บทที่ 62: รางวัลนี้ไม่ธรรมดาเลย

บทที่ 62: รางวัลนี้ไม่ธรรมดาเลย

"ตกลง เรื่องนี้ก็เอาตามนี้แหละ ข้าจะตัดสินใจให้เจ้าเอง ข้าจะไปถามพี่ฟานให้เจ้า!"

หลิ่วซือหย่ายิ้มแล้วกล่าว "ชิงเยว่ แม้แต่หม่าเสี่ยวเตี๋ยยังเป็นคนฉลาดเลยนะ ถึงกับเป็นฝ่ายมาหาฉู่ฟานดื่มเหล้าด้วย เจ้าลองคิดดูสิ เกรงว่าศิษย์พี่หม่าเสี่ยวเตี๋ยคนนั้นคงจะชอบท่านบรรพชนเข้าแล้ว นอกจากนางแล้ว ยังมีผู้อาวุโสใหญ่กับท่านประมุขซึ่งเป็นหญิงงามล่มเมืองขนาดนั้น ก็ยังยอมเป็นผู้หญิงของเขาเลยนะ ดังนั้น ถ้าพวกเราได้เป็นผู้หญิงของฉู่ฟานล่ะก็ รับรองว่ามีแต่กำไรไม่มีขาดทุนแน่นอน"

ในตอนนี้ หลังจากที่หลิ่วซือหย่าได้กอดบ่มเพาะกับฉู่ฟานเมื่อวานนี้แล้ว ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อฉู่ฟานก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นไปอีก ในใจยิ่งรู้สึกว่าท่านบรรพชนเป็นคนดี ต่อให้ท่านบรรพชนจะเผลออดใจไม่ไหว อยากจะทำอะไรกับนาง นางก็ยินยอม

"ท่าน...เรียกเขาว่าพี่ฟานเหรอ?"

หลิ่วชิงเยว่กล่าวอย่างเขินอาย

หลิ่วซือหย่าพยักหน้า "อืม เขาบอกว่าไม่ต้องเรียกเขาว่าท่านบรรพชนแล้ว ให้เรียกเขาว่าพี่ฟานก็พอแล้ว คิๆ!"

เมื่อเห็นรอยยิ้มอันหวานชื่นของหลิ่วซือหย่า หลิ่วชิงเยว่ก็อดที่จะกล่าวไม่ได้ "พี่หญิง ดูท่าแล้ว ท่านคงจะชอบท่านบรรพชนฉู่ฟานคนนี้เข้าจริงๆ แล้วล่ะ ข้าดูออกนะว่าท่านยิ้มอย่างมีความสุขมาก!"

หลิ่วซือหย่ามีสีหน้าเขินอาย "โธ่เอ๊ย น่ารำคาญจริงๆ เขาดีมากจริงๆ นะ ดีกับพวกเราทุกคนเลย ตราบใดที่เขายินดี ข้าก็ยินดีที่จะเป็นผู้หญิงของเขา"

หลิ่วซือหย่าคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "เอาอย่างนี้แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะไปถามเขาให้เจ้าดู ว่าเขามีความคิดแบบนั้นกับเจ้าหรือเปล่า ตราบใดที่เขายินดี เจ้าห้ามปฏิเสธนะ"

หลิ่วชิงเยว่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนสะดุ้ง รีบกล่าว "พี่หญิง ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า จะไม่ให้เวลาอีกสักสองสามวันค่อยว่ากันอีกทีเหรอ นี่มันกะทันหันเกินไป ข้ายังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ ถึงแม้ว่าข้าจะรู้สึกว่าท่านบรรพชนเป็นคนดีมาก ดีกับพวกเราทุกคน แต่ว่า นี่...นี่มันก็เร็วเกินไปหน่อย"

หลิ่วซือหย่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าว "ก็ได้ เอาเป็นว่า เวลาที่ให้เจ้ามีไม่มากนะ ข้าให้เวลาเจ้าคิดมากที่สุดห้าวัน เข้าใจไหม?"

หลิ่วชิงเยว่ถึงกับพูดไม่ออก อดที่จะบ่นไม่ได้ "พี่หญิง เรื่องนี้จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ? ท่านจะให้เวลาข้าอีกสักสองสามวันไม่ได้เหรอ?"

หลิ่วซือหย่าตวัดสายตาค้อนใส่น้องสาวทันที "นังหนู เจ้าจะไปรู้อะไร? นิกายเหอฮวนของเรามีความเป็นไปได้สูงว่าอีกไม่กี่วันก็อาจจะต้องเปิดศึกกับนิกายเพลิงอัคคีแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าพลังต่ำเกินไป ก็อาจจะเป็นได้แค่เบี้ยตัวหนึ่ง สองนิกายเปิดศึกกัน ยังไม่รู้เลยว่าจะต้องมีคนตายอีกกี่คน พลังของเจ้ากับข้า ยิ่งเพิ่มขึ้นเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น ถึงเวลาที่ต้องสู้กันจริงๆ ก็จะได้มีพลังพอที่จะป้องกันตัวเองได้บ้าง"

หลิ่วชิงเยว่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนสะดุ้ง "จะไม่จริงใช่ไหม? คนของนิกายเพลิงอัคคีมีมากกว่าพวกเรา พัฒนาการก็ดีมากด้วย ช่วงนี้ยังช่วยนิกายวิญญาณเหมันต์สู้กับกองกำลังของนิกายจันทราครามอีก เกรงว่าถ้าทำผลงานได้ดีก็อาจจะได้รับรางวัลอะไรบ้าง ไม่แน่ว่ายอดฝีมือระดับจักรพรรดิปราณอาจจะมีมากกว่าหนึ่งคนก็ได้ ถ้าพวกเราต้องสู้กับนิกายเพลิงอัคคีจริงๆ เกรงว่าคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาหรอก"

พูดถึงตรงนี้ หลิ่วชิงเยว่ก็ขมวดคิ้ว "พี่หญิง ข่าวนี้เชื่อถือได้เหรอ? ท่านบรรพชนบอกท่านมาเหรอ?"

หลิ่วซือหย่าจึงกล่าว "ไม่ต้องให้เขาบอก ข้าก็รู้แล้ว เมื่อวานทูตของนิกายเพลิงอัคคีก็มาแล้ว มาทวงคนล่วงหน้าหนึ่งวันเลย ผลก็คือ ถูกท่านผู้อาวุโสใหญ่กับท่านประมุขฆ่าทิ้งไปหมดแล้ว ยังให้พวกเราศิษย์ลงทะเบียนบางคนไปจัดการกับศพด้วยนะ เรื่องนี้อีกไม่นานก็คงจะแพร่กระจายไปทั่วแล้ว ครั้งนี้ถือว่าเป็นการแสดงความเด็ดขาดของพวกเราโดยสมบูรณ์แล้ว"

หลิ่วชิงเยว่ได้ฟังก็พยักหน้า "ดูท่าแล้ว คงจะเป็นเพราะมีท่านบรรพชนอยู่ ท่านประมุขพวกนางถึงได้มั่นใจขนาดนี้ ถึงได้กล้าทำแบบนี้ ถ้ามีท่านบรรพชนอยู่ ก็คงไม่ต้องกังวลอะไรแล้วล่ะ"

หลิ่วซือหย่าอดที่จะยิ้มไม่ได้ "ถึงแม้ท่านบรรพชนจะเก่งกาจ แต่ถ้าเขาอยู่คนเดียว สองนิกายสู้กัน ก็คงไม่มีโอกาสมาดูแลพวกตัวเล็กๆ อย่างพวกเราหรอกใช่ไหม? ดังนั้น พลังของเจ้า ทางที่ดีก็ควรรีบเพิ่มขึ้นมาบ้าง แบบนี้จะปลอดภัยกว่า รู้ไหม? พี่สาวคนนี้ไม่อยากเห็นเจ้าตายนะ"

หลิ่วชิงเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "พูดก็ถูก โลกใบนี้ มีแต่ต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น"

--- สิ้นสุดเนื้อหา ---