ตอนที่ 4 ผู้เล่นออนไลน์แล้ว

 ทะลุมาโลกยุคกลางข้ามีตัวช่วย

ตอนที่ 4 ผู้เล่นออนไลน์แล้ว

วันรุ่งขึ้นก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

“อย่ารนๆๆ แค่มองว่าเป็นบทละคร”

ไรอันตบหน้าตัวเอง พยายามทำให้สีหน้าของเขาดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น

ชาติก่อนเขาสื่อสารกับผู้อื่นได้ไม่เก่งนัก ไม่ต้องพูดถึงการทำหน้าที่เป็น NPC เพื่อสื่อสารกับผู้เล่นในตอนนี้ สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกกังวลมาก กลัวว่าผู้เล่นจะเห็นข้อบกพร่องของเขา

“คะแนนการสร้างเริ่มถูกใช้ไปแล้ว ดูเหมือนว่ามีคนกำลังสร้างตัวละครแล้ว”

คะแนนการสร้าง ก็เป็นหนึ่งในพลังนิ้วทองของไรอัน มันมีฟังก์ชั่นมากมาย หนึ่งในนั้นคือการสร้างร่างกายให้ผู้เล่น

แผงภารกิจดึงมาเฉพาะจิตสำนึกของผู้เล่นบนบลูสตาร์และไม่ได้จัดเตรียมร่างกายไว้

การสร้างร่างกายของผู้เล่นต้องใช้คะแนนการสร้าง ไรอันจะได้รับคะแนนการสร้างทุกวัน ยิ่งอาณาเขตของเขาใหญ่ขึ้นและเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นเท่าไร เขาก็จะยิ่งได้รับคะแนนการสร้างมากขึ้นเท่านั้น

ในทางตรงกันข้าม หากดินแดนถูกทำลายหรือถูกครอบครองโดยผู้อื่น คะแนนการสร้างที่เขาได้รับทุกวันก็จะลดลงเช่นกัน หากดินแดนถูกครอบครองโดยผู้อื่นโดยสมบูรณ์ เขาจะไม่ได้รับคะแนนการสร้างอีกต่อไป

แม้ว่าดินแดนของไรอันจะยังไม่ได้ถูกรุกรานโดยผู้อื่น แต่ก็ได้รับความเสียหายมากมายเช่นกัน มีคะแนนการสร้างไม่มากนักที่สามารถรับได้ทุกวัน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงจำกัดจำนวนคนในช่วงเบต้า

“นายท่าน ห้องรับแขกได้รับการทำความสะอาดแล้วขอรับ และข้ารับใช้ก็ถูกส่งออกไปหมดแล้ว ท่านสามารถอัญเชิญผู้มาเยือนเหล่านั้นจากอาณาจักรพระเจ้าได้จริงหรอ?” ไวท์ถามด้วยความเคารพ

เมื่อเช้านี้เอง ที่นายน้อยไรอันเล่าว่าเขาต้องการห้องที่ใหญ่กว่าสองห้องเพื่ออัญเชิญผู้มาเยือนจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ ตอนแรกเขาคิดว่านายน้อยไรอันได้รับบาดเจ็บที่หัวเพราะนายน้อยตกลงไปในน้ำ

แต่เมื่อทันทีที่นายน้อยอันเสกถุงอาหารออกมาจากอากาศ เขาก็เกิดความสงสัยเล็กน้อย

ตามที่นายน้อยไรอันกล่าว เขาได้รับการรู้แจ้งจากสวรรค์เมื่อเขาตกลงไปในน้ำ และพระเจ้าผู้สร้างก็มอบอำนาจให้เขาเรียกผู้มาเยือนจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ ผู้มาเยือนจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นอมตะและมาช่วยสร้างอาณาเขตของตน

แม้ว่าไวท์จะสับสนเล็กน้อย แต่เขาไม่สามารถอธิบายได้ว่าถุงอาหารนั้นถูกเสกมาอย่างไร เขาทำได้เพียงทำตามคำสั่งของนายน้อยไรอันและจัดห้องรับแขกให้เท่านั้น

“เรื่องนี้จะต้องห้ามไม่ให้บุคคลที่สามล่วงรู้โดยเด็ดขาด หากเข้าถึงหูผู้ศรัทธาที่บ้าคลั่งจากวิหารโพไซดอน อาจเกิดปัญหาใหญ่ขึ้น” ไรอันเตือนอีกครั้ง

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดที่จะเรียกผู้เล่นมาทำปาฏิหาริย์เพื่อให้กำลังใจผู้คน แต่ทั้งอาณาจักรอาราดเชื่อในเทพเจ้าแห่งท้องทะเล ลูเกีย

รวมถึงอาณาเขตของเขาเองก็เคยมีโบสถ์ของวิหารโพไซดอน แต่ถูกกระแสสัตว์ร้ายทำลายเกลี้ยง และบาทหลวงก็เสียชีวิตในสนามรบด้วย

แต่ในไม่ช้าอธิการคนใหม่จะมาสถาปนาศาสนจักรขึ้นมาใหม่ ถ้าพวกเขารู้ว่าไรอันสามารถอัญเชิญผู้มาเยือนจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ได้ พวกคงจะ "เชิญ" เขาไปที่วิหารโพไซดอนในฐานะแขกอย่างแน่นอนเพื่อศึกษาว่าเขาทำได้อย่างไร

“ข้าทราบแล้ว ข้าขอสาบานด้วยเกียรติและชีวิตของข้าว่าข้าจะไม่เปิดเผยข้อมูลใดๆ ออกไป” ไวท์ดูเคร่งขรึม

“อย่าจริงจังนัก ข้าจะไม่เชื่อใจท่านได้ยังไง ข้าจะไปที่ห้องรับแขกก่อน ดังนั้นข้าจะรบกวนท่านเฝ้าประตูให้ที”

“ตามบัญชา!”

ในเวลานี้ เฉินหยานได้สวมหมวกกันน็อคตั้งแต่เนิ่นๆ และกำลังรอให้การนับถอยหลังสิ้นสุดลง

ซู รั่วเฟิงคลิกลิงก์จองหลังจากกลับบ้านเมื่อวานนี้เหมือนกัน และหมวกกันน็อคก็ถูกส่งไปที่หน้าประตูบ้านของเขาด้วย

แต่เขาไม่เห็นว่าใครเป็นคนส่งพัสดุ และภาพที่กล้องจับไว้ก็กระตุกในขณะนั้น

อย่างไรก็ตาม เฉินหยานไม่เชื่อว่าจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ มันไม่ได้มีปัญหาทั้งในตอนเช้าและตอนเย็นก็ไม่ติดขัด

สิ่งนี้ทำให้เขาเชื่อในเกมนี้มากขึ้นอีกเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งมหัศจรรย์เช่นนี้ก็สามารถทำได้ เป็นไปไม่ได้หรอที่จะพัฒนาเกมเสมือนจริง

"3, 2, 1, 0"

เมื่อการนับถอยหลังสิ้นสุดลง เฉินหยานเริ่มรู้สึกง่วง จากนั้นดวงตาของเขาก็ตกสู่ความมืด

ทันใดนั้นก็มีแสงส่องผ่านความมืดเข้ามาทำให้เขาต้องลืมตาขึ้น

“แม่งเอ้ย! ทำไมฉันถึงอยู่บนฟ้าได้วะ!”

เฉินหยานมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้เขาลอยอยู่ในอากาศ โดยมีป่าเขียวชอุ่มอยู่ข้างใต้

“เฮ้ เดี๋ยวนะ! ทำไมฉันต้องเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง!”

ก่อนที่เขาจะทันตอบสนอง ร่างกายของเขาก็ร่วงลงไปอย่างรุนแรงและควบคุมไม่ได้

“ฉันกลัวความสู๊งงงงงงงงงงง!”

เมื่อเขากำลังจะล้มลงกับพื้น ร่างของเขาก็หยุดและเริ่มเคลื่อนตัวผ่านป่า

“ฉันสามารถเดินผ่านต้นไม้พวกนี้ได้จริงๆ แหะ ดูเหมือนว่าตอนนี้ฉันยังอยู่ในสถานะวิญญาณ นี่คือแอนิเมชั่นเปิดเรื่องเหรอ?”

เฉินหยานค่อยๆ ตระหนักได้ว่าดูเหมือนเขายังไม่มีร่างกาย ช่างน่าตกใจจริงๆ! ดังนั้นเขาจึงสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบด้วยความสนใจอย่างมาก

"แสง! พื้นผิวของต้นไม้! และระลอกน้ำ! มันอย่างกับของจริงเลย! ให้ตายเถอะ เกมนี้สุดยอดมว๊าก!"

แม้ว่าจะยังสัมผัสไม่ได้ แต่แค่ภาพเพียงอย่างเดียวก็สามารถทำให้เฉินหยานระเบิดได้

“ตัวประหลาดพวกนี้คือสิ่งที่เกมเรียกว่าโปเกมอนหรือเปล่า?”

“ให้ตายเถอะ ตัวหนอนตัวนี้ตัวใหญ่มาก! ยูนิคอร์นตัวนั้นก็ตัวใหญ่มาก! นกสองตัวนั้นตีกันเหรอ?

ปีกดูเล็ก แต่ลมที่พัดออกมานั้นค่อนข้างแรงแฮะ!” ก่อนที่เฉินหยานจะมองดูชัดๆ เขาก็ได้บินออกจากป่าและมาถึงเมืองหนึ่งแล้ว

“เมืองนี้มีกลิ่นอายของสถาปัตยกรรมยุคกลางแบบตะวันตก มันยังอยู่ในสังคมศักดินาหรือเปล่า? มี NPC ค่อนข้างมาก แต่ทุกคนก็ดูแตกต่างกันไป รายละเอียดในเกมนี้ดีมาก! บริษัทไหนทรงพลังขนาดนี้ฟร่ะเนี่ย?”

ในขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เฉินหยานก็บินอยู่เหนือตัวปราสาทของเมืองแล้ว จากนั้นข้อความก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา

[ขอต้อนรับสู่โลกของเหล่าโปเกมอน โปรดสร้างตัวละครของคุณก่อนสนุกไปกับการผจญภัย]

[คุณชื่ออะไร?]

"ผู้เงียบขรึม"

[ตั้งชื่อตัวละครสำเร็จแล้ว]

[กรุณาออกแบบรูปร่างและรูปลักษณ์ของคุณ]

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าเฉินหยาน รูปร่างนั้นดูเหมือนเขาทุกประการ เขาสามารถปรับรูปร่าง อวัยวะ และรายละเอียดอื่นๆ ได้ตามต้องการ

“โอ้ ตอนนี้มันเป็นส่วนที่น่ารำคาญที่สุดในการบีบหน้า มันยากเกินไปที่จะปรับทุกรายละเอียด แค่เปลี่ยนแบบสุ่ม 10%”

“น่าเสียดายที่ไม่สามารถเปลี่ยนเพศได้ ไม่เช่นนั้น ฉันอยากจะลองรับบทเป็นผู้หญิงจริงๆ ดูสักครั้ง”

[การสร้างตัวละครเสร็จสมบูรณ์ โปรดเริ่มต้นการผจญภัยในโลกโปเกมอน เราขอให้คุณมีความสุขในการผจญภัย]

“ถ้าอย่างนั้นคุณควรวางฉันลง เดี๋ยว! คุณจะทำแบบเดิมไม่ได้นะ!”

ก่อนที่เฉินหยานจะพูดจบ ร่างกายของเขาก็ร่วงลงอีกครั้ง และจิตสำนึกของเขาก็ตกอยู่ในความมืด

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าเขานอนอยู่บนพื้นโดยที่หลังยังรู้สึกหนาวอยู่

“โคตรเรียว! ฉันไม่ได้อยู่ในเกมเหรอ? เป็นไปได้ไง?”

เฉินหยานลุกขึ้นนั่งทันที แตะพื้นก่อน จากนั้นจึงหายใจเข้าลึกๆ

“ให้ตายเถอะ! สัมผัสนี้! กลิ่นนี้! มันเหมือนกับความเป็นจริงทุกประการ! นี่มันเกมเสมือนจริงๆ!”

ความรู้สึกนี้เหมือนกับความเป็นจริงทุกประการทำให้เขารู้สึกไม่จริงเลยตอนนี้เทคโนโลยีก้าวหน้ามาขนาดนี้แล้วหรอ? แล้วทำไมเมื่อก่อนถึงไม่มีข่าวอะไรเลย? อีกสองคนที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับเขาก็ตกใจเช่นกัน

"โอ้พระเจ้า! มันเป็นเกมที่ดื่มด่ำกับประสาทสัมผัสทั้งห้าจริงๆ! ฉันเคยเห็นมันแค่ในนิยายออนไลน์มาก่อน แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะสามารถเล่นมันได้จริงๆ!"

“นี่ไม่ใช่ความฝันเหรอ! ฟ่อ~ ฉันยังรู้สึกเจ็บอยู่!” ผู้เล่นคนนึงบีบแขนอย่างแรงแล้วถูต่อไปจนเจ็บ

“นายใช่ รั่วเฟิง ใช่ไหม?” เฉินหยาง มองไปที่ผู้เล่นที่กำลังถูแขนของเขา

“หยานซี? ทำไมนายถึงเปลี่ยนไป?”

“ไม่ได้ปรับหน้าเหรอ?

“ทำไมต้องปรับหน้าด้วยล่ะ? ฉันดูสมบูรณ์แบบจะตาย ไม่งั้นมันจะทำลายความสง่างามของฉัน!”

เฉินหยานมองไปที่ซู รั่วเฟิง ที่ดูมั่นหน้ามั่นโหนก และมุมปากของเขาก็กระตุกเล็กน้อย

“พูดถึงแล้ว เกมนี้มันสุดยอดมาก มันสมจริงมาก ถ้าไม่มีชื่อบนหัวของนาย ฉันคงคิดว่านายเป็น NPC”

“เอาจริงแล้ว ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าวงการเกมมันจะมาถึงจุดนี้ได้” ผู้เล่นอีกคนก็แทรกเข้ามาเช่นกัน

“สวัสดี เรามาทำความรู้จักกันดีกว่า เกมของฉันชื่อ [ใบไม้เดียวร่วงรู้สารทฤดู] เรียกฉันว่าใบไม้ก็ได้”

ใบไม้เห็นว่าเฉินหยานและซู รัวเฟิงดูเหมือนจะรู้จักกัน ดังนั้นเขาจึงริเริ่มแนะนำตัวเอง

“ใบไม้เดียวร่วงรู้สารทฤดูเหรอ? ฟังดูเหมือนชื่อของปรมาจารย์เกม ฉันชื่อ [ลมตะวันตกค่ำคืนนี้] เรียกฉันว่า ลมตะวันตก ก็ได้”

“ฉันชื่อ [ผู้เงียบขรึม] เรียกฉันเงียบขรึมก็ได้”

ก่อนที่เฉินหยานจะแนะนำตัวเสร็จ ประตูห้องรับแขกก็ถูกเปิดออก

ชายในชุดดำเดินเข้ามาโดยถือสิ่งมีชีวิตสีม่วงไว้ในมือ

ผู้เล่นทั้งสามคนต่างมองดูเขาอย่างสงสัย ขณะที่พวกเขากำลังจะพูด พวกเขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยคำพูดของชายคนนั้น

“ยินดีต้อนรับผู้มาเยือนทุกท่านจากอาณาจักรพระเจ้า ข้ารู้ว่าพวกท่านมีข้อสงสัยมากมายในใจตอนนี้ แต่ก่อนที่ฉันจะอธิบายสถานการณ์ กรุณาสวมเสื้อผ้าก่อน!”

ไรอันมองดูคนสามคนที่เปลือยเปล่าตรงหน้าเขาและรู้สึกหมดหนทางที่เขาเตรียมเสื้อผ้าไว้อย่างชัดเจน

เขายังออกไปรออยู่ข้างนอกสักพักหนึ่ง แต่เมื่อเขาเข้ามา เขายังคงเห็นสิ่งของที่ไม่สามารถบรรยายได้สามชิ้นห้อยอยู่รอบๆ

“เด็กๆ ห้ามมองนะ ระวังเป็นตากุ้งยิง”

ไรอันรีบปิดตาของอมาคาจิ

"อามะ?"

___________________________

เพจถ้าเช่นนั้นข้าขอลา

ลูเกีย