บทที่ 40 - สถานการณ์เส้นยาแดง

บทที่ 40 - สถานการณ์เส้นยาแดง

ประตูตะวันออก เมืองเป่าซาน

เพื่อเจาะแนวป้องกันของทหารจีนให้แตกในคราวเดียว ทหารญี่ปุ่นนับพันนายกำลังเคลื่อนพลในรูปขบวนบุก มุ่งหน้ามายังประตูเมือง

ในขณะเดียวกัน ปืนใหญ่ทหารราบ ปืนครก ปืนรถถัง และปืนกลหนักของญี่ปุ่นก็เริ่มเปิดฉากยิง เพื่อสนับสนุนการบุกของทหารราบอย่างเต็มที่

บนกำแพงเมือง ห่ากระสุนปืนกลหนักสาดเข้ามาไม่ขาดสาย ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว เศษอิฐเศษปูนบนกำแพงเมืองด้านนอกร่วงกราวลงมา

“บึ้ม”

กระสุนปืนใหญ่ทหารราบหนึ่งนัดตกลงมาไม่ไกลจากจุดที่เหยาจื่อชิงยืนอยู่ มันระเบิดอย่างรุนแรง เศษหินเศษปูนปลิวกระจายไปทั่วทุกทิศทาง

เศษสะเก็ดระเบิดหลายชิ้นเฉี่ยวหูและศีรษะของเหยาจื่อชิงไป แต่เขากลับทำราวกับไม่แยแส เขาขยับแว่นตา แล้วจ้องมองกองทัพศัตรูที่ดาหน้าเข้ามามืดฟ้ามัวดินด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว

เมื่อศัตรูเคลื่อนเข้ามาในระยะยิงหวังผล เหยาจื่อชิงก็ตะโกนลั่น ออกคำสั่งรบ “พี่น้องทุกคน เปิดฉากยิง อัดพวกมันให้หนัก”

ตัวเขาเองก็เหนี่ยวไกเป็นคนแรก

“ปัง”

เสียงปืนคือสัญญาณรบ ทหารหลายร้อยนายบนกำแพงเมืองเริ่มเปิดฉากยิงทันที

ในตอนนี้ กำแพงเมืองถูกยิงจนพังเป็นช่องโหว่กว้างประมาณห้าถึงหกเมตร เป้าหมายทางยุทธศาสตร์ของญี่ปุ่นคือการบุกทะลวงผ่านจุดนี้เข้ามา

ดังนั้น พลังการยิงของทหารจีนส่วนใหญ่จึงมุ่งเน้นไปที่บริเวณช่องโหว่ของกำแพง

ทหารญี่ปุ่นยี่สิบกว่านายที่วิ่งนำหน้ามาต้องเจอกับหายนะ พวกเขาถูกยิงจนพรุนราวกับรังผึ้ง ร้องโหยหวนแล้วล้มลง

ในจังหวะที่หน่วยบุกแนวหน้าของญี่ปุ่นวิ่งเข้ามาในระยะ 50 เมตรจากกำแพง พลขว้างระเบิดก็เหวี่ยงแขนสุดแรง ขว้างระเบิดมือที่ดึงสลักแล้วออกไป

“บึ้ม”

“บึ้มๆๆ” เสียงระเบิดดังขึ้นสองสามครั้ง ทำเอาทหารญี่ปุ่นพวกนั้นร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ล้มลงไปกองกับพื้น

ในขณะเดียวกัน ปืนใหญ่สนามที่ตั้งอยู่ในเมืองก็เริ่มยิงสนับสนุน กระสุนปืนใหญ่ร้อนๆ ลอยข้ามกำแพงเมือง พุ่งเข้าใส่กองกำลังบุกของญี่ปุ่นนอกเมืองอย่างจัง ทำให้ทหารญี่ปุ่นล้มตายไปเป็นแถบ

แต่ทว่า ทหารหมวดปืนใหญ่ไม่มีฝีมือระดับหยางจิ้ง ดังนั้นหลังจากยิงไปหลายระลอก ก็ยังไม่สามารถทำลายรถถังญี่ปุ่นได้เลยแม้แต่คันเดียว

“บากะ ยิงตอบโต้ ยิงตอบโต้” ที่มั่นห่างออกไปหลายร้อยเมตร นายทหารยศพันตรีของญี่ปุ่นที่คุมการรบอยู่ ตวัดดาบในมืออย่างบ้าคลั่ง พลางคำรามสั่งให้กองกำลังบุกยิงตอบโต้ และเรียกให้พลปืนใหญ่ของตนค้นหาที่ตั้งปืนใหญ่ของศัตรู เพื่อทำการยิงตอบโต้

ทันใดนั้น ทหารญี่ปุ่นนับพันนายก็เริ่มยิงตอบโต้ พลางวิ่งบุกไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต

พวกญี่ปุ่นมีจำนวนคนมากกว่า พลังการยิงก็ย่อมหนาแน่นกว่า

กระสุนร้อนๆ จำนวนมหาศาลพุ่งเข้ามา ตกกระทบกำแพงเมืองและซากอาคารในเมือง ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว

โดยเฉพาะปืนใหญ่รถถังของญี่ปุ่น ถือเป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อทหารจีนอย่างยิ่ง แทบทุกนัดที่ยิงมา จะมีทหารจีนถูกแรงระเบิดจนกระเด็นตกกำแพงเมือง

ข้างกายเหยาจื่อชิง พลปืนกลคนหนึ่งถูกลูกหลงยิงเข้าเต็มๆ เขาล้มหงายหลังจมกองเลือด ปืนกลก็เงียบเสียงลงทันที

เหยาจื่อชิงโกรธจนตาแทบถลน เขาก้มตัววิ่งฝ่าห่ากระสุนเข้าไป ผลักร่างไร้วิญญาณของลูกน้องออกไปอย่างเจ็บปวด คว้าปืนกลเบาเช็กที่เปื้อนเลือดขึ้นมา แล้วคำรามอย่างไม่เกรงกลัว “ไอ้พวกญี่ปุ่นชาติหมา มาเลย ปู่จะส่งพวกมึงไปนรกเอง”

พูดจบ เขาก็เหนี่ยวไกทันที ปืนกลเบาส่งเสียงคำรามกึกก้อง ห่ากระสุนร้อนๆ พุ่งทะยานออกไป ราวกับพายุฝนที่โหมกระหน่ำใส่พวกญี่ปุ่น

“อ๊ากๆๆ” ทหารญี่ปุ่นหกเจ็ดคนที่หลบไม่ทัน ถูกยิงล้มลงไปกองกับพื้น

พอยิงกระสุนหมดแม็กกาซีน เหยาจื่อชิงก็ล้วงแม็กกาซีนใหม่จากร่างของลูกน้องที่เสียชีวิตไปแล้วมาบรรจุใหม่ แล้วยิงกราดใส่พวกญี่ปุ่นอย่างบ้าคลั่ง

เหล่าทหารเมื่อเห็นความกล้าหาญของผู้บังคับบัญชา ก็พากันมีขวัญกำลังใจพุ่งสูง ต่างคนต่างลุกขึ้นสู้ตาย ยิงตอบโต้ออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

“เร็ว บรรจุกระสุนต่อเร็ว”

ในเมือง ที่มั่นปืนใหญ่ของฝ่ายจีน ผู้หมวดหมวดปืนใหญ่กำลังตะโกนสั่งลูกน้องให้เร่งยิงปืนใหญ่ เขาอยากจะใช้ปืนใหญ่สนามกับปืนครกพวกนี้ให้เหมือนปืนยิงเร็วซะเดี๋ยวนี้

“ฟิ้ว”

“ฟิ้วๆ”

ในตอนนั้นเอง เสียงแหวกอากาศที่แหลมบาดหูก็ดังขึ้น

ผู้หมวดหมวดปืนใหญ่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาตะโกนสุดเสียง “แย่แล้ว กระสุนปืนใหญ่ของญี่ปุ่น รีบหมอบเร็ว”

แต่ยังไม่ทันขาดคำ กระสุนปืนใหญ่หลายลูกก็ตกลงมาถึงพอดี

“บึ้ม”

“บึ้มๆๆๆ”

วินาทีต่อมา กระสุนปืนใหญ่ก็ระเบิดออก ลูกไฟสว่างวาบขึ้นมาในที่มั่นปืนใหญ่ของฝ่ายจีน กลืนร่างพลปืนใหญ่กว่ายี่สิบนาย พร้อมกับปืนใหญ่สนามอีกสองกระบอก ล้มตายไปเป็นแถบ

...

บนกำแพงเมือง เมื่อขาดการสนับสนุนจากปืนใหญ่ สถานการณ์ของฝ่ายจีนก็ยิ่งวิกฤตมากขึ้น

เมื่อเห็นว่ากองทัพญี่ปุ่นบุกมาถึงตีนกำแพงแล้ว จ้าวหมิง นายทหารคนสนิทของเหยาจื่อชิงก็พูดอย่างร้อนรน “ผู้พันครับ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่ รถถังของญี่ปุ่นมันอันตรายกับเรามากจริงๆ หรือเราจะถอยไปตั้งรับในเมือง แล้วสู้แบบรบในตรอกกับพวกมันดีไหมครับ”

เหยาจื่อชิงปฏิเสธทันควัน “ไม่ได้ กำลังพลของญี่ปุ่นมันมีมากกว่าเราหลายเท่า ถ้าตอนนี้ปล่อยให้พวกมันบุกเข้ามาในเมืองได้ สถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายกับเรามากขึ้น”

จ้าวหมิงพูดต่อ “งั้นให้ผมไปที่ประตูตะวันตก ตามผู้กองกองร้อยที่ 1 มาดีไหมครับ ผมเชื่อว่าด้วยฝีมือยิงปืนใหญ่ระดับพระกาฬของเขา ต้องกำจัดรถถังญี่ปุ่นได้แน่”

เหยาจื่อชิงปฏิเสธอีกครั้ง “ไม่ได้ การรบวันนี้ พี่ตั้งใจสู้ตายอยู่แล้ว ภารกิจของเราคือการตรึงพวกญี่ปุ่นไว้ตรงนี้ เพื่อสร้างโอกาสให้ผู้กองกองร้อยที่ 1 กับพวกเขามีโอกาสฝ่าวงล้อมออกไป

ถ้าตอนนี้ไปตามผู้กองกองร้อยที่ 1 มา แล้วการเสียสละของพี่น้องทหาร และความพยายามของเราที่ผ่านมา มันก็สูญเปล่าน่ะสิ”

จ้าวหมิงไม่พูดอะไรอีก

เขาคว้าปืนกลมือขึ้นมา แล้วระบายความโกรธทั้งหมดใส่พวกญี่ปุ่นที่กำลังบุกเข้ามา

ในตอนนั้น รถถังญี่ปุ่นคันหนึ่งก็บุกมาถึงช่องโหว่ของกำแพง

บนกำแพง ทหารจีนที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว ก็รีบจุดชนวนระเบิดหนัก 10 กิโลกรัมหลายห่อ แล้วโยนลงไปที่ช่องโหว่ของกำแพง

“บึ้ม”

“บึ้มๆ”

มีระเบิดห่อหนึ่งตกลงบนฝาครอบด้านบนของรถถังญี่ปุ่นพอดี แรงอัดมหาศาลทำให้ป้อมปืนของรถถังกระเด็นหลุดออกไป

ทหารยานเกราะญี่ปุ่นที่อยู่ในรถก็ถูกระเบิดตายคาที่

“ตุๆๆ”

แต่ทว่า การยิงตอบโต้ของญี่ปุ่นก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

ทหารจีนกลุ่มนั้นยังไม่ทันจะได้ดีใจที่ทำลายรถถังได้ พวกเขาก็ถูกยิงจนล้มลงไปจมกองเลือด

ปืนครกและเครื่องยิงลูกระเบิดของญี่ปุ่นก็ปรับมุมยิง ระดมยิงกระสุนใส่กำแพงที่พังทลายนั้น

เมื่อได้โอกาส รถถังญี่ปุ่นก็เคลื่อนพลมาพร้อมกับทหารราบอีกครั้ง มุ่งหน้ามายังช่องโหว่ของกำแพง

“บึ้ม”

แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่รถถังญี่ปุ่นกำลังจะบุกเข้ามาในเมือง ก็มีวัตถุรูปร่างคล้ายฝาหม้อลอยมาจากในเมือง ตกลงที่ด้านหลังช่องโหว่ของกำแพง แล้วเกิดระเบิดอย่างรุนแรง

แรงอัดมหาศาล ฉีกกระชากรถถังเกราะบางของญี่ปุ่นจนแหลกละเอียด

ทหารญี่ปุ่นที่บุกมาพร้อมกับรถถังก็โดนลูกหลงไปด้วย บางคนก็ถูกแรงอัดซัดจนกระเด็น บางคนก็ถูกเศษชิ้นส่วนรถถังกระแทกใส่ ต่างก็ร้องโหยหวนล้มลงไปจมกองเลือด

...

[จบแล้ว]