Chapter 6: เยี่ยมไข้ (อ่านฟรี)

Chapter 6: เยี่ยมไข้

อันเฉียนไม่อยากให้กู้หนิงต้องรู้สึกลำบากใจ เธอจึงเอาเช็คกลับคืนมา แต่กู้หนิงเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอ เธอรู้สึกไม่ดีหากไม่ได้ตอบแทนอะไร

หลังจากที่อันเฉียนรับเช็คกลับคืน เธอดึงนามบัตรออกมา "ถ้าเธอไม่ต้องการเช็ค ถ้าอย่างนั้นช่วยรับนามบัตรฉันไว้เถอะ ในอนาคตหากมีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ ฉันเต็มใจที่จะช่วย”

เปรียบเทียบกับเงินแล้วคอนเนคชั่นก็สำคัญเหมือนกัน กู้หนิงจึงไม่ปฏิเสธ

ไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนโลภแต่อันเฉียนอยากจะเป็นเพื่อนกับเธอจริงๆ ถ้าเธอยังปฏิเสธอีก เธอจะดูเป็นคนหยิ่งทันที

นอกจากนี้เธอยังต้องการเพื่อนและเครือข่าย กู้หนิงไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่ง เธอเชื่อว่าการสร้างคอนเนคชั่นนั้นยังมีประโยชน์สำหรับเธอ

แน่นอนว่าเธอไม่ใช้คนอื่นทำบางสิ่งบางอย่างแทนเธอ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับจุดประสงค์ของคนผู้นั้นด้วย

“ก็ได้ ฉันจะรับมันไว้” กู้หนิงยื่นมือไปรับนามบัตร

เมื่อเห็นว่ากู้หนิงรับนามบัตรไปแล้ว อันเฉียนยื่นมือไปให้เธอ

“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่ออันเฉียน”

กู้หนิงยื่นมือไปจับทักทาย “ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อกู้หนิง”

“โทษทีนะคะ แต่ฉันต้องไปแล้ว หายออกมานานแม่คงเป็นห่วง คุณอย่าบอกตำรวจนะคะว่าฉันเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย ฉันไม่อยากมีปัญหาค่ะ” ก่อนที่อันเฉียนจะตอบกลับ กู้หนิงก็หมุนตัวรีบเดินจากไป

“เฮ้” อันเฉียนพยายามจะร้องเรียกหล่อนเอาไว้ เธอยังไม่ได้เบอร์โทรกู้หนิงเลย!

แต่กู้หนิงไม่ได้ยิน เธอจากไปเร็วมาก เมื่ออันเฉียนวิ่งมาถึงประตูทางออก กู้หนิงก็ได้หายไปแล้ว

หยางฮ่าวยังอยู่ อันเฉียนเลยวิ่งตามต่อไปไม่ได้ เธอจึงยอมแพ้

หลายนาทีต่อมามีคนปรากฏตัวขึ้นที่ระเบียง ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมสีขาว เขาอายุประมาณ 50 ปีและตามด้วยหมอผู้ชายสองคนอายุประมาณ 30 ปี

“เฉียนเฉียน ลูกเป็นอะไรไหม?” ชายวัยกลางคนรีบเดินมาหาอันเฉียนทันทีที่ปรากฏตัวขึ้น เขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“พ่อ หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ” อันเฉียนตอบ

“ดี ดีแล้วล่ะ” พ่อของอันเฉียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าอันเฉียนปลอดภัย

เขาปลายตามองไปที่ระเบียงเปิดโล่ง ตรงนั้นมีหยางฮ่าวนอนหมดสติอยู่บนพื้นและไม่มีใครอีก พ่อของอันเฉียนถามขึ้นว่า

“แล้วเด็กสาวที่ช่วยชีวิตลูกล่ะอยู่ที่ไหน?”

“เธอไปแล้วค่ะ แม่เธอคงเป็นห่วงที่หายตัวออกมาและเธอไม่อยากให้เราบอกตำรวจว่าเธอเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยค่ะ เธอไม่อยากมีปัญหา” อันเฉียนบอกพ่อของเธอตามที่กู้หนิงขอร้อง

“ลูกได้ขอบคุณเธอไปรึยัง?”

“หนูเขียนเช็คให้เธอห้าแสนหยวนแต่เธอไม่รับ หนูเลยให้นามบัตรหนูไปแทน” อันเฉียนตอบ

พ่อของอันเฉียนรู้สึกประหลาดใจเช่นเดียวกันเขารู้สึกเคารพเด็กสาวมากกว่าชื่นชม

ว่ากันตามจริงแล้วถึงแม้กู้หนิงจะรับเช็คห้าแสนหยวนก็ไม่มีใครว่าเธออะไรเธอได้ เพราะเธอได้ช่วยชีวิตของอันเฉียน

ครอบครัวอันรู้สึกขอบคุณเธอ ถ้ากู้หนิงต้องการเงินพวกเขาจะรีบให้เธอโดยไม่บิดพลิ้วฃ

กู้ม่านกลับมาที่ห้องผู้ป่วยก่อนหน้ากู้หนิงเล็กน้อย เธอไม่พบลูกสาวในห้อง ด้วยความเป็นห่วงเธอจึงวางถุงแอปเปิ้ลลงแล้วออกไปตามหาลูกสาว แต่พอเธอจากไปได้หนึ่งนาที กู้หนิงก็กลับมาที่ห้อง

กู้ม่านรู้ว่าเธอกังวลเกินกว่าเหตุ ดังนั้นเธอจึงไม่โทษกู้หนิง

คืนนั้นจึงเป็นคืนที่เงียบสงบคืนหนึ่ง เช้าวันที่สอง ผลทดสอบสุขภาพของกู้หนิงก็ออกมา เธอสุขภาพแข็งแรงดีและพร้อมที่จะออกจากโรงพยาบาลได้

เมื่อเห็นผลทดสอบกู้ม่านรู้สึกโล่งอกด้วยความสบายใจ เธอเก็บเสื้อผ้าจัดกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน

“กู้หนิง ฉันมาเยี่ยมเธอแล้ว” ขณะนั้นมีเสียงผู้หญิงดังออกมาจากด้านนอกประตู

ผู้หญิงคนนั้นก็คืออันเฉียน

กู้หนิงประหลาดใจนิดหน่อยแต่ไม่ได้ตกใจอะไร เกิดเรื่องขึ้นเมื่อวานมันก็เป็นเรื่องปกติที่หล่อนจะมาเยี่ยมเธอ และมันเป็นเรื่องง่ายสำหรับอันเฉียนที่จะรู้ว่าเธออยู่ห้องไหนเพราะอันเฉียนทำงานที่โรงพยาบาลนี้

ตอนที่กู้หนิงจากไปเมื่อวาน อันเฉียนสันนิษฐานว่าไม่กู้หนิงก็แม่ของหล่อนต้องเป็นคนไข้ที่โรงพยาบาลนี้ หรือบางทีหล่อนกับแม่ของหล่อนอาจจะแวะมาเยี่ยมคนไข้ที่โรงพยาบาล ถ้ากู้หนิงเป็นคนไข้ เธออาจจะหาข้อมูลจากไฟล์ส่วนกลางได้

หากเป็นแม่ของกู้หนิงคงเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะหาหล่อนพบ เพราะเธอไม่รู้ว่าแม่ของกู้หนิงชื่ออะไร แต่ถ้าหากทั้งคู่เป็นเพียงคนที่มาเยี่ยมไข้ อันเฉียนคิดว่าเธอคงต้องยอมแพ้

เมื่ออันเฉียนกลับไปทำงาน เธอเข้าไปที่แผนกข้อมูลของโรงพยาบาลและถามเพื่อนร่วมงานว่ามีผู้ป่วยชื่อกู้หนิงไหม?

ปรากฏว่าเธอคิดถูก ดังนั้นเช้านี้เธอจึงมาเยี่ยมกู้หนิง

“เข้าก่อนมาสิคะ” กู้หนิงเอ่ยต้อนรับเธอ

“นี่คงเป็นคุณแม่ของเธอ” อันเฉียนมองไปที่กู้ม่าน

“ใช่ค่ะ” กู้หนิงตอบ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณแม่ของกู้หนิง หนูชื่ออันเฉียนค่ะ เป็นเพื่อนของกู้หนิง” อันเฉียนทักทายกู้ม่าน

อันเฉียนไม่แน่ใจว่าจะเรียกกู้ม่านอย่างไรดี

กู้ม่านอายุประมาณ 40 ปี และตัวเธอเองอายุ 27 ปี ดังนั้นกู้ม่านอายุห่างจากเธอเกือบสิบปี ถ้าเธอเรียกกู้ม่านว่า ‘คุณป้า’ แต่กู้ม่านอายุน้อยกว่าป้าของเธอ

แต่ถ้าเธอเรียกกู้ม่านว่า ‘พี่สาว’ ก็คงดูไม่เหมาะสม เพราะเมื่อสักครู่เธอเพิ่งบอกว่าตัวเธอเองเป็นเพื่อนกู้หนิง

กู้หนิงอายุ 18 ปี อายุน้อยกว่าเธอ 10 ปี ถ้าเธอให้กู้หนิงเรียกเธอว่า ‘ป้า’ กู้หนิงคงไม่ยอม เธอก็ด้วยเช่นกัน

เธอไม่ได้แก่ขนาดนั้นสักหน่อย!

โอ้ยน่าปวดหัว! อันเฉียนอยากจะให้ตัวเองอายุสัก 20 ต้นๆ

ถ้าเธอยังอายุ 20 เธอคงจะยังสาวและมีอิสรเสรี ไม่ต้องกังวลว่าจะแต่งงานเมื่อไหร่

แต่ตอนนี้เธอไม่มีแฟนแล้วเธอจะแต่งงานได้ยังไง นอกจากนี้เธอยังอยากสนุกกับชีวิตโสดไปอีกสักปีสองปี เธอไม่อยากแต่งงานกับใครสักคนเร็วๆนี้

เอาล่ะ ตอนนี้เธอเริ่มคิดไปไกลแล้ว

ถึงแม้เธอและกู้หนิงจะอายุห่างกันถึงสิบปี เธอก็ไม่ได้รู้สึกว่ากู้หนิงเป็นเพียงเด็กสาววัยรุ่นแต่เป็นผู้ใหญ่เหมือนกับเธอ

อาจเป็นเพราะว่ากู้หนิงดูค่อนข้างเฉลียวฉลาด

“ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ” กู้ม่านทักทายอันเฉียน แม้ว่าเธอจะงงว่าทำไมกู้หนิงถึงมีเพื่อนที่แก่กว่าเธอมาก แต่เธอก็ไม่คิดอะไรมาก

เธอให้อิสระแก่กู้หนิงได้การคบเพื่อน เธอเพียงแค่ต้องการให้กู้หนิงใช้ชีวิตของตัวเธอเอง

“นี่เป็นของเยี่ยมไข้สำหรับกู้หนิงค่ะ ขอให้หายไวไวนะคะ” อันเฉียนมอบของเยี่ยมไข้ให้กู้ม่าน

“ขอบคุณมากนะจ้ะ ป้าเองก็ไม่รู้จะขอบคุณหนูยังไง” เพราะเธอรู้ว่าของเยี่ยมไข้ชิ้นนี้ไม่ถูกเลย แต่เธอก็ยอมรับของไว้ เธอไม่อยากปฏิเสธความหวังดีของเพื่อนลูกสาว

“ไม่เป็นไรค่ะ” อันเฉียนฉีกยิ้ม

-----------------------------------------------------------------