บทที่ 245 หมัดเดียวพิชิตหมื่นวิญญาณ! หินลับคมที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์!

จากนั้น

ซูซิงได้ติดต่อกับหอเสียดฟ้าอีกครั้ง

"เป้าหมายต่อไป——"

"【ศาลาวีรชนผู้กล้า】!"

เมื่อเสียงอันสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยเจตจำนงอันสูงส่งของซูซิง

ดังก้องขึ้นในพื้นที่หลักของหอเสียดฟ้า

หอยักษ์ที่ทะลุฟ้าซึ่งเพิ่งฟื้นคืนสู่สภาพสมบูรณ์

ก็พลันปล่อยแสงเทพอันเจิดจ้าระยิบระยับยิ่งกว่าครั้งใดๆ ที่ผ่านมา!

【ติ๊ง! ล็อคคำสำคัญ:【ศาลาวีรชนผู้กล้า】!】

【ติ๊ง! กำลังระบุพิกัดของมิติ... ระบุสำเร็จ! มิติแห่งนี้มีกฎเกณฑ์พิเศษ การเดินทางต้องใช้พลังงาน 200,000,000 แต้ม! ยืนยันหรือไม่?】

"ยืนยัน!"

ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย!

ตูม——!!!!

ประตูดาวอันเจิดจ้าที่เพิ่งส่งซูซิงกลับมาจากทะเลแห่งความโกลาหล

ก็ปล่อยแสงสว่างพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง!

ภาพภายในประตู

จากกระแสแห่งกฎเกณฑ์อันเต็มไปด้วยความดิบ โกลาหล และรุนแรง

กลับเปลี่ยนเป็น...

สนามรบโบราณอันไร้ขอบเขต เงียบเหงา เปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งการนองเลือดและเกียรติภูมิ!

นั่นคือผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ที่ลอยอยู่ในรอยแยกระหว่างมิติอันไม่มีผู้ใดรู้จัก

ท้องฟ้า

เป็นสีแสงยามสนธยาที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์

พระอาทิตย์ดวงโตสีแดงเข้มที่กำลังลับขอบฟ้า

ดุจดังม่านตาของเทพผู้กำลังสิ้นใจ

แขวนนิ่งอยู่ ณ ขอบฟ้า

โปรยแสงอัสดงอันเศร้างาม

พื้นแผ่นดิน

คือพื้นดินแห้งแตกระแหงชุ่มไปด้วยเลือดจนกลายเป็นสีแดงเข้ม

ธงรบนับไม่ถ้วนที่ขาดวิ่น

อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่แตกหัก

และซากเครื่องจักรสงครามขนาดมหึมาสูงหมื่นจั้ง

ดุจดังป้ายหลุมศพอันเงียบงัน

กระจายอยู่บนสนามรบอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตนี้

กำลังเล่าเรื่องราวอย่างไร้เสียงถึงสงครามมหากาพย์อันน่าตื่นตะลึงที่ถูกลืมเลือนไปในสายธารแห่งกาลเวลา

กระแสพลังแห่งจิตวิญญาณนักรบที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุด

แต่กลับเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และความห้าวหาญอย่างสุดใจ

ราวกับเป็นสัญญาณไฟแห่งสงครามที่เป็นรูปธรรม

ลอยขึ้นจากทุกรอยแยกของพื้นดิน

พุ่งตรงสู่ฟากฟ้า!

นี่

คือจุดหมายของภารกิจเปลี่ยนขั้นหก การหยุดพักครั้งที่สอง——【ศาลาวีรชนผู้กล้า】!

สถานที่อันเป็นจุดสุดท้ายที่ฝังร่าง

ตั้งแต่กำเนิดจักรวาล

ผ่านมาหลายยุคสมัย

จากหลากหลายมิติภพ

วิญญาณนักรบผู้ไม่ยอมแพ้ของเหล่าวีรบุรุษที่สิ้นชีพในสงคราม!

ซูซิงก้าวออกไปหนึ่งก้าว

ร่างของเขา

ทะลุผ่านพื้นที่อันไร้ที่สิ้นสุดในทันที

ลงมาสู่สนามรบโบราณอันเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการฆ่าฟันและเกียรติภูมิแห่งนี้

【ติ๊ง! คุณได้เข้าสู่พื้นที่พิเศษ【ศาลาวีรชนผู้กล้า】!】

【ติ๊ง! ภารกิจเปลี่ยนขั้นหก (สอง): การพิสูจน์พลัง, เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว!】

【ข้อกำหนดภารกิจ: ณ ที่แห่งนี้ จงเอาชนะ【วีรชนผู้กล้าโบราณ】ระดับขั้นหกจำนวนหนึ่งหมื่นนายในการต่อสู้โดยตรง!】

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น!

ตุ้ม——!

ตุ้ม——!

ตุ้ม——!

เสียงกลองศึกอันทุ้มหนักราวกับสามารถสั่นสะเทือนวิญญาณ

ดังมาแต่ไกลจากสุดขอบฟ้า

ค่อยๆ ดังก้องขึ้น!

จากนั้น

ทั้งผืนแผ่นดิน

ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!

แล้วจึงเห็น

ภายใต้แสงจากดวงอาทิตย์สีแดงเข้มยามอัสดง

ที่สุดขอบฟ้า

"กระแสน้ำ" ที่ประกอบด้วยจุดแสงนับไม่ถ้วน

กำลังมุ่งตรงมายังตำแหน่งที่เขาอยู่

ทะลักเข้ามาอย่างรวดเร็ว!

แต่ละจุดแสง

คือร่างของนักรบหนึ่งคน!

ในหมู่พวกเขา

มีทั้งผู้สวมเกราะหนัก

ถือขวานยักษ์ผ่าภูผา

ร่างกำยำดุจภูเขา นั่นคือเทพสงครามเผ่าอนารยชน!

มีผู้ที่เคลื่อนไหวอย่างเบาหวิว

ถือกระบี่สามฟุตคมเขียว

พลังกระบี่คมกล้าพอที่จะตัดดาวให้ขาดได้ นั่นคือเซียนกระบี่แห่งยุคสมัย!

มีผู้โก่งคันธนู

ยิงธนูประดุจดาวตก

พลังธนูล็อคเป้าหมายวิญญาณ นั่นคือนักยิงธนูเทพแห่งเผ่าเอลฟ์!

มีผู้ที่ร่ายคาถาโบราณ

เรียกอาคมต้องห้ามทำลายล้างฟ้าดิน นั่นคือจอมเวทโบราณ!

...

พวกเขาไม่ได้มีเนื้อหนังมังสา

แต่เป็นการฉายภาพพลังงานที่รวมตัวจาก "จิตวิญญาณนักรบ" และ "กฎเกณฑ์" อันบริสุทธิ์ที่สุด!

แต่แววตาของพวกเขา

กลับคมกว่าสิ่งมีชีวิตใดๆ

และ...บริสุทธิ์กว่าใครทั้งหมด!

นั่นคือสิ่งที่

ละทิ้งอารมณ์ความรู้สึกทั้งปวง

มีชีวิตอยู่เพื่อ "การต่อสู้" เท่านั้น

จิตวิญญาณนักรบอันเด็ดเดี่ยวและไม่ยอมจำนน!

【วีรชนผู้กล้าโบราณ (ขั้นหก·ชั้นยอด)】

【เลเวล】: 700

【คำอธิบาย】: วิญญาณนักรบผู้กล้าที่ร่วงหล่นในสงครามเทพโบราณ ภายใต้อิทธิพลของกฎเกณฑ์ในพื้นที่นี้ ได้รวมตัวเป็นการฉายภาพจิตวิญญาณนักรบ พวกเขายังคงรักษาทักษะการต่อสู้และสัญชาตญาณทั้งหมดจากชาติก่อน ไร้ความกลัวตาย จิตวิญญาณนักรบไม่มีวันดับสูญ ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย

"น่าสนใจทีเดียว..."

ซูซิงมองกองทัพวิญญาณที่หลั่งไหลเข้ามาดุจคลื่นน้ำ

จำนวนนับพันนับหมื่น

แต่ละวิญญาณแผ่รัศมีความน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้แม้แต่ผู้แข็งแกร่งขั้นเก้าทั่วไปยังต้องหวาดกลัว

บนใบหน้าของเขา

ในที่สุดก็ปรากฏรอยยิ้มแห่งความสนใจ

เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า

เหล่าวีรชนเหล่านี้

แตกต่างจากศัตรูทุกคนที่เขาเคยเผชิญมา

อย่างสิ้นเชิง

พวกเขาไม่มีความกลัว

ไม่มีความเจ็บปวด

ไม่มีกลอุบาย

พวกเขามีเพียง

สัญชาตญาณการต่อสู้อันบริสุทธิ์ถึงขีดสุด!

พวกเขา

คือเครื่องจักรแห่งการสู้รบที่สมบูรณ์แบบ!

"คำอธิบายภารกิจบอกว่า พวกเขาคือหินลับคมที่ดีที่สุด..."

ซูซิงค่อยๆ

ยกมือขวาของตนขึ้น

รู้สึกถึงพลังระเบิดในร่างกายที่ราวกับสามารถทะลวงจักรวาลทั้งใบได้ด้วยหมัดเดียว หลังจากที่ร่างกายได้รับการปรับเปลี่ยนด้วย【โลหิตบริสุทธิ์ของเทพผ่านฟ้า】

ในดวงตาของเขา

วาบไหวด้วยประกายร้อนแรง

"ถ้าอย่างนั้น..."

"ลองดูกันว่า 'หินลับคม' ของพวกเจ้านี่..."

"แข็งพอหรือไม่!"

ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง

เขาไม่ได้ใช้ทักษะอันงดงามใดๆ

ไม่ได้เรียกร่างจำแลงออกมาด้วย

เขาเพียงแค่เก็บชุด【เพลงกล่อมดวงดาวแห่งเทพมนตรา】ที่เพิ่งสวมใส่

กลับเข้ากระเป๋าชั่วคราว

เปลี่ยนมาสวมชุดคล่องตัวธรรมดา

จากนั้น

เหยียบพื้นอย่างแรง!

ตูม——!!!!

พื้นดินโบราณอันแข็งแกร่งที่แม้จะรองรับสงครามระดับเทพเจ้าได้ใต้เท้าของเขา

กลับเหมือนถูกระเบิดนิวเคลียร์ขนาดเล็กโจมตีโดยตรง

ระเบิดเป็นหลุมขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าพันเมตรในชั่วพริบตา!

ส่วนร่างของเขา

กลายเป็นลำแสงสีทองที่ตาเปล่าไม่อาจมองเห็น

มุ่งไปยังกระแสวีรชนที่กำลังทะลักเข้ามาอย่าง

บ้าบิ่น...

ฝ่าเข้าไปต้านกระแส!

...

หากมีใครได้เห็นภาพนี้

คงเป็นภาพงานเลี้ยงแห่งสุนทรียศาสตร์ความรุนแรง...ที่ไม่มีวันลืม!

คนทั่วไปอาจคิดว่านี่จะเป็นสงครามใหญ่ที่ยากลำบากสาหัส!

เพราะ

นั่นคือวีรชนผู้กล้าโบราณระดับขั้นหกถึงหนึ่งหมื่นนาย!!

แต่ละคน

หากแยกออกมาต่อสู้เดี่ยว

ก็สามารถสู้กับผู้แข็งแกร่งขั้นเจ็ดระดับยอดของประเทศมังกรได้อย่างสูสี!

หนึ่งหมื่นนายของผู้แข็งแกร่งเช่นนี้

รวมกันเป็นกองทัพ

พลังการต่อสู้ช่างน่าหวาดกลัว

แม้แต่ผู้แข็งแกร่งขั้นเก้าที่แท้จริง

ก็คงต้องหลบหลีกชั่วคราว!

อย่างไรก็ตาม

ในวินาทีถัดมา

เพียงแค่เห็น

ลำแสงสีทองนั้น

ด้วยท่าทีที่ไร้เหตุผลและดื้อรั้นถึงที่สุด

พุ่งเข้าชนกระแสเกราะเหล็กที่ประกอบด้วยวีรชนนับหมื่น!

ไม่มีการชะงักแม้แต่น้อย!

ไม่มีการลดความเร็วแม้แต่น้อย!

ราวกับ...

เหมือนกับเหล็กร้อนแดง

จิ้มลงบนเนยก้อนใหญ่!

ตูม——!!!

ที่อยู่แถวหน้าสุด

คือนักรบโล่เผ่าอนารยชนสิบกว่านายที่ถือโล่ยักษ์

ร่างกายกำยำ!

พวกเขาคำรามอย่างดุดัน

กระแทกโล่ยักษ์โลหะเทพเจ้าลงกับพื้น

รวมตัวกันเป็นกำแพงเหล็กที่แข็งแกร่งไม่อาจทำลายได้!

อย่างไรก็ตาม

ซูซิง

แทบไม่ได้มองพวกเขาด้วยซ้ำ!!

เขาเพียงแค่ยังคงท่าทีการพุ่งไปข้างหน้า

และพลิ้วตัวเข้าไป...

ซัดหมัดออกไป!

ไม่มีการระเบิดที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน

ไม่มีคลื่นกระแทกที่ทำลายล้างฟ้าดิน

(จบบท)