ตอนที่ 211 - ญี่ปุ่นบุกสายฟ้าแลบ วิกฤตการณ์เขตสงครามที่ 5 และสองทางเลือก

ตอนที่ 211 - ญี่ปุ่นบุกสายฟ้าแลบ วิกฤตการณ์เขตสงครามที่ 5 และสองทางเลือก

ณ กองบัญชาการเขตสงครามที่ 5 เมืองสวีโจว

หลังจากพลเอกหลี่เต๋อหลินได้รับรายงานข่าวชัยชนะที่ทหารป้องกันเมืองไถเอ๋อร์จวงสามารถตีโต้กองทัพญี่ปุ่นจนแตกพ่ายได้อีกครั้ง เขาก็รู้สึกยินดีปรีดาเป็นอย่างยิ่ง

แต่ทว่าเมื่อได้รับรู้ข่าวต่อมาว่ากองทัพญี่ปุ่นละเมิดอนุสัญญาระหว่างประเทศด้วยการใช้ระเบิดแก๊สพิษ ความยินดีนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เขาตบโต๊ะตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล "สารเลว! ไอ้พวกญี่ปุ่นอำมหิตผิดมนุษย์ กล้าละเมิดกฎหมายระหว่างประเทศใช้แก๊สพิษสังหารคน จิตใจมันช่างโหดเหี้ยมอำมหิตนัก!"

พลเอกไป๋เจี้ยนเซิงขมวดคิ้วกล่าวว่า "ท่านเต๋อกง ในเมื่อพวกญี่ปุ่นกล้าก่อโศกนาฏกรรมนองเลือดที่หนานจิงมาแล้ว การที่พวกมันจะใช้แก๊สพิษเพื่อจัดการกับกรมเสือก็ถือเป็นเรื่องที่พวกมันกล้าทำอยู่แล้ว สิ่งที่เราต้องทำในตอนนี้คือ

หนึ่ง รายงานเรื่องนี้ให้ท่านประธานทราบทันที ให้ท่านประธานแถลงข่าวแฉการกระทำอันป่าเถื่อนไร้มนุษยธรรมของพวกญี่ปุ่นผ่านสื่อทั้งในและต่างประเทศ

สอง รีบแจ้งวิธีรับมือกับระเบิดแก๊สพิษแบบภูมิปัญญาชาวบ้านลงไปสู่หน่วยต่างๆ ทันที เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารหน่วยอื่นต้องตกเป็นเหยื่อของพวกมันอีก!"

"อืม!"

หลี่เต๋อหลินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง และรับข้อเสนอของไป๋เจี้ยนเซิงไปดำเนินการทันที

......

ณ เมืองอู่ฮั่น

ท่านประธานกำลังรอคอยโอกาสที่จะอาศัยอำนาจของมหาอำนาจตะวันตกเข้ามาไกล่เกลี่ยหรือกดดันให้ญี่ปุ่นหยุดยิงอยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้ในที่สุดเขาก็คว้าโอกาสนี้ไว้ได้

เขาไม่รีรอที่จะเปิดการแถลงข่าวทันที โดยเปิดโปงข่าวที่กองทัพญี่ปุ่นละเมิดอนุสัญญาระหว่างประเทศอย่างโจ่งแจ้งด้วยการใช้ระเบิดแก๊สพิษที่ไถเอ๋อร์จวงผ่านสื่อทั้งในและต่างประเทศ

เมื่อข่าวนี้ถูกเผยแพร่ออกไปผ่านสื่อต่างๆ ก็เปรียบเสมือนการโยนระเบิดลงในบ่อเกรอะ ก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงไปทั่วทั้งในและต่างประเทศทันที

สื่อยักษ์ใหญ่หลายสิบสำนัก ทั้งหนังสือพิมพ์ไทมส์ของอังกฤษ บีบีซี หนังสือพิมพ์ปราฟดาของโซเวียต และหนังสือพิมพ์นวยอร์กไทมส์ของอเมริกา ต่างพากันประณามพฤติกรรมไร้มนุษยธรรมของญี่ปุ่น

......

ณ นครเซี่ยงไฮ้

เขตเช่าของอเมริกา สำนักงานตระกูลฟิลด์

รอสส์ ฟิลด์ ผู้ดูแลกิจการในเอเชียของตระกูลฟิลด์และเป็นอารองของเอลิซ่า ฟิลด์ ค่อยๆ วางหนังสือพิมพ์ในมือลง แล้วยกกาแฟขึ้นมาจิบเบาๆ

ริมฝีปากของเขาเผยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง "หยางจิ้งคนนี้เป็นอัจฉริยะด้านการทหารจริงๆ ขนาดพวกญี่ปุ่นงัดระเบิดแก๊สพิษออกมาใช้แล้วก็ยังแพ้ยับเยินกลับไป

ดูท่าเราคงต้องประเมินสงครามระหว่างญี่ปุ่นกับจีนใหม่อีกครั้งแล้วล่ะ"

ชายวัยกลางคนสวมสูทท่าทางเหมือนผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้น "คุณท่านครับ หรือท่านคิดว่าจีนจะสามารถคว้าชัยชนะในสงครามครั้งนี้ได้จริงๆ?"

รอสส์ ฟิลด์ ยิ้มตอบ "ถ้าเป็นเมื่อก่อนให้ตายฉันก็ไม่เชื่อว่าจีนจะชนะ แต่ตอนนี้..."

ผู้ช่วยทำหน้าประหลาดใจ "คุณท่านครับ ท่านหมายความว่าเพราะตัวแปรอย่างหยางจิ้งงั้นเหรอครับ?"

รอสส์ ฟิลด์ พยักหน้า "ถูกต้อง!"

ผู้ช่วยแย้งต่อ "ลำพังหยางจิ้งคนเดียวอาจจะคว้าชัยชนะในสมรภูมิย่อยๆ ได้ แต่การจะพลิกสถานการณ์ของสงครามภาพรวมทั้งหมด มันก็เหมือนเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง แทบไม่มีความแตกต่างอะไรเลยไม่ใช่เหรอครับ?

อย่างเช่นตอนนี้ แม้เขตสงครามที่ 5 ของจีนดูเหมือนจะได้รับชัยชนะที่ไถเอ๋อร์จวง แต่ตราบใดที่กองทัพญี่ปุ่นในภาคกลางยกพลขึ้นเหนือมาเมื่อไหร่ การแตกพ่ายของเขตสงครามที่ 5 ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น"

ผู้ช่วยคนนี้ประจำอยู่ที่เมืองจีนมานานจนกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องเมืองจีน ไม่เพียงแต่พูดภาษาจีนได้คล่องปร๋อ แต่ยังใช้สำนวนจีนได้อย่างแตกฉาน

รอสส์ ฟิลด์ ส่ายหน้าพลางกล่าวว่า "เฮนรี่ เธอยังดูถูกหยางจิ้งเกินไป

ถึงเขาจะเป็นแค่ผู้พันคุมกรมทหารกรมหนึ่ง แต่ความหมายของการมีอยู่ของเขาที่มีต่อประเทศจีนนั้น เผลอๆ จะมากกว่าท่านผู้นำของพวกเขาเสียอีก

กรมเสือที่เป็นกองทัพไร้พ่ายนี้ ได้กลายเป็นธงนำจิตวิญญาณของกองทัพจีนไปแล้ว!

ส่วนตัวหยางจิ้งเอง ไม่ใช่แค่วีรบุรุษของชาติ แต่กลายเป็นศรัทธาและเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจของทหารและประชาชนจีนนับไม่ถ้วน

เรียกได้ว่า ตราบใดที่กรมเสือยังรบชนะต่อเนื่อง ก็จะสามารถปลุกขวัญกำลังใจของกองทัพจีน และสร้างความเชื่อมั่นว่าต้องชนะญี่ปุ่นได้อย่างแน่นอน

พลังแห่งศรัทธาแบบนี้ ในระยะสั้นอาจจะยังไม่เห็นผลชัดเจน

แต่เธออย่าลืมสิว่า ญี่ปุ่นเป็นแค่ประเทศเกาะ ศักยภาพในการทำสงครามของพวกเขามีจำกัด เทียบกับจีนไม่ได้เลย

ดังนั้นเมื่อเวลาผ่านไปและแนวรบยืดเยื้อออกไป ช่องว่างระหว่างญี่ปุ่นกับจีนจะค่อยๆ ถูกบีบให้แคบลงด้วยปัจจัยทางภูมิศาสตร์และประชากร

และเมื่อไหร่ที่ญี่ปุ่นติดหล่มสงคราม ไม่สามารถพิชิตจีนได้ในระยะสั้น จนสูญเสียความฮึกเหิมที่จะเผด็จศึกในรวดเดียวไปแล้ว การจะเอาชนะจีนที่มีรัฐบาลเจียงไคเชกเป็นแกนนำ ก็จะยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ!"

เฮนรี่ตกอยู่ในห้วงความคิด

รอสส์ ฟิลด์ ไม่ได้สนใจเขา ยกกาแฟขึ้นจิบอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ "ฉันอยากจะหาโอกาสเจอหยางจิ้งคนนี้เร็วๆ จริงๆ จะได้รีบเริ่มความร่วมมือระหว่างตระกูลฟิลด์กับเขาเสียที!"

......

บทสนทนาในทำนองเดียวกันนี้ยังเกิดขึ้นในอีกหลายแห่งทั่วโลก

มหาอำนาจตะวันตกและตระกูลใหญ่ชั้นนำหลายแห่งต่างเริ่มประเมินสถานการณ์กันใหม่ เพื่อวางแผนรับมือและหาทางหนีทีไล่สำหรับชะตากรรมของประเทศและตระกูลในอนาคต

......

ณ กรุงปักกิ่ง กองบัญชาการกองทัพญี่ปุ่นภาคเหนือ

เทราอุจิ ฮิซาอิจิ ก็ได้รับข่าวนี้เช่นกัน

หน้าของตาแก่เลือดญี่ปุ่นคนนี้โกรธจนบิดเบี้ยว เขาปัดแก้วน้ำ ปากกา และเอกสารบนโต๊ะทำงานร่วงกระจายเกลื่อนพื้นเสียงดังโครมคราม

เทราอุจิ ฮิซาอิจิ ตวาดลั่นด้วยความเดือดดาลจนตาแทบถลน "บากะยาโร่! น่าโมโห น่าโมโหจริงๆ!

เจ้าอิโซไก เรนสุเกะ มันเป็นขยะไร้ประโยชน์จริงๆ ขนาดใช้ระเบิดแก๊สพิษแล้วก็ยังยึดไถเอ๋อร์จวงไม่ได้!

แล้วยังมีเจ้าโดอิฮาระ เคนจิ อีกคน วันๆ มันมัวทำบ้าอะไรอยู่!

กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นสายลับที่เก่งกาจที่สุดของจักรวรรดิในจีนงั้นเหรอ!

ฉันว่ามันก็เป็นขยะไร้ค่าเหมือนกัน!

ระเบิดแก๊สพิษน่ะ มันใช่ของที่จะเอามาใช้พร่ำเพรื่อได้ที่ไหนกัน!"

โอกาเบะ นาโอซาบุโร เสนาธิการที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบเข้ามาปลอบ "ท่านผู้บัญชาการโปรดระงับโทสะ จริงๆ แล้วเราไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจกับไอ้กระแสสังคมโลกพวกนี้หรอกครับ ในเมื่อจักรวรรดิเราสร้างระเบิดแก๊สพิษขึ้นมา ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเอามาใช้อยู่ดี

ตอนเหตุการณ์ที่หนานจิงก็เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่วโลกไม่ใช่หรือครับ?

แล้วผลสุดท้ายเป็นยังไง? พวกชาติตะวันตกพวกนั้นก็ทำได้แค่ดีแต่ปาก สุดท้ายเรื่องก็เงียบหายไปเอง

รัฐบาลจีนคิดจะใช้กระแสสังคมโลกมาหยุดยั้งกองทัพจักรวรรดิของเรา มันก็แค่ฝันกลางวัน!"

เทราอุจิ ฮิซาอิจิ แย้งว่า "สถานการณ์ตอนนั้นกับตอนนี้มันต่างกัน ตอนนั้นกองทัพจักรวรรดิเรากำลังรบชนะทั้งที่เซี่ยงไฮ้และหนานจิง พวกตะวันตกพวกนั้นก็เลยไม่กล้าทำอะไร

แต่ตอนนี้ กองทัพเราในภาคเหนือพ่ายแพ้ติดๆ กัน ก็ไม่แน่ว่าพวกตะวันตกอาจจะเริ่มมีความคิดตุกติกอะไรขึ้นมาก็ได้!"

โอกาเบะ นาโอซาบุโร กล่าวต่อ "ท่านผู้บัญชาการครับ เพิ่งได้รับข่าวมาว่า กองเรือที่ 1 ของกองทัพเรือและกองพลที่ 114 จะเดินทางถึงเหลียนหยุนกั่งอย่างช้าที่สุดภายในคืนนี้

ขอเพียงแผนลอบโจมตีของเราสำเร็จ เราก็จะสามารถตีเขตสงครามที่ 5 ของจีนให้แตกพ่ายได้อย่างง่ายดาย!

การกวาดล้างศัตรูที่ไถเอ๋อร์จวงให้สิ้นซาก ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น กองทัพเราในภาคกลางก็เริ่มเคลื่อนพลขึ้นเหนือมาแล้ว!"

"อืม!"

เมื่อได้ยินข่าวนั้น ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเทราอุจิ ฮิซาอิจิ ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงบ้าง

......

บนน่านน้ำทะเลเหลือง

ในขณะที่หยางจิ้งนำกรมเสือเผชิญหน้ากับกองพลที่ 10 และกองพลที่ 14 ของญี่ปุ่นอยู่ที่ไถเอ๋อร์จวง ขบวนเรือขนส่งของกองทัพเรือที่บรรทุกกองพลที่ 114 และกองเรือรบพิเศษจากกองเรือที่ 1 ที่เดินทางมาจากชิงเต่า ก็ได้อาศัยความมืดเข้าประชิดน่านน้ำเหลียนหยุนกั่งอย่างเงียบเชียบ

หลังจากการวางแผนมาอย่างดี

ญี่ปุ่นตัดสินใจจะยกพลขึ้นบกในช่วงเช้ามืด ซึ่งเป็นเวลาที่ทหารป้องกันเหลียนหยุนกั่งเหนื่อยล้าที่สุดและมีความระมัดระวังตัวน้อยที่สุด

ในเวลานั้น กำลังหลักทั้งหมดของเขตสงครามที่ 5 ของจีนถูกวางไว้ตามแนวทางรถไฟจินผู่และแนวป้องกันแม่น้ำหวายเหอทางตอนใต้เพื่อต้านทานกองทัพญี่ปุ่นจากภาคกลางที่จะบุกขึ้นเหนือ

ที่เหลียนหยุนกั่งมีเพียงกองพันรักษาความปลอดภัยท้องถิ่นและตำรวจกับสารวัตรทหารจำนวนหนึ่งในเมืองคอยรักษาการณ์อยู่เท่านั้น

กำลังพลรวมกันไม่ถึง 2,000 นาย อย่าว่าแต่ถูกลอบโจมตีเลย ต่อให้สู้กันซึ่งๆ หน้า

กองกำลังท้องถิ่นผสมปนเป 2,000 นายนี้ ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของกองพลที่ 114 ซึ่งเป็นทหารราบชั้นยอดของญี่ปุ่นได้เลย

สาเหตุที่พวกญี่ปุ่นเลือกขึ้นบกตอนกลางคืน ก็เพียงเพื่อจะเล่นงานฝ่ายตั้งรับแบบไม่ทันตั้งตัว

เพื่อที่จะได้จบการรบให้เร็วที่สุด แล้วมุ่งหน้าตะวันตกตามแนวทางรถไฟสายหลงไห่ทั้งคืนเพื่อบุกจู่โจมสวีโจว ตัดหัวใจสำคัญของเขตสงครามที่ 5

ซึ่งจะทำให้ปิดฉากศึกสวีโจวทั้งหมด และคว้าชัยชนะในยุทธการนี้ไปครอง!

ค่ำคืนนั้น

เวลาเที่ยงคืนตรง ณ ท่าเรือริมทะเลของเหลียนหยุนกั่ง

ทหารญี่ปุ่นจำนวนมหาศาลอาศัยความมืดทยอยลงเรือระบายพลและเรือยาง มุ่งหน้าเข้าสู่ท่าเรืออย่างเงียบกริบ

ดึกสงัด ลมหนาวพัดบาดผิว!

ทหารจีนหลายร้อยนายบนท่าเรือ นอกจากหน่วยลาดตระเวนส่วนน้อยที่ยืนยามและเดินตรวจตราอย่างง่วงเหงาหาวนอนแล้ว คนส่วนใหญ่ต่างนอนหลับปุ๋ยอยู่ในโรงนอนที่อบอุ่น

ไม่ใช่ว่าพวกเขาขาดความระมัดระวัง แต่เป็นเพราะไม่มีใครคาดคิดว่าญี่ปุ่นจะลอบโจมตีเหลียนหยุนกั่งทางทะเล

อย่าว่าแต่ทหารบ้านนอกเหล่านี้ที่คิดไม่ถึง

แม้แต่หลี่เต๋อหลินและไป๋เจี้ยนเซิงก็คาดไม่ถึงเช่นกัน จึงละเลยการป้องกัน ไม่ได้เสริมกำลังที่เหลียนหยุนกั่ง

และนี่แหละคือสงคราม ที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน!

ส่วนหยางจิ้ง ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นวีรบุรุษของชาติ แต่เขาก็เป็นแค่ผู้พันคุมกรมทหารกรมหนึ่ง เรื่องที่อยู่นอกเหนือหน้าที่ก็ไม่อาจก้าวก่ายได้

อีกอย่าง สถานะของเขามีจำกัด ข้อมูลข่าวสารที่เข้าถึงได้ก็จำกัดเช่นกัน

เช่น ข้อมูลการกระจายกำลังและการเคลื่อนย้ายกองพลหลักของญี่ปุ่นในสมรภูมิภาคเหนือและภาคกลางอย่างละเอียด

ข้อมูลเหล่านั้นจะไปกองอยู่บนโต๊ะทำงานของห้องยุทธการคณะกรรมการการทหารที่มีท่านประธานเป็นผู้นำเท่านั้น

ดังนั้น ต่อให้หยางจิ้งเป็นผู้ทะลุมิติ มีระบบคอยช่วย และมีความเชี่ยวชาญยุทธวิธีต่างๆ แต่เขาก็ยังเป็นแค่ปุถุชนคนหนึ่ง ไม่ใช่เทพเจ้าที่หยั่งรู้อนาคตและทุกสรรพสิ่ง

ขนาดวางแผนรัดกุมแค่ไหนก็ยังมีช่องโหว่ นับประสาอะไรกับคนที่ไม่ได้กุมภาพรวมของกลยุทธ์อย่างหยางจิ้ง

แถมการทะลุมิติมาของเขา ก็ทำให้ประวัติศาสตร์เกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยไปแล้ว

อย่างเช่นการลอบโจมตีของกองพลที่ 114 ในครั้งนี้ จริงๆ แล้วก็เป็นแผนการรบชั่วคราวที่เพิ่งเกิดขึ้น!

ดังนั้น ปฏิบัติการลอบยกพลขึ้นบกอ้อมหลังของญี่ปุ่นในครั้งนี้ จึงเหนือความคาดหมายของทุกคน ทั้งท่านประธาน หลี่เต๋อหลิน และหยางจิ้ง

เมื่อเรือระบายพลใกล้จะถึงฝั่ง เรือรบขนาดใหญ่เล็กหลายสิบลำที่ลอยลำอยู่ไกลออกไปเพื่อคุ้มกันการขึ้นบกของกองพลที่ 114 ก็เปิดฉากยิงพร้อมกันทันที

ปืนใหญ่เรือรบนับร้อยกระบอกคำรามขึ้นพร้อมกัน

"ตู้ม!"

"ตู้มๆๆๆ!——"

ชั่วพริบตานั้นเสียงปืนใหญ่นับร้อยก็ดังกึกก้อง ลูกกระสุนปืนใหญ่อานุภาพทำลายล้างสูงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

เสียงหวีดหวิวบาดหูแหวกอากาศยามค่ำคืนที่มืดมิด พุ่งตกลงมายังท่าเรืออย่างโหดเหี้ยม

ความเงียบสงบของยามค่ำคืน ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิงราวกับอุกกาบาตตกลงสู่ผิวน้ำที่นิ่งสนิท!

"บึ้ม!"

"บึ้มๆๆ!——"

ทันทีที่กระสุนปืนใหญ่ตกกระทบพื้น ท่าเรือทั้งท่าก็กลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา

ลูกไฟสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นลูกแล้วลูกเล่า ส่องสว่างจนท้องฟ้าสว่างไสวราวกับกลางวัน

กระสุนปืนใหญ่บางลูกตกใส่หลังคาโรงนอนบนท่าเรือ แรงระเบิดมหาศาลถล่มโรงนอนจนราบเป็นหน้ากลอง

เศษอิฐเศษกระเบื้องปลิวว่อนไปทั่วพร้อมกับคลื่นกระแทกจากการระเบิด

ทหารฝ่ายป้องกันจำนวนมากเสียชีวิตทั้งที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา ต้องมาจบชีวิตลงภายใต้การถล่มของปืนใหญ่เรือรบญี่ปุ่น

บนผิวน้ำ ปืนกลเบาและหนักที่ติดตั้งอยู่บนหัวเรือระบายพลของญี่ปุ่นก็เปิดฉากยิงทันทีเช่นกัน

กระสุนปืนร้อนระอุสาดเทลงมาราวกับห่าฝน

ทหารที่เดินยามอยู่ริมฝั่งตั้งตัวไม่ทัน ถูกยิงจนตัวพรุนเป็นรังผึ้ง ร้องโหยหวนล้มลงจมกองเลือด

"โทสึเงกิ!" (บุก!)

"โทสึเงกิ!——"

"นักรบแห่งจักรวรรดิ บุกเข้าไป บุกเข้าไป!——"

จากนั้น ภายใต้การบัญชาการของนายทหารญี่ปุ่น เรือระบายพลแต่ละลำก็เร่งเครื่องพุ่งไปข้างหน้า

เมื่อเข้าใกล้ฝั่ง ทหารญี่ปุ่นนับพันนายก็กระโดดลงจากดาดฟ้าและห้องโดยสาร ส่งเสียงร้องโหยหวนเหมือนผี

ลุยน้ำทะเลลึกระดับเอว ตะเกียกตะกายแย่งกันขึ้นฝั่ง

ภายใต้การคุ้มกันด้วยอำนาจการยิงอันทรงพลังของปืนใหญ่เรือรบ ทหารญี่ปุ่นกองพลที่ 114 แทบไม่ต้องออกแรง ก็สามารถยกพลขึ้นบกที่อ่าวไห่โจวได้สำเร็จ และสังหารทหารฝ่ายป้องกันบนท่าเรือหลายร้อยนายจนหมดสิ้น

......

หลังการขึ้นบก พลโทสุเอมัตสึ ชิเงฮารุ ผู้บัญชาการกองพลที่ 114 สั่งการทันทีให้กองพลน้อยที่ 128 และกรมทหารราบที่ 150 ภายใต้สังกัด บุกโจมตีตัวเมืองเหลียนหยุนกั่ง

ส่วนกรมทหารราบสนามหลักอีก 3 กรม พร้อมด้วยกรมทหารม้า และกรมปืนใหญ่สนาม อาศัยความมืดอ้อมผ่านเหลียนหยุนกั่ง มุ่งหน้าตะวันตกตามแนวทางรถไฟสายหลงไห่ เพื่อเข้าตีสวีโจวโดยตรง!

ประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา กรมทหารราบที่ 150 ภายใต้การนำของพันโทยามาโมโตะ ชิเกโช ก็สามารถยึดเมืองเหลียนหยุนกั่งได้สำเร็จ หลังจากทิ้งกำลังพลส่วนหนึ่งไว้รักษาการณ์เพื่อความปลอดภัยแล้ว ก็รีบเร่งฝีเท้าตามทัพหลักมุ่งหน้าตะวันตกต่อไป

......

ณ กองบัญชาการเขตสงครามที่ 5 เมืองสวีโจว

เนื่องจากกรมเสือและกองพลที่ 31 คว้าชัยชนะต่อเนื่องที่ไถเอ๋อร์จวง พลเอกหลี่เต๋อหลินและพลเอกไป๋เจี้ยนเซิงจึงได้หลับสนิทกันสักงีบซึ่งหาได้ยากยิ่ง

แต่ในขณะนั้นเอง เสนาธิการเวรคนหนึ่งก็รีบวิ่งมาปลุกทั้งสองคนอย่างร้อนรน

"ท่านผบ.! ท่านรองผบ.! แย่แล้วครับ ข้าศึกบุกโจมตีเหลียนหยุนกั่งกลางดึก! ตอนนี้ทั้งท่าเรือและตัวเมืองเหลียนหยุนกั่งตกอยู่ในมือข้าศึกแล้วครับ!"

หลี่เต๋อหลินและไป๋เจี้ยนเซิงสะดุ้งตื่นจากฝัน เมื่อได้รับข่าวร้ายสะเทือนฟ้านี้ ความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง!

ทั้งสองรีบแต่งตัวเดินไปที่ห้องยุทธการ

หลังจากรับทราบสถานการณ์โดยละเอียด สีหน้าของหลี่เต๋อหลินก็เปลี่ยนไปทันที "เหลียนหยุนกั่งแตก สวีโจวถูกขนาบหน้าหลัง อันตรายแน่ แล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้?"

ไป๋เจี้ยนเซิงผู้ได้รับฉายาว่าขงเบ้งน้อยไม่ได้รีบแสดงท่าที แต่จ้องมองแผนที่การรบตรงหน้า ขมวดคิ้วครุ่นคิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เห็นได้ชัดว่ากำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

เหตุการณ์พลิกผันครั้งใหญ่นี้ หากจัดการไม่ดี จะส่งผลให้ศึกสวีโจวพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

ทำให้ทหารนับแสนนายในเขตสงครามที่ 5 ตกอยู่ในวิกฤตมรณะ!

และจะส่งผลให้พื้นที่ภาคเหนือและภาคตะวันออกทั้งหมดต้องตกอยู่ภายใต้กีบเหล็กของญี่ปุ่น

ซ้ำร้ายอาจทำให้สถานการณ์การต่อต้านญี่ปุ่นของทั้งประเทศต้องดิ่งลงเหว จนยากจะกอบกู้คืนมาได้ และตกอยู่ในสถานะที่ไม่อาจฟื้นคืนได้อีก!

"เจี้ยนเซิง คุณรีบพูดความเห็นของคุณมาสิ!"

เมื่อเห็นเหล่าเสนาธิการต่างก้มหน้าเงียบกริบ หลี่เต๋อหลินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็จับจ้องไปที่ใบหน้าของไป๋เจี้ยนเซิง

ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ราวกับหวังว่าจะได้รับคำแนะนำดีๆ จากปากของเขา

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ไป๋เจี้ยนเซิงจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหลี่เต๋อหลินแล้วกล่าวว่า "ท่านเต๋อกง ตอนนี้ผมมีสองทางให้ท่านเลือก"

......

[จบแล้ว]