู้เซียวเซียวจึงกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกัน

เฉินจื่อเหยารู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างกู้หนิงและฉินเจิ้ง แต่เป็นเพราะกู้เซียวเซียวและฉินเจิ้งขอให้เธอเก็บเป็นความลับ เธอจึงไม่ได้เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง

กู้หนิงเพียงปลายตามองและไม่ได้สนใจเธออีก เธอเดินไปยังโต๊ะที่ยังไม่มีใครจับจองและเริ่มสั่งอาหาร