ตอนที่ 19 เตรียมแผนการปะทะ

 ทะลุมาโลกยุคกลางข้ามีตัวช่วย

ตอนที่ 19 เตรียมแผนการปะทะ

เลเวลของ ริงกุมะ สูงถึงเลเวล 33 และไม่ควรประมาทความแข็งแกร่งของมัน

สไตรค์เป็นโปเกมอนที่มีเลเวลสูงสุดในฝั่งของไรอันก็มีเลเวลอยู่ที่เลเวล 28 เท่านั้น

แม้ว่าเลเวลจะไม่สามารถวัดประสิทธิภาพการต่อสู้ของโปเกมอนได้อย่างสมบูรณ์ แต่ช่องว่างห้าเลเวลก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะชดเชย

ดังนั้นคุณยังต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนการปะทะ

“พวกผู้เล่นไม่มีความหวัง ลุงไวท์และสเปียร์ก็ต้องคุมเชิงอยู่ในเมือง ดูเหมือนว่าฉันจะพึ่งพาได้แค่ตัวเองเท่านั้น”

ไรอันรู้สึกหมดหนทางนิดหน่อย เวลาที่เขาอัญเชิญผู้เล่นมานั้นกระชั้นเกินไป ความแข็งแกร่งของผู้เล่นยังไม่ทันได้เติบโต ตอนนี้เขาต้องจัดการกับปัญหานี้ด้วยตัวเอง

“ในอนาคตเมื่อผู้เล่นเติบโตขึ้นมันจะไม่เป็นไร” ไรอันทำได้เพียงปลอบใจตัวเอง “มาสุ่มของรางวัลกันก่อนแล้วดูว่ามีอะไรที่เราพอใช้ได้บ้าง”

ก่อนหน้านี้มีเขาเพิ่งได้โอกาสสุ่มรางวัลถึงสามครั้ง แต่เขายังไม่ได้ใช้

“ไม่ต้องมีพิธีกรรมแล้ว ฉันเชื่อในโชคของฉัน แค่สุ่มมาเล้ย!” ไรอันเต็มไปด้วยความมั่นใจ

[ขอแสดงความยินดีกับการสุ่ม โปเกบอล x 3, โปเกบอล x 3, โปเกบอล x 3]

“???...”

“นี่เราใช้สายตามากเกินไปเลยมีภาพซ้อนหรือเปล่า?”

ไรอันขยี้ตาแล้วอ่านอีกครั้ง แต่ข้อความบนแผงไม่เปลี่ยนแปลงเลย

เมื่อมองดูโปเกบอลทั้งเก้าบนแผง ไรอันจึงตัดสินใจบูชาต่ออาร์เซอุสก่อนที่จะจับฉลากในอนาคต เขานี่เหลือจะเชื่อกับโชคของเขาจริงๆ!

“แต่สุ่มได้โปเกบอลก็ไม่เลวนะ น่าจะสามารถใช้จัดการกับริงกุมะได้”

ไรอันนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาเพิ่งช่วยโคโคโดราให้พ้นจากปัญหาเมื่อเช้า ถึงตอนนั้นเขาน่าจะใช้โปเกบอลขัดขวางการโจมตีของริงกุมะได้

ขณะที่เขากำลังคิดหาวิธีจัดการกับริงกุมะ โคโคโดราก็วิ่งเข้ามา

“คุโอะ คุโอะ!” มันทำท่าทางหลายอย่างใส่ไรอัน

“นายจะสู้ด้วยเหรอ?”

“คุโอะ!” โคโคโดราพยักหน้าอย่างดุเดือด

เดิมทีตัวมันรู้สึกขอบคุณไรอันมากที่รับมันเข้ามา หลังจากได้ยินว่าไรอันกำลังจะต่อสู้กับริงกุมะ มันก็รอแทบไม่ไหวที่จะขอเข้าร่วมการต่อสู้

“แต่นายยังเด็กอยู่ โอเคไหม? เฮ้ยนี่ที่จริงนายเลเวลแล้ว 18 หร๊อ?”

ไรอันไม่เคยตรวจสอบเลเวลของโคโคโดราเพราะคิดว่ามันเพิ่งเกิด แต่กลับกลายเป็นว่ามันเลเวล 18 แล้ว

พูดได้แค่ว่าร่างกายของโคโคโดรามันหลอกลวงเกินไป

“เป็นเรื่องจริงที่สัตว์ร้ายนั้นอยู่เหนือรูปลักษณ์ของมัน โอเค ฉันจะพานายไปด้วยเมื่อถึงเวลา แล้วเราจะต่อสู้ร่วมกัน”

“คุโอะๆ!”

โคโคโดรากรีดร้องอย่างตื่นเต้นสองครั้ง มันชอบการผจญภัยและการต่อสู้ ไม่เช่นนั้นมันคงไม่แอบออกมา

ในอดีตมันเคยเล่นต่อสู้กับเพื่อนในฝูง ดังนั้นมันจึงมีเลเวลสูงขนาดนี้

แต่การต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นไม่ใช่การต่อสู้ที่แท้จริง และมันก็กระตือรือร้นมากที่จะได้ต่อสู้แบบจริงจัง

“พักผ่อนเยอะๆนะ พรุ่งนี้เมื่อนายฟื้นพลังทั้งหมดแล้ว เราจะเผชิญหน้ากับริงกุมะ”

แม้ว่าไรอันอยากจะแก้ปัญหาริงกุมะในตอนนี้และทำภารกิจเสริมให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด

แต่สไตรค์ถูกหินถ้ำถล่มชนใส่เมื่อเช้าก็จำเป็นต้องพักฟื้นสักพัก เขาจึงสามารถท้าทายริงกุมะได้ในวันพรุ่งนี้เท่านั้น

หลังจากได้รับคำตอบเชิงบวกโคโคโดราก็จากไปอย่างพึงพอใจ และอมาคาจิที่ถืออัญมณีหญ้าไว้บนหัวก็กระโดดขึ้นไปหาไรอันอีกครั้ง

"อาม๊า"

"ไม่!"

ก่อนที่อมาคาจิจะทันได้พูดอะไร ไรอันก็ตัดบทไปก่อนแล้ว

ทันทีที่เขาเห็น เขาก็พอรู้ว่าเจ้าตัวน้อยก็มาที่นี่เพื่อขอร่วมการต่อสู้ด้วย

“ในการต่อสู้ระหว่างบอสเลเวล 20 ถึง 30 เธอที่เลเวลแค่ 8 ไม่กลัวริงกุมะกินเธอในคำเดียวหร๊อ!”

"อาม๊ะ!"(`へ≠)

“อย่าโกรธไปเลยน่า นอกจากนี้ ตอนนี้เธอยังมีทักษะไม่มากพอ เธอจะสู้ได้ยังไง? ตราบใดที่เธอมีทักษะอะไรที่สามารถใช้ได้ ฉันจะพาเธอไปสู้ด้วยก็ได้”

“อาม๋า?” (จริงเหรอ?)

ไรอันลังเลมากเมื่อเห็นแบบนี้ เป็นไปได้ไหมที่เจ้าตัวเล็กคนนี้จะมีความสามารถอื่นซ่อนอยู่?

แต่พอเขาลองคิดดูว่าอมาคาจิเลเวลแปดจะสามารถเรียนรู้ทักษะประเภทใดได้บ้าง เช่น การหมุนด้วยความเร็วสูง? ทักษะนี้มีประโยชน์อะไร?

ประโยชน์เพียงอย่างเดียวคือช่วยให้ริงกุมะเคี้ยวมันได้ง่ายขึ้น แค่เปิดปากและกัดมัน มันจะหมุนด้วยความเร็วสูงและหลุดเปลือกออกไปโดยตรง

ไม่ว่าเขาจะคิดอย่างไร ไรอันก็รู้สึกว่าอมาคาจิ ไม่มีทักษะใดที่ใช้งานได้ ดังนั้นเขาจึงตอบอย่างยืนยัน:

“จริงๆ ตราบใดที่เธอรู้ทักษะที่มีประโยชน์ ฉันจะพาเธอไปด้วย”

"อาม้าา~"

อมาคาจิ ยิ้มอย่างมั่นใจ จากนั้นหลับตาและเริ่มสร้างพลังงาน และอัญมณีหญ้าที่อยู่เหนือหัวของเขาก็เปล่งประกายเล็กน้อยเช่นกัน

ตอนแรก ไรอันคิดว่ามันก็แค่อวดดีไปงั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป กอหญ้าเล็กๆ สองสามต้นก็ค่อยๆ เติบโตรอบๆ ตัวอมาคาจิ

"ไม่จริงน่า"

ไรอันไม่อยากจะเชื่อเลย เขาเข้าใกล้หญ้าด้วยมือของเขาและรู้สึกถึงพลังพิเศษจากพวกมัน

“มันเป็นท่าสนามหญ้าจริงๆ!”

ไรอันมองไปที่อมาคาจิมังคุดน้อยที่เหนื่อยล้าและหอบด้วยใบหน้าที่ตกตะลึง

สนามหญ้าเป็นดุจเวทย์มนตร์เล็กน้อย เพียงแค่ยืนอยู่บนนั้นก็สามารถเพิ่มพลังของโปเกมอนธาตุหญ้าได้และยังฟื้นฟูสุขภาพของโปเกมอนบนสนามได้

และในความเป็นจริง เกมนี้ไม่มีการจำกัดการใช้ ตราบใดที่ความแข็งแกร่งทางกายภาพและพลังงานของคุณสามารถรองรับได้ คุณก็สามารถรักษาสนามไว้ได้เสมอ

ทักษะนี้มีประโยชน์มากจริงๆ แต่อมาคาจิน้อยเรียนรู้ได้อย่างไร ในเวลานี้ ไรอันสังเกตเห็นมณีหญ้าเหนือหัวของอมาคาจิ

หรือจะเป็นเพราะอัญมณีชิ้นนี้หรือเปล่า?

เอฟเฟกต์ของมณีหญ้าในเกมคือสามารถเพิ่มพลังของท่าประเภทหญ้าได้หลังจากถือไว้ แต่ไม่ได้บอกว่าจะช่วยให้โปเกมอนเรียนรู้ทักษะได้

ดูเหมือนว่าไอเท็มในเกมเหล่านี้จะมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในความเป็นจริง

"อาม้า~"

อมาคาจิมีความสุขมากหลังจากเห็นว่าเธอปล่อยทุ่งหญ้าสีเขียวได้สำเร็จ แล้วมองไรอันอย่างภาคภูมิใจมาก ด้วยสีหน้าว่าเขากำลังจะต้องเชิดชูฉัน

“ทักษะของเธอไม่ค่อยเสถียรเกินไป และด้วยหญ้าเพียงไม่กี่ต้น มันไม่มีผลต่อการฟื้นฟูมากนัก”

เมื่ออมาคาจิได้ยินประโยคนี้ เธอก็พองปากขึ้นทันที ให้ตายเถอะ คุณดูถูกทักษะที่ฉันฝึกฝนมาอย่างหนักเพื่อพัฒนาจริงๆ!

“แต่! ฉันต้องยอมรับว่าทักษะนี้มีประโยชน์จริงๆ ฉันเห็นด้วยกับเธอที่จะเข้าร่วมในการต่อสู้วันพรุ่งนี้ แต่เธอไม่สามารถอยู่แนวหน้าเกินไป เธอต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉัน”

"อาม่า~" การแสดงออกของอมาคาจิ เปลี่ยนจากมืดมนเป็นแจ่มใสในทันที และเธอก็บินไปหา ไรอันอย่างมีความสุข

ไรอันกอดมันแล้วใช้มือลูบกลีบเลี้ยงของมันเบาๆ

อันที่จริงแล้ว คำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงการหยอกเย้าอมาคาจิ ในใจเขาภูมิใจในตัวอมาคาจิมาก

เธอสามารถเรียนรู้ท่าสนามหญ้าได้ตั้งแต่เลเวล 8 ถึงจะได้รับความช่วยเหลือจากมณีหญ้าก็ตามแต่น่าทึ่งมาก และมันแสดงให้เห็นว่าตัวเธอมีความสามารถแฝงไว้มากมาย

และอมาคาจิก็ทำงานอย่างหนักเพื่อเรียนรู้ท่านี้เพียงแค่เพราะมันอยากช่วยเขา และเขาก็ไม่ต้องการที่จะดำเนินชีวิตตามความจริงใจนี้

“ในกรณีนี้ พรุ่งนี้จะมีกองกำลังรบสามกองกำลัง ได้แก่ สไตรค์เลเวล 28 โคโคโดราเลเวล 18 และมังคุดน้อยอมาคาจิเลเวล 8”

“สไตรค์เป็นกำลังหลัก และโคโคโดราก็สามารถมีบทบาทในการเป็นแทงค์ชั่วคราวได้ อมาคาจิเป็นหน่วยสนับสนุนจากด้านหลัง และด้วยไอเท็มของฉัน เราน่าจะจัดการกับเจ้าริงกุมะตัวนั้นได้”

ไรอันคำนวณความกล้าหาญในการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายทางจิตใจ เขารู้สึกมั่นใจกว่า 70% ว่าจะเอาชนะริงกุมะได้ แม้ว่าเขาจะเอาชนะมันไม่ได้ แต่พวกเขาก็ยังเผ่นได้ 100%

สิ่งนี้ทำให้เขาสบายใจมาก แต่เขาก็ยังพร้อมที่จะวางแผนเพิ่มเติมอีกสองสามแผนเผื่อไว้ ท้ายที่สุดแล้ว เขาไม่ใช่ผู้เล่นและไม่มีโอกาสฟื้นคืนชีพ

ในขณะที่ไรอันยังคงเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้ ผู้เล่นก็ทำภารกิจประจำวันเสร็จสิ้นและออกจากเกมก่อนเวลาสักพัก

พวกเขาแทบรอไม่ไหวที่จะถามเหลาเย่ว่ารู้สึกอย่างไรเมื่อตายในเกม และกลไกบทลงโทษคืออะไร

___________________________

เพจถ้าเช่นนั้นข้าขอลา

อาร์เซอุส